Galatians 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1สิบสี่ปีต่อมา ข้าพเจ้าไปที่เยรูซาเล็มอีกพร้อมกับบารนาบัส และพาทิตัสไปด้วย

2ข้าพเจ้าไปตามการเปิดเผยของพระเจ้า และพบเป็นการส่วนตัวกับผู้ที่ดูเหมือนว่าเป็นผู้นำ เพื่อชี้แจงเรื่องข่าวประเสริฐ ซึ่งข้าพเจ้าประกาศแก่คนที่ไม่ใช่ยิวให้เขาฟัง เพราะเกรงว่า ที่ข้าพเจ้ากำลังวิ่งแข่ง หรือ ที่วิ่งไปแล้วจะเปล่าประโยชน์

3แต่แม้ทิตัสซึ่งอยู่กับข้าพเจ้าจะเป็นชาวกรีก เขาก็ไม่ถูกบังคับให้เข้าสุหนัต

4เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะมีพี่น้องจอมปลอมแทรกซึมเข้ามา เพื่อสืบดูเสรีภาพที่เรามีในพระเยซูคริสต์และเพื่อทำให้เราเป็นทาส

5แต่เราไม่อ่อนข้อให้เขาแม้สักขณะเดียว เพื่อความจริงของข่าวประเสริฐจะได้คงอยู่กับท่าน

6ส่วนผู้ที่ดูเหมือนว่าเป็นคนสำคัญ เขาจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญอะไรสำหรับข้าพเจ้า เพราะพระเจ้าไม่เห็นแก่หน้าใคร พวกเขาไม่ได้เพิ่มเติมอะไรให้ถ้อยคำของข้าพเจ้าเลย

7ตรงกันข้ามพวกเขาตระหนักว่าข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนที่ไม่ได้เข้าสุหนัต เช่นเดียวกับที่เปโตรประกาศแก่คนที่เข้าสุหนัต

8เพราะพระเจ้าผู้ทำงานในเปโตรให้เป็นอัครทูตแก่คนที่เข้าสุหนัต ก็ทำงานในข้าพเจ้าด้วย ให้เป็นอัครทูตแก่คนที่ไม่ใช่ยิว

9เมื่อยากอบ เคฟาส และยอห์นซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเสาหลัก เห็นถึงพระคุณที่มอบแก่ข้าพเจ้า ก็จับมือขวาของข้าพเจ้ากับบารนาบัส เพื่อแสดงว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน พวกเขาตกลงกันว่าเราควรไปหาคนที่ไม่ใช่ยิว ส่วนพวกเขาไปหาคนที่เข้าสุหนัต

10เขาทั้งสามขอเพียงให้เราคิดถึงคนยากจนต่อไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ากระตือรือร้นจะทำอยู่แล้ว

11เมื่อเคฟาสมาที่อันทิโอก ข้าพเจ้าคัดค้านเขาต่อหน้าเพราะเขาทำผิดอย่างชัดเจน

12คือก่อนที่คนของยากอบจะมาถึง เปโตรเคยกินอาหารร่วมกับคนที่ไม่ใช่ยิว แต่พอพวกนั้นมา เขาก็ถอยห่างและปลีกตัวจากคนที่ไม่ใช่ยิวเพราะกลัวพวกที่เข้าสุหนัต

13ชาวยิวคนอื่นๆ ก็พลอยหน้าซื่อใจคดตามเขาไปด้วย และด้วยความหน้าซื่อใจคดของพวกเขา แม้บารนาบัสเองก็ยังถูกชักจูงให้หลงทำตาม

14เมื่อข้าพเจ้าเห็นว่า พวกเขาทำตัวไม่สอดคล้องกับความจริงของข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าก็พูดกับเคฟาสต่อหน้าทุกคนว่า “ท่านเป็นยิวยังทำตัวเหมือนคนต่างชาติ ไม่เหมือนชาวยิว แล้วทำไมถึงบังคับคนต่างชาติให้ถือธรรมเนียมยิวเล่า

15เราที่เป็นคนยิวโดยกำเนิด ไม่ใช่คนบาปต่างชาติ

16ยังรู้ว่าไม่มีใครถูกนับเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยทำตามกฎบัญญัติ แต่โดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ดังนั้นพวกเราจึงเชื่อในพระเยซูคริสต์ เพื่อจะได้ถูกนับว่าเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อใน พระคริสต์ ไม่ใช่โดยทำตามกฎบัญญัติ เพราะไม่มีใครนับว่าชอบธรรมได้โดยการทำตามกฎบัญญัติเลย

17แต่ถ้าขณะที่เรามุ่งจะเป็นผู้ชอบธรรมในพระคริสต์ เราชาวยิวพบว่าตัวเองเป็นคนบาปด้วย นั่นหมายความว่าพระคริสต์ส่งเสริมบาปหรือ ไม่ใช่อย่างแน่นอน!

18ถ้าข้าพเจ้าสร้างสิ่งที่ตัวเองได้ทำลายลงแล้วขึ้นใหม่ ก็แสดงว่าข้าพเจ้าเป็นคนละเมิดกฎบัญญัติ

19เพราะโดยทางกฎบัญญัตินั้น ข้าพเจ้าได้ตายต่อกฎบัญญัติแล้ว เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่เพื่อพระเจ้า

20ข้าพเจ้าถูกตรึงไว้กับพระคริสต์ ข้าพเจ้าจึงไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไป แต่เป็นพระคริสต์ที่มีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า ชีวิตที่ข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในร่างกายตอนนี้ ข้าพเจ้าอยู่ด้วยความเชื่อในพระบุตรของพระเจ้าผู้ที่รักข้าพเจ้าและสละพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า

21ข้าพเจ้าไม่ปฏิเสธพระคุณของพระเจ้า เพราะถ้าความชอบธรรมได้มาทางกฎบัญญัติแล้ว พระคริสต์ก็ตายโดยเปล่าประโยชน์”

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →