Nahum 3

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 2 Jump to:

1วิบัติแก่เมืองที่นองเลือด ซึ่งเต็มไปด้วยการโกหก เต็มไปด้วยการปล้นชิง ไม่เคยขาดเหยื่อเลย!

2เสียงแส้หวดขวับ เสียงล้อรถครึกโครม! เสียงม้าควบ และเสียงรถม้าศึกสั่นสะเทือน!

3ทหารม้าเข้าประจัญบาน ดาบแวบวาบ และหอกวาววับ! ผู้บาดเจ็บ ล้มตายก่ายกอง ซากศพนับไม่ถ้วน ผู้คนเดินสะดุดศพ

4ทั้งหมดนี้เป็นเพราะราคะเร่าร้อนของโสเภณี ที่ยั่วยวนและเป็นเจ้าแห่งมนต์เสน่ห์ ทำให้ชนชาติทั้งหลายเป็นทาสโดยการขายตัว และสะกดผู้คนด้วยเวทมนตร์คาถา

5พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศว่า “เราเป็นศัตรูกับเจ้า เราจะถลกกระโปรงของเจ้าคลุมหน้าเจ้า เราจะให้ชนชาติต่างๆ ได้เห็นความเปลือยเปล่าของเจ้า และอาณาจักรต่างๆ จะเห็นความอับอายของเจ้า

6เราจะสาดของโสโครกใส่เจ้า เราจะเหยียดหยาม และประจานเจ้า

7ทุกคนที่เห็นเจ้าจะหนีไป และพูดว่า ‘นีนะเวห์พังยับเยิน ใครจะอาลัยอาวรณ์เธอ’ จะหาใครที่ไหนมาปลอบโยนเจ้า”

8เจ้าวิเศษกว่าเธเบส ซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไนล์ และมีน้ำล้อมรอบหรือ แม่น้ำเป็นปราการของเธอ น้ำเป็นกำแพงของเธอ

9คูช และอียิปต์เป็นกำลังอันไม่จำกัดให้เธอ พูตและลิเบียก็เป็นพันธมิตรของเธอด้วย

10กระนั้นเธอก็ตกเป็นเมืองขึ้น ถูกต้อนไปเป็นเชลย ทารกของเธอถูกฟาดเป็นชิ้นๆ ที่ทุกมุมถนน เขาจับสลากแบ่งชนชั้นสูงของเธอ และเหล่าคนสำคัญก็ถูกล่ามโซ่

11เจ้าก็จะเมามายไปด้วย เจ้าจะเข้าไปหลบซ่อน และแสวงหาที่ลี้ภัยจากศัตรู

12ป้อมปราการทั้งสิ้นของเจ้าเหมือนต้นมะเดื่อ ซึ่งมีผลสุกรุ่นแรก เมื่อถูกเขย่า ผลมะเดื่อก็ร่วงเข้าปากคนกิน

13ดูกองทหารของเจ้าสิ ล้วนแต่เป็นคนอ่อนแอ! ประตูเมืองทั้งหลายในดินแดนเจ้า เปิดกว้างรับศัตรูของเจ้า ไฟเผาผลาญดาลประตูเมืองแล้ว

14จงตักน้ำไว้เพราะจะถูกล้อม จงเสริมกำลังป้องกันเมือง! นวดดินเหนียว ย่ำปูน และซ่อมแซมงานอิฐ!

15ที่นั่นไฟจะเผาผลาญเจ้า ดาบจะห้ำหั่นเจ้า พวกเขาจะกินเจ้าเหมือนฝูงตั๊กแตน จงทวีจำนวนคนขึ้นเหมือนตั๊กแตน จงเพิ่มทวีเหมือนตั๊กแตน!

16เจ้าเพิ่มจำนวนพ่อค้าวาณิช จนมีจำนวนมากกว่าดาวในท้องฟ้า แต่เขาก็เหมือนตั๊กแตนที่กัดกินแผ่นดินจนโล่ง แล้วบินหนีไป

17ยามของเจ้าเหมือนตั๊กแตน ข้าราชการของเจ้าเหมือนฝูงตั๊กแตน ซึ่งเกาะอยู่ที่กำแพงในวันอากาศเย็น แต่เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นก็บินไปหมด ไม่มีใครรู้ว่ามันบินไปไหน

18กษัตริย์อัสซีเรีย พวกคนเลี้ยงแกะ ของเจ้าหลับใหล พวกเจ้านายนอนลงพักผ่อน ประชาชนของเจ้ากระจายไปตามภูเขาต่างๆ ไม่มีใครรวบรวมกลับมา

19ไม่มีอะไรเยียวยาเจ้าได้ บาดแผลของเจ้าก็สาหัส คนทั้งหมดที่ได้ยินข่าวของเจ้า ล้วนตบมือดีใจที่เจ้าล่มสลาย เพราะมีใครเล่าที่ไม่เคยรู้สึก ถึงความโหดร้ายไม่สิ้นสุดของเจ้า

← Chapter 2 Jump to: