Zephaniah 2

Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1จงรวมตัวกัน รวมตัวกันมา เจ้าชนชาติน่าอับอาย

2ก่อนที่กฤษฎีกาจะมีผล และวันนั้นผ่านไปเหมือนแกลบถูกลมพัด ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์ จะมาถึงเจ้า ก่อนวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์ จะมาเหนือเจ้า

3จงแสวงหาพระยาห์เวห์ บรรดาผู้ถ่อมใจของแผ่นดิน ผู้ทำตามคำสั่งของพระองค์ จงเสาะหาความชอบธรรมและแสวงหาความถ่อมใจ บางทีเจ้าจะได้ที่กำบัง ในวันแห่งความโกรธของพระยาห์เวห์

4กาซาจะถูกทิ้งร้าง และอัชเคโลนจะถูกปล่อยให้ปรักหักพัง ยามเที่ยงวันอัชโดดจะถูกกวาดล้างจนว่างเปล่า และเอโครนถูกถอนราก

5พวกชาวเคเรธี วิบัติแก่เจ้าผู้อาศัยอยู่ริมทะเล คานาอันดินแดนแห่งชาวฟีลิสเตีย พระองค์พูดว่า “เราจะทำลายเจ้า จนไม่เหลือสักคนเลย”

6ดินแดนริมทะเลจะกลายเป็นทุ่งหญ้า มีบ่อน้ำสำหรับพวกคนเลี้ยงแกะ และคอกสำหรับฝูงแกะ

7ดินแดนนั้นจะตกเป็นของ คนยูดาห์ที่เหลืออยู่ ที่นั่นพวกเขาจะพบทุ่งหญ้า ยามเย็นเขาจะนอนลง ในบ้านเรือนของอัชเคโลน พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขาจะดูแลเขา และให้เขาคืนสู่สภาพดีอีกครั้ง

8“เราได้ยินคำดูหมิ่นของโมอับ และคำถากถางของชาวอัมโมน พวกเขาดูถูกประชาชนของเรา และข่มขู่เอาดินแดนของพวกเขา”

9พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลประกาศว่า “ดังนั้นเรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด โมอับจะเป็นเหมือนโสโดม คนอัมโมนก็จะเป็นเหมือนโกโมราห์ฉันนั้น เป็นแหล่งวัชพืชและบ่อเกลือ เป็นที่ร้างตลอดไป คนของเราที่เหลืออยู่จะปล้นพวกเขา และชนชาติของเราที่รอดชีวิตจะครองดินแดนของพวกเขา”

10นี่เป็นผลตอบแทนความหยิ่งจองหองของพวกเขา ที่สบประมาทและเย้ยหยัน ประชาชนของพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์

11พระยาห์เวห์ทำให้พวกเขากลัว เมื่อพระองค์ทำลายพระทั้งหมดในโลก ชนชาติต่างๆ ที่อยู่ห่างไกล จะกราบลงนมัสการพระองค์ ในดินแดนของพวกเขา

12“ชาวคูช ทั้งหลาย เจ้าก็เช่นกัน จะถูกประหารด้วยดาบของเรา”

13พระองค์จะเหยียดมือออกต่อสู้กับดินแดนฝ่ายเหนือ และทำลายอัสซีเรีย ทิ้งเมืองนีนะเวห์ให้ร้างเปล่า และแห้งแล้งดั่งทะเลทราย

14ฝูงสัตว์จะอาศัยที่นั่น สิงสาราสัตว์ทุกชนิด นกฮูก นกแสก จะเกาะอยู่ที่ซากเสาของเมืองนั้น เสียงร้องดังก้องผ่านหน้าต่าง กองเศษหินเต็มทางเดิน คานไม้สนซีดาร์จะถูกทิ้งไว้กลางแจ้ง

15นี่แหละนครเจ้าสำราญ ซึ่งอยู่มาอย่างปลอดภัย มันบอกตัวเองว่า “เรานี่แหละเป็นที่หนึ่ง! ไม่มีใครอีกนอกจากเรา” แล้วมันก็พังย่อยยับขนาดไหน เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่า! ทุกคนที่ผ่านก็เยาะเย้ย และส่ายหมัด

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →