Song of Solomon 5

Thai Bible (THS) 2011 (ฉบับมาตรฐาน)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1น้องของฉันจ๊ะ เจ้าสาวของฉันจ๋า ฉันเข้ามาในสวนของฉันแล้วนะ ฉันมาเก็บเอามดยอบของฉันพร้อมกับเครื่องหอมของฉันแล้ว ฉันรับประทานรวงผึ้งกับน้ำผึ้งของฉันแล้ว ฉันดื่มเหล้าองุ่นกับน้ำนมของฉันแล้ว โอ เพื่อนๆ เอ๋ย จงรับประทานและจงดื่มเถิด จงดื่มให้หนำใจเถิด คู่รักเอ๋ย

2ดิฉันหลับแล้ว แต่ใจของดิฉันยังตื่นอยู่ เสียงเคาะของที่รักของดิฉัน เขาพูดว่า “น้องสาวจ๋า ที่รักของฉันจ๋า เปิดประตูให้ฉันหน่อยซิจ๊ะ แม่นกพิราบของฉันจ๊ะ แม่คนงามหมดจดของฉันจ๋า เพราะศีรษะของฉันก็เปียกโชกด้วยน้ำค้างชื้น และปอยผมของฉันก็ชุ่มด้วยละอองน้ำแห่งราตรีกาล”

3ดิฉันเปลื้องเสื้อของดิฉันออกเสียแล้ว ดิฉันจะสวมกลับเข้าไปอีกได้อย่างไร? ดิฉันล้างเท้าของดิฉันแล้ว จะให้เท้าของดิฉันเปื้อนอีกหรือ?

4ที่รักของดิฉันสอดมือของเขาเข้ามาทางช่อง ประตู และใจ ของดิฉันปั่นป่วนเพราะเขา

5ดิฉันลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ที่รักของดิฉัน และมือของดิฉันมีหยดมดยอบ และนิ้วของดิฉันทำให้มดยอบชุ่มที่จับสลักกลอน

6ดิฉันเปิดประตูให้ที่รักของดิฉัน แต่ที่รักของดิฉันกลับไปเสียแล้ว เมื่อเขากลับไป ดิฉันก็ตกตะลึง ดิฉันแสวงหาเขา แต่ดิฉันหาเขาไม่พบ ดิฉันร้องเรียกเขา แต่เขาไม่ขานตอบ

7พวกยามที่ลาดตระเวนในเมืองพบดิฉัน พวกเขาตีดิฉัน ทำให้ดิฉันบาดเจ็บ พวกยามรักษากำแพงเมือง ฉกชิงเอาผ้าคลุมตัวจากดิฉันไป

8โอ บุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันขอให้พวกเธอสาบานว่า ถ้าเธอคนใดได้พบที่รักของดิฉัน เธอจะรับปากบอกเขาว่า ดิฉันป่วยด้วยความรัก

9โอ ที่รักของเธอนั้นวิเศษกว่าที่รักของคนอื่นๆ หรือ? แม่สาวงามล้ำเลิศในท่ามกลางสาวอื่นๆ ที่รักของเธอนั้นล้ำเลิศกว่าที่รักของคนอื่นหรือ? เธอจึงได้มาให้พวกฉันสาบานเช่นนั้น

10ที่รักของดิฉัน ผิวเปล่งปลั่งและมีเลือดฝาดดี เขาโดดเด่นท่ามกลางคนนับหมื่น

11ศีรษะของเขาดังทองนพคุณ ปอยผมของเขาหยิกและดำเหมือนขนกา

12ตาของเขาเปรียบเหมือนนกพิราบ ที่ริมลำธารน้ำ อาบน้ำนม เกาะอยู่ที่ขอบสระมีน้ำเต็ม

13แก้มของเขาหอมเหมือนลานเครื่องหอม หอมเหมือนกองพืชหอม ริมฝีปากของเขาเหมือนดอกลิลลี่ ที่มีมดยอบไหลย้อย

14แขนของเขาดุจไม้เท้าทองคำ ประดับด้วยเบริล กายของเขาดุจเสางาช้าง ประดับด้วยไพลิน

15ขาของเขาดุจเสาหินอ่อน ตั้งบนฐานทองนพคุณ รูปร่างของเขาเป็นสง่าดังเลบานอน อย่างสนสีดาร์ที่ถูกคัดสรร

16ปาก ของเขาหวานฉ่ำที่สุด ทั้งตัวของเขาช่างน่าปรารถนา นี่คือที่รักของดิฉัน และเพื่อนยากของดิฉัน โอ เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →