Zephaniah 2

Thai Bible (THS) 2011 (ฉบับมาตรฐาน)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1จงมารวมตัว มาชุมนุมกัน ชนชาติหนึ่งที่ไร้ยางอาย

2ก่อนที่คำบัญชาจะมาถึง และวันเวลาผ่านไปเหมือนแกลบที่ปลิว ก่อนที่พระพิโรธอันรุนแรงของพระยาห์เวห์ จะมาเหนือพวกเจ้า ก่อนที่วันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์ จะมาถึงเจ้าทั้งหลาย

3จงแสวงหาพระยาห์เวห์ ทุกคนที่ถ่อมใจบนแผ่นดิน คือผู้ที่ทำตามพระบัญชาของพระองค์ จงแสวงหาความชอบธรรม จงแสวงหาความถ่อมใจ บางทีพวกเจ้าจะได้รับการกำบัง ในวันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์

4เพราะว่าเมืองกาซาจะถูกทอดทิ้ง และอัชเคโลนจะเป็นเมืองร้าง พวกเขาจะขับไล่ชาวเมืองอัชโดดไปตอนเที่ยงวัน และเมืองเอโครนจะถูกถอนราก

5วิบัติแก่เจ้าผู้อาศัยตามชายทะเล แก่พวกชาวเคเรธี พระวจนะของพระยาห์เวห์กล่าวโทษพวกเจ้า นะคานาอัน แผ่นดินของคนฟีลิสเตีย เราจะทำลายเจ้าจนไร้คนอาศัย

6ชายทะเลจะกลายเป็นลานหญ้า เป็นทุ่งหญ้า ของผู้เลี้ยงแกะ และเป็นคอกสำหรับฝูงแพะแกะ

7ชายทะเลจะเป็นกรรมสิทธิ์ ของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ที่เหลืออยู่ พวกเขาจะเลี้ยงสัตว์ที่นั่น และพวกเขาจะนอนลงในเวลาเย็น ในบ้านของชาวอัชเคโลน เพราะว่าพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเขาจะเอาพระทัยใส่เขา และให้เขาทั้งหลายกลับสู่สภาพเดิม

8“เราได้ยินคำเย้ยหยันของโมอับ และคำด่าทอของคนอัมโมน ที่เขาเย้ยหยันประชากรของเรา และโอ้อวดเรื่องดินแดนของพวกเขา”

9ฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสว่า “เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด โมอับจะเป็นเหมือนเมืองโสโดม และคนอัมโมนจะเหมือนเมืองโกโมราห์ เป็นแผ่นดินที่มีแต่ต้นหนามและบ่อเกลือ และเป็นที่ร้างเปล่าตลอดไป ประชากรที่เหลืออยู่ของเราจะปล้นเขา คนรอดตายในประชาชาติของเราจะเข้าครอบครอง”

10นี่จะเป็นผลตอบแทนความเย่อหยิ่งของเขา เพราะพวกเขาเย้ยหยันและโอ้อวด ต่อประชากรของพระยาห์เวห์จอมทัพ

11พระยาห์เวห์จะทรงเป็นที่หวาดกลัวของพวกเขา เพราะพระองค์จะทรงทำให้พระทั้งหมดของโลกผ่ายผอม แล้วประชาชาติทั้งปวงตามชายทะเล จะก้มกราบพระองค์ จากที่อยู่ของแต่ละคน

12เจ้าด้วย พวกชาวคูช จะถูกประหารด้วยดาบของเรา

13แล้วพระองค์จะยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ต่อสู้เมืองทางเหนือ และทำลายอัสซีเรีย และจะทำให้เมืองนีนะเวห์เป็นที่ร้างเปล่า เป็นที่แห้งแล้งเหมือนถิ่นทุรกันดาร

14ฝูงสัตว์จะนอนอยู่ท่ามกลางที่นั้น สัตว์ทุกชนิดเป็นฝูงๆ นกเค้าแมว และอีกาบ้าน จะอาศัยตามหัวเสาของเมืองนั้น ส่งเสียงร้องอยู่ที่หน้าต่าง นกกาจะส่งเสียงตรงธรณีประตู เพราะที่บุด้วยไม้สนสีดาร์ถูกกะเทาะ

15นี่คือเมืองที่สนุกสนาน ที่เคยอยู่อย่างปลอดภัย เมืองที่คิดในใจของตนว่า “ข้านี่แหละ และไม่มีเมืองอื่นใดอีกแล้ว” แต่มันกลายเป็นเมืองร้างเปล่าแล้วหนอ เป็นที่พักผ่อนของสัตว์ป่า ทุกคนที่ผ่านเมืองนี้ไป จะทำเสียงเย้ยหยันและสั่นกำปั้นว่า สาสม

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

หนังสือแนะนำ

อรรถาธิบาย อรรถาธิบาย Zephaniah → เฝ้าเดี่ยว คู่มือเฝ้าเดี่ยว Zephaniah → รับพระคัมภีร์นี้ พระคัมภีร์ศึกษา THS →