Ecclesiastes 7

Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ชื่อเสียงดีมีค่ายิ่งกว่าน้ำหอมราคาแพง และวันตายก็ดีกว่าวันเกิด

2ไปบ้านที่มีการไว้ทุกข์ ก็ดีกว่าไปบ้านที่มีงานเลี้ยง เพราะความตายเป็นจุดหมายปลายทางของทุกคน ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ควรใส่ใจในข้อนี้

3โศกเศร้าดีกว่าหัวเราะ เพราะใบหน้าโศกเศร้านั้นเป็นผลดีต่อจิตใจ

4ใจแบบคนฉลาดพบได้ในบ้านที่มีความโศกเศร้า แต่ใจแบบคนโง่พบได้ในบ้านที่มีความรื่นเริง

5ฟังคำตำหนิของคนฉลาด ดีกว่าฟังคนโง่ร้องเพลงสรรเสริญเยินยอ

6เสียงหัวเราะของคนโง่ ก็เหมือนเสียงแตกปะทุของหนามในไฟใต้หม้อ นี่ก็อนิจจัง

7เมื่อคนฉลาดกดขี่ผู้อื่น เขาก็ทำตัวเหมือนคนโง่ และเมื่อรับสินบน ก็ทำให้ชีวิตเสื่อมทราม

8ตอนจบดีกว่าตอนเริ่ม ความอดทนอดกลั้นดีกว่าความหยิ่งจองหอง

9อย่าปล่อยให้ใจของเจ้าโกรธเร็ว เพราะความโกรธอยู่ในใจของคนโง่

10อย่าถามว่า “ทำไมสมัยก่อนดีกว่าเดี๋ยวนี้?” เพราะนั่นไม่ใช่คำถามที่ฉลาดเลย

11สติปัญญาเป็นสิ่งดีเช่นเดียวกับมรดก เป็นประโยชน์แก่ผู้ที่เห็นตะวัน

12สติปัญญาเป็นที่พักพิง เช่นเดียวกับเงิน แต่ข้อได้เปรียบของความรู้ก็คือ สติปัญญาสงวนชีวิตของผู้มีปัญญาไว้

13จงพิเคราะห์ดูพระราชกิจของพระเจ้า สิ่งที่พระองค์ทรงกระทำให้คด ใครจะเหยียดให้ตรงได้?

14จงสุขใจในยามดี แต่เมื่อถึงยามทุกข์ยากก็จงใคร่ครวญ พระเจ้าทรงบันดาลทั้งยามดีและยามร้าย มนุษย์จึงไม่สามารถรู้อะไรเลยเกี่ยวกับอนาคตของตน

15ในชีวิตอนิจจังนั้น ข้าพเจ้าเห็นทั้งสองสิ่งนี้มาแล้ว คนชอบธรรมต้องพินาศทั้งๆ ที่ชอบธรรม และคนชั่วร้ายอายุยืนทั้งๆ ที่ชั่วร้าย

16อย่าเป็นคนชอบธรรมเกินไป และอย่าฉลาดเกินไป จะทำลายตัวเองทำไม?

17อย่าชั่วร้ายเกินไป และอย่าโง่เง่าเต่าตุ่น เรื่องอะไรจะต้องตายก่อนกำหนด?

18เป็นการดีที่จะยึดสิ่งหนึ่งไว้ และไม่ปล่อยให้อีกสิ่งหลุดมือไป ผู้ที่ยำเกรงพระเจ้าจะหลีกเลี่ยงเรื่องสุดโต่งทั้งหมดนี้ไปได้

19สติปัญญาทำให้คนฉลาดมีอำนาจ มากยิ่งกว่าผู้ครอบครองสิบคนที่ครองเมือง

20ไม่มีสักคนเดียวในโลกนี้ที่ดีพร้อม ที่ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องและไม่เคยทำบาปเลย

21อย่าใส่ใจทุกถ้อยคำที่ใครๆ พูดกัน มิฉะนั้นท่านอาจได้ยินคนใช้ของท่านเองแช่งด่าท่าน

22เพราะท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่า ตัวท่านเองแช่งด่าคนอื่นหลายครั้ง

23ทั้งหมดนี้ข้าพเจ้าทดสอบด้วยสติปัญญาแล้ว และข้าพเจ้ากล่าวว่า “เราตั้งใจจะเป็นคนฉลาด” แต่มันก็เกินไขว่คว้า

24สติปัญญาจะเป็นอะไรก็ตามแต่ มันช่างไกลลิบลับและลึกซึ้งนัก ใครเล่าจะค้นพบได้?

25ข้าพเจ้าจึงมุ่งหาความเข้าใจ พินิจพิเคราะห์และเสาะหาสติปัญญากับมูลเหตุของสิ่งต่างๆ และพยายามเข้าใจความโง่เขลาของความชั่ว และความบ้าบอของความโฉดเขลา

26ข้าพเจ้าพบว่าสิ่งที่ขมขื่นยิ่งกว่าความตาย ก็คือผู้หญิงซึ่งเป็นกับดัก ใจของนางเป็นบ่วงแร้ว มือของนางคือโซ่ตรวน ผู้ที่พระเจ้าโปรดปรานจะรอดพ้นจากนาง แต่คนบาปต้องติดกับของนาง

27ปัญญาจารย์ กล่าวว่า “ดูเถิด ข้าพเจ้าค้นพบสิ่งนี้คือ “การนำเอาสิ่งหนึ่งมาปะติดปะต่อกับอีกสิ่งเพื่อหามูลเหตุ

28ขณะที่หาอยู่แต่ยังไม่พบ ข้าพเจ้าก็พบว่าในพันคนจะมีผู้ชายซื่อตรงคนหนึ่ง แต่ไม่มีผู้หญิงซื่อตรงสักคน

29ข้าพเจ้าพบแต่เพียงว่า พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ให้ซื่อตรง แต่มนุษย์สรรหากลอุบายต่างๆ นานา”

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →