Job 39

Thai Tok

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →

1พระเจ้า ทรง สำแดง ให้ โย บ เห็น สติปัญญา ของ พระองค์ ใน สิ่ง สารพัด ที่ ทรง สร้าง ไว้ " เจ้า รู้ ไหม ว่า เลียงผา ตกลูก เมื่อ ไร เจ้า เคย เฝ้า ดู กวาง ตัวเมีย ตกลูก หรือ

2เจ้า นับ เดือน ที่ มัน ท้อง ครบ ได้ หรือ และ เจ้า รู้ เวลา เมื่อ มัน ตกลูก ไหม

3คือ เมื่อ มัน ฟุบ ลง ตกลูก ของ มัน แล้ว ก็ ตกลูก อ่อน ของ มัน ออก มา

4ลูก อ่อน ของ มัน แข็งแรง ขึ้น มัน เติบโต ใหญ่ ด้วย มี ข้าว กิน มัน ออก ไป แล้ว ไม่ กลับ มา หา อีก

5ใคร ปล่อย ให้ ลา ป่า วิ่ง กระเจิง ไป ใคร แก้ เชือก ผูก ลา เปลี่ยว

6ซึ่ง เรา ได้ ให้ ถิ่น ทุรกันดาร เป็นบ้า นข อง มัน และ ให้ ดิน แห้งแล้ง เป็น ที่ อาศัย ของ มัน

7มัน เย้ย เสียง อึกทึก ของ เมือง มัน ไม่ ได้ยิน เสียง ของ ผู้ ขับขี่ ตะโกน บอก

8มัน ตระเวน ภูเขา อันเป็น ลาน หญ้า ของ มัน และ มัน แสวง หา หญ้า เขียว ทุก อย่าง

9ม้า ยู นิ คอน ยอม รับ ใช้ เจ้า หรือ มัน จะ นอน ค้างคืน อยู่ ที่ ราง หญ้า ของ เจ้า หรือ

10เจ้า เอา เชือก ผูก ม้า ยู นิ คอน ให้ ลาก ไถ ได้ หรือ หรือ มัน จะ ยอม คราด ที่ ลุ่ม ตาม เจ้า ไป หรือ

11เจ้า จะ พึ่ง มัน เพราะ แรง มัน มาก ได้ หรือ หรือ จะ มอบ งาน ของ เจ้า ไว้ กับ มัน

12เจ้า ไว้ใจ ว่า มัน จะ กลับ มา และ นำ ข้าวของ เจ้า มา ที่ ลาน นวดข้าว หรือ

13เจ้า ให้ ปีก อัน สวย งาม แก่น ก ยูง หรือ และ ให้ ปีก และ ขน แก่น กก ระ จอก เทศ หรือ

14ซึ่ง ละ ไข่ ของ มัน ไว้ กับ ดิน ให้ มัน อบอุ่น อยู่ ใน ดิน

15ลืม ไป ว่า ตีน หนึ่ง อาจ จะ เหยียบ มัน แหลก และ สัตว์ ป่า ทุ่ง จะ ย่ำ มัน

16มัน รุนแรง ต่อ ลูก อ่อน ของ มัน อย่าง กับ ว่า ไม่ ใช่ ลูก ของ มัน ถึง มัน จะ เหนื่อย เปล่า มัน ก็ ไม่ กลัว

17เพราะ พระเจ้า ทรง กระทำ ให้ มัน ลืม สติปัญญา และ มิได้ ทรง ให้ มัน มีค วาม เข้าใจ

18เมื่อ มัน เร่ง ตัว เอง ให้ หนี มัน หัวเราะ เยาะ ม้า และ คน ขี่

19เจ้า ให้ พลัง แก่ ม้า หรือ เจ้า ห่ม คอ ของ มัน ด้วย ฟ้าร้อง หรือ

20เจ้า ทำให้ มัน กลัว อย่าง ตั๊กแตน หรือ เสียง หายใจ อัน ดัง ของ มัน น่า สะพรึงกลัว

21มัน ตะกุย ไป ใน หุบเขา และ เต้น โลด ด้วย กำลัง ของ มัน มัน ออก ไป ปะทะ คน ถือ อาวุธ

22มัน หัวเราะ เยาะ ความ กลัว และ ไม่ ตกใจ มัน ไม่ หัน กลับ หนี ดาบ

23แล่ง ธนู กวัดแกว่ง กระทบ มัน หอก ใหญ่ ที่ วาววับ และ หอกซัด กระแทก มัน

24มัน โกย ดิน ด้วย ความ ดุร้าย และ เดือดดาล พอได้ ยิน เสียง แตร มัน ยืน นิ่ง อยู่ ต่อ ไป ไม่ ได้

25เมื่อ เป่าแตร ขึ้น มัน ร้อง ` ฮีแฮ่ ' มัน ได้ กลิ่น สงคราม แต่ ไกล ทั้ง เสียง ตะโกน ของ ผู้ บังคับบัญชา และ เสียง โห่ ร้อง

26เหยี่ยว นกเขา โผ ไป มา ด้วย สติปัญญา ของ เจ้า หรือ และ กาง ปีก ของ มัน ตรง ไป ทาง ทิศ ใต้

27นก อินทรี ทะยาน ขึ้น ตาม บัญชา ของ เจ้า หรือ ทั้ง ทำ รัง ของ มัน บน ที่ สูง

28มัน อยู่ ที่ หน้าผา และ ทำ รัง ของ มัน บน ชะโงกผา และ บน ที่ เข้มแข็ง

29มัน ส่าย หา เหยื่อ จาก ที่ นั่น ตาขอ ง มัน เห็น เหยื่อ ได้ แต่ ไกล

30ลูก อ่อน ของ มัน ดูด เลือด และ มี อะไร ถูก ฆ่า ตาย ที่ไหน มัน อยู่ ที่ นั่นแหละ "

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →