Acts 14

Turkmen 2002 Инжил

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1Коняда билеликде ехудыларың синагогасына бардылар; оларың гүррүң бериши хем ехудылардан, хем греклерден улы топарың иман гетирмегине себәп болды.

2Йөне иман этмедик ехудылар өзге миллетлери күшгүрип, оларың аңыны доганлара гаршы гараладылар.

3Эсли вагт ол ерде болан Павлус билен Барнабас Реб үчин гайратлы вагыз эдйәрдилер. Реб хем оларың эллери билен аламатлар, гудратлар гөркезип, Өз мерхемети барадакы сөз үчин гүвә гечйәрди.

4Шәхер халкы ики бөлүнип, бир бөлеги ехудыларың, бир бөлеги-де ресулларың тарапына гечди.

5Йөне миллетлер хем-де ехудылар ве оларың башлыклары тарапындан ресуллары рысва этмек, дашламак үчин бир хүҗүм йүзе чыканда,

6мундан хабарлы болан ресуллар Ликаонияның шәхерлери болан Листра, Дербә ве шол этраплара гачып барып,

7ол ерлерде-де Хош Хабары вагыз этдилер.

8Листрада аяклары ысгынсыз бир адам яшаярды, ол энеден догма отура болуп, хич вагт йөремәнди.

9Бу адам Павлусың гүррүңини диңледи; Павлус хем оңа гөз дикди, онуң сагалҗагына иманының бардыгыны гөрүп,

10гаты сес билен: «Аягың үстүнде дик дур!» дийди. Ол хем ёкары товсуп, йөрәп башлады.

11Халайык Павлусың эден ишини гөренде сеслерини гаталдып, ликаония дилинде: «Таңрылар ынсан кешбине гирип, бизиң янымыза инипдир!» дийишдилер.

12Барнабаса Зевс, Павлуса-да сөз сөзлейән боланы үчин Хермес дийдилер.

13Шәхериң дашында ерлешен Зевс ыбадатханасының руханысы дервезелериң агзына өкүзлер, веноклар гетирип, халк билен бирликде гурбанлык берҗек болды.

14Эмма ресуллар, ягны Барнабас, Павлус муны эшиденлеринде, өз эгин-эшиклерини йыртып, халкың ортасына зыңылдылар, гыгырып, шейле дийдилер:

15«Адамлар! Нәме үчин бейле эдйәрсиңиз? Биз-де дуйгулары сизе меңзеш ынсанлардырыс ве сизи бу бош затлардан дөнүп, Гөги, Ери, деңзи ве оларың ичиндәки әхли затлары ярадан дири Худая тарап өврүлмәге чагырярыс.

16Ол гечен несиллерде бүтин миллетлере өз ёллары билен йөремәге ругсат этди.

17Муңа гарамаздан, ягшылык этмек, сизе Гөкден ягмыр хем хасыллы мөвсүмлер бермек, йүрегиңизи иймит хем шатлыкдан долдурмак билен, Өзүни гүвәсиз гоймады».

18Бу сөзлер билен халкы өзлерине гурбан кесмекден зордан дәндирдилер. Хеммесини өз өйүне ибердилер. Олар ол ерде галып, дерс берип йөркәлер,

19Антакиядан, Конядан ехудылар гелди; олар халкы өҗүкдирип, Павлусы дашладылар, оны өлендир өйдүп, шәхерден дашары сүйредилер.

20Эмма шәгиртлер дашына үйшенлеринде, Павлус өр туруп, шәхере гайтды. Шол гүнүң эртеси хем Барнабас билен Дербә тарап ёла дүшди.

21Олар бу шәхере Хош Хабары вагыз эдип, көплери шәгирт эденлеринден соң, Листра, Коня ве Антакия гайдып гелдилер.

22Шәгиртлериң җанларына кувват берип, олара иманда берк дурмагы үндәп: «Биз Худайың патышалыгына көп мушакгатлар билен гирмелидирис» диййәрдилер.

23Павлус билен Барнабас хер йыгнакда олара ёлбашчылар сайлап, оразалы дога эдип, олары иман эден Реблерине табшырдылар.

24Онсоң Писидияның ичинден гечип, Памфилия гелдилер.

25Пергада Реббиң сөзүни вагыз эдип, Атталия индилер.

26Ол ерден хем өз битирен ишлери үчин Худайың мерхеметине табшырылан ерлери болан Антакия гәмили гайтдылар.

27Гелип, йыгнагы үйшүрдилер, Худайың өзлери аркалы әхли эденлерини, ехуды дәллере иман гапысыны ачаныны гүррүң бердилер,

28көп вагтлап шәгиртлериң янында болдулар.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →