bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Tatar
/
Tatar (Изге Язма)
/
Genesis 27
Genesis 27
Tatar (Изге Язма)
← Chapter 26
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 28 →
1
Шулай булды ки, тәмам картаеп, күзләре күрмәс хәлгә җиткәч, Исхак өлкән углы Эсауны чакыртып алды да: – Әй углым! – дип эндәште. – Мин мондамын, – дип җавап бирде Эсау.
2
Исхак: – Менә, углым, мин бик картайдым инде, үләсе көнемне генә белмим, – диде. –
3
Ау коралларыңны – садак, җәя-укларыңны ал да, кырга чыгып, минем өчен берәр киек-кош атып кайт.
4
Шуңардан мин яраткан берәр ризык әзерлә, аны миңа алып кил. Җаным теләгән шул ризыкны ашап, әҗәлем җиткәнче, сиңа мөбарәк фатихамны биреп калырмын.
5
Углы Эсауга Исхак әйткән бу сүзләрне Рәбика ишетеп калган иде. Һәм Эсау кырга ауга дип чыгып китүгә,
6
Рәбика үзенең углы Ягъкубка болай диде: – Сөйләшкәннәрен ишетеп калдым, атаң синең карындашың Эсауга әйтте:
7
«Ауга чыгып, берәр киек-кош атып кайт та миңа ризык пешереп китер, – диде. – Шуны ашагач, әҗәлем җиткәнче, Раббы каршысында мин сиңа мөбарәк фатихамны биреп калырмын», – диде.
8
Инде хәзер, углым, мин кушканны тыңла:
9
көтүгә барып, аннан миңа көр-симез ике кәҗә бәтие алып кайт, шулар итеннән мин атаңа аның яраткан ризыгын әзерләрмен.
10
Ризыкны атаңа син алып керерсең. Ризыкны ашагач, ул, үзенең фатихасын биреп, үлеме алдыннан сине мөбарәк кылыр.
11
Анасы Рәбикага Ягъкуб әйтте: – Әмма минем карындашым Эсау – йонлач адәм, ә минем тәнем шоп-шома, төксез, – диде. –
12
Әгәр атам мине кулы белән капшап караса? Аның алдында алдакчы булып фаш ителсәм? Ул чакны бит мин аның фатихасын түгел, ә ләгънәт-каргышын алачакмын.
13
Анасы Ягъкубка: – Сиңа төшкән ләгънәт-каргышны мин үз өстемә алырмын, углым, – диде. – Тик сүземне тыңла, мин кушканны алып кайт, бар.
14
Ягъкуб, көтүдән кәҗә бәтиләре алып кайтып, анасына бирде. Ана кеше Ягъкуб атасының яраткан сый-ризыгын әзерләде.
15
Аннары кече углы Ягъкубка өлкән углы Эсауның өйдә булган затлы киемнәрен кидерде.
16
Аның төксез-шома муенына һәм шәрә беләкләренә кәҗә бәтие тиресе урады.
17
Ахырда әзер сый-ризык белән икмәкне углы Ягъкубның кулына тоттырды.
18
Ягъкуб үзенең атасы Исхак янына керде дә, каршысына басып: – Әтием! – дип дәште. Ата кеше: – Әйе, мин монда, – диде. – Синме, углым? Син кем соң әле?
19
– Бу мин, әүвәл туган углың Эсау, – дип җавап бирде Ягъкуб. – Менә, кушканыңны үтәдем. Әйдә, торып утыр, алып килгән сунар ите ризыгыннан авыз ит, аннан соң җаның теләгән фатихаңны бирерсең.
20
Исхак: – Син, углым, ничек әле болай бик тиз өлгердең? – дип сорады. – Миңа синең Раббы Аллаң ярдәм итте, – диде Ягъкуб.
21
Исхак Ягъкубка әйтте: – Углым, кая, якынрак килче, – диде. – Капшап карыйсым килә, Эсаумы син, әллә түгелме, һич аңлый алмыйм, углым!
22
Ягъкуб атасы каршына якын ук килеп басты. Исхак аны куллары белән капшап: – Тавышы Ягъкубныкы, ә куллары менә, куллары Эсауныкы, – дип куйды.
23
Ул аны танымады. Чөнки Ягъкубның куллары кардәше Эсауныкы кебек үк йонлач иде. Исхак аңа мөбарәк фатихасын әйтә башлап:
24
– Син чынлап та углым Эсаумы? – дип янә сорады. Ягъкуб: – Әйе! – дип җавап бирде.
25
Исхак әйтте: – Кая, китер, углымның ау итеннән пешергән ризыгын ашыйм да, җаным теләгән мөбарәк фатихамны ишетерсең, – диде. Ягъкуб аның алдына ризыкны китереп куйды, Исхак ашады; Ягъкуб шәраб китерде, Исхак шәрабны дә эчте.
26
– Якынрак кил дә үп мине, углым, – диде Исхак.
27
Ягъкуб, якынаеп, атасын үпте. Исхак, углының киеменнән аңкыган таныш исне иснәп, мөбарәк фатихасын бирде: «Раббы мөбарәк кылган ялан-кыр иседәй, хуш ис бөркелә минем углымнан.
28
Аллаһы сиңа күкләр чыгы сугарган уңдырышлы тук туфракның мул уңышлы икмәген һәм йөзем-шәрабын насыйп итсен.
29
Халыклар сиңа коллык итсеннәр, баш исеннәр сиңа кавемнәр, кардәшләреңә бул син хуҗа-әфәнде, анаң угыллары сиңа буй сонсын. Сине ләгънәт иткән – ләгънәтле булсын! Сине мөбарәк кылган – мөбарәк булсын!»
30
Шулай булды ки, Ягъкуб, атасы Исхакның фатихасын алып, аның хозурыннан чыгып җитәр-җитмәс үк, өйгә аудан кайткан кардәше Эсау килеп керде.
31
Эсау да ау итеннән атасына ризык-сый әзерләп килгән иде. Ул атасы Исхакка: – Әти, тор әле, углың әзерләгән ризык-сыйдан авыз ит, аннары миңа җаның теләгән мөбарәк фатихаңны әйтерсең, – диде ул.
32
Исхак аңардан: – Син кем соң? – дип сорады. Эсау әйтте: – Бу мин, синең әүвәл туган углың Эсау, – диде.
33
Исхакны бөек бер тетрәнү биләп алды. – Алайса, әйт: сиңа кадәр монда килеп, ау итеннән пешергән ризык белән мине сыйлаган кеше кем иде соң? – дип сорады ул. – Мин бит, аның ризыгын ашап, аны мөбарәк кылдым. Ул бит инде минем фатихамны алган кеше!
34
Эсау, атасы сүзләреннән тәмам йөрәге өзгәләнеп, ачынулы тавыш белән: – Әтием! Мөбарәк фатихаңны миңа, миңа да бир! – дип, елап ук җибәрде.
35
– Әмма сиңа дигән фатиханы, хәйлә юлы белән монда кереп, кардәшең алып китте, – дип каршы төште Исхак.
36
Эсау әйтте: – Аның исемен Ягъкуб дип юкка гына атаганнармыни?! Ул инде мине ике тапкыр алдады: дөньяга беренче булып тууым хокукын тартып алды, хәзер, менә, миңа тиешле мөбарәк фатихамны үзләштерде, – диде. Ахырда: – Мөбарәк фатихаңнан син миңа шулай берни дә калдырмадыңмыни? – дип сорады.
37
Эсауга җавап биреп, Исхак әйтте: – Әйе, мин аны синең өстән хуҗа-әфәнде итеп куйдым, бөтен кардәшләрен аңа кол иттем, аны икмәк-шәрабтан мул бәрәкәт иясе кылдым, – диде. – Инде мин сиңа нәрсә эшли алам, углым?
38
Эсау: – Әти! Синең хәер-фатихаң шулай бер генәмени? Мине дә мөбарәк кыл, әти! – дип, янә ачыргаланып еларга кереште.
39
Атасы Исхак, аңа җавап биреп, болай диде: «Яшәгән урының булыр җирнең күкләр чыгы сугарган уңдырышлы тук туфрагыннан еракта.
40
Кылыч көче илә көн күрерсең, кардәшеңдә булырсың кол хезмәтендә. Әмма килер бер заман, ирек даулап, аның золымын үз өстеңнән алып ташларсың».
41
Атасының Ягъкубка фатиха биргәне, аны мөбарәк кылганы өчен, Эсау күңелендә Ягъкубка карата тирән нәфрәт хисе уянды. Күңеленнән ачыргаланып: «Атамның якынлашып килгән матәм көннәре генә узсын, мин кардәшем Ягъкубны барыбер үтерәчәкмен!» – диде ул.
42
Олы углы Эсауның бу сүзләре Рәбикага барып ирешкәч, ул кече углы Ягъкубны чакырып алды да аңа: – Әнә, кардәшең Эсау сине үтерәм дип яный икән, – диде. –
43
Мине тыңла, углым: тизрәк минем бертуганым Лабан янына Харанга качып кит!
44
Кардәшең Эсауның ярсуы басылганчы, берникадәр вакыт шунда кал.
45
Сиңа ачуы беткәнчегә кадәр, син кылган эшләрне Эсау онытканчыга кадәр, Лабан янында яшә. Аннан мин сине, кеше җибәреп, үз яныма алдырырмын. Бер көн эчендә сезнең икегездән дә мәхрүм калуның миңа ни хаҗәте бар?!
46
Исхакка исә Рәбика болай дип белдерде: – Бу хитти киленнәрдән минем тәмам җаным бизде. Әгәр Ягъкуб та хатынны шушы хитти кызлардан алса, андый тормыш миңа нигә кирәк?!
← Chapter 26
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 28 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50