Revelation 22

Balochi Arabic

← Chapter 21 Jump to:

1رندا پرێشتگا منا زِنداپئے کئور پێش داشت که چۆ بلۆرا ساپ اَت. چه هُدا و گوَرانڈئے تَهتا در آیگا اِنت و

2شهرئے بازارئے نیاما تچان اِنت. کئورئے اے دست و آ دستا زِندئے درچکے که دوازده بَر و سَمرَ کاریت، هر ماه چه برا بار اِنت و درچکئے تاک په کئومانی دْراه کنگا درمان اَنت.

3و هچّ پئیمێن نالتے پَشتَ نکپیت. هُدا و گوَرانڈئے تَهت همۆدا بیت و آییئے هِزمتکار آییئے هِزمتا کننت.

4آییئے چِهرگا گندنت و آییئے نام آیانی پێشانیگانَ بیت.

5اۆدا هچبر شپَ نبیت، چراگ و رۆچئے رُژنئے زلورتَ نبیت، چێا که هُداوندێن هُدا وت آیانی سرا وتی رُژنا دْرپشێنیت و آ، اَبد تان اَبد هُکمرانیَ کننت.

6پرێشتگا گۆن من گوَشت: ”اے هبر پُراِهتبار و راست اَنت. و هُداوند ، پئیگمبرانی روهئے هُدایا، وتی پرێشتگ دێم داتگ که آییئے هِزمتکاران اے چیزّان پێش بداریت که اَلّما زوتّ بئیگی اَنت.“

7”بچار، منِ ایسّا زوتّ پێداک آن. بَهتاور هما اِنت که همے پێشگۆییئے هبرانی پرمانبرداریا کنت که اے کتابا مان اَنت.“

8و منِ یوهَنّا، هما آن که اے چیزّی اِشکتگ و دیستگ‌اَنت. وهدے من اِشکت و دیست، هما پرێشتگئے پادانی دێما په سُجدها کپتان که منا اے چیزّی پێش داشتنت.

9بله آییا منا گوَشت: ”نه، چۆ مکن. من هم تئیی و تئیی براتێن پئیگمبرانی ڈئولێن هِزمتکارے آن و همایانی ڈئولێنے آن که اے کتابئے هبرانی منّۆک اَنت. هُدایا پرستش بکن.“

10رندا منا گوَشتی: ”اے کتابئے پئیگمبریئے هبران مُهر مجن، چێا که وهد نون نزّیکّ اِنت.

11هما که بدیَ کنت، بِلّ اَنگت بدیَ کنت، هما که پلیت اِنت، بِلّ اَنگت پلیت اِنت و هما که پهرێزکار اِنت، بِلّ اَنگت پهرێزکاریَ کنت و هما که پاک و پَلگار اِنت، بِلّ اَنگت پاک و پَلگار اِنت.“

12بچار، منِ ایسّا زوتّ پێداک آن و منا مُزّ گۆن که هرکَسا آییئے کارئے هسابا مُزّ بدئیان.

13بِندات من آن و هلاسی من آن، ائولی و آهری، بُنگێج و آسر.

14بَهتاور هما اَنت که وتی پۆشاکانَ شۆدنت تانکه چه زِندئے درچکا ورگئے اجازتِش ببیت و چه شهرئے دروازگان، تها شت بکننت.

15بله کُچکّ، جادوگر، زِنهکار، هۆنیگ، بُت‌پرست و هرکَس که درۆگَ بندیت و گۆن درۆگا مِهرَ کنت، اے سجّهێن چه شهرا ڈنَّ بنت.

16”من که ایسّا آن، وتی پرێشتگ دێم داتگ تانکه کِلیسایانی هاترا شمارا اے چیزّانی شاهدیا بدنت. من داوودئے ریشّگ آن و داوودئے پُشپَد هم. سُهبئے رُژناێن اِستار من آن.“

17پاکێن روه و بانۆرَ گوَشنت: ”بیا.“ هما که اِشکنت، بِلّ گوَشیت ”بیا.“ هما که تُنّیگ اِنت، بِلّ کئیت، هما که لۆٹۆک اِنت بِلّ چه زِنداپا مُپت و بے زرّا زوریت.

18من په هرکَسا که اے کتابئے پێشگۆییئے لَبزان اِشکنگا اِنت، شاهدیَ دئیان که اگن کَسے اِشانی تها چیزّے گێش بکنت، هُدا آییئے سرا هما آزاران گێشَ کنت که اے کتابئے تها نبشته اَنت.

19و اگن کَسے چه کتابئے پێشگۆییئے هبران چیزّے در بکنت، هُدا چه زِندئے درچکا و چه پاکێن شهرا که اے کتابئے تها آیانی بارئوا نبشته اِنت، آییئے بهرا درَ کنت.

20هما که اے چیزّانی شاهدیا دنت، گوَشیت: ”هئو، من زوتّ پێداک آن.“ اَنچُش بات. آمین. بیا، او هُداوندێن ایسّا!

21هُداوندێن ایسّائے رهمت گۆن شما سجّهێنان بات. اَنچُش بات. آمین.

← Chapter 21 Jump to: