bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Bavarian
/
Bavarian Bible 1998 (De Bibl auf Bairisch)
/
Acts 26
Acts 26
Bavarian Bible 1998 (De Bibl auf Bairisch)
← Chapter 25
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 27 →
1
Daa gsait dyr Ägripp zo n Paulsn: "Also, ietz kanst für di sachen." Mit aynn Deutterer stig dyr Pauls eyn sein Vertaidigung ein:
2
"I schätz mi glücklich, Künig Ägripp, däß i mi heint vor dir vertaidignen derf wögn all dönn, was myr d Judn vürschmeissnd,
3
non dyrzue, wost du ayn Kenner von allsand jüdischn Satzungen und Streitfraagn bist. Drum bitt i di, däßst myr geduldig zuelost.
4
Allsand Judn kennend meinn Löbnslaauf von meiner Kinderzeit an bei meinn Volk und in Ruslham.
5
I bin ien von früehers her bekannt; und wenn s eerlich seind, müessnd s zuegöbn, däß i naach dyr strengstn Richtung von ünsern Traun glöbt haan, dyr mauchischn.
6
Und ietz stee i vor n Gricht wögn dyr Hoffnung auf dö Verhaissung, wo von n Herrgot an ünserne Vätter ergangen ist.
7
Ünserne zwölf Stämm dienend yn n Herrgot durchhinaus Tag und Nacht, öbn weil s hoffend, däß s is erlangend. Und wögn derer Erwartung, o Künig, werd i von de Judn anklagt.
8
Zwo halttß is n für +gar so unglaaubhaft, däß dyr Herrgot Toote dyrwöckt?
9
I selbn haet y non gmaint aau, i müesset dös Menschnmügliche tuen, önn Nam von n Iesenn, yn n Nazeretter, zo n Bekömpfen.
10
Und dös haan i z Ruslham aau taan: I ließ myr von de Hoohpriester freie Hand göbn und brang ayn Wösn Kristner eyn s Gföngniss; und wenn ien aft dyr Tood eyn s Haus stuendd, war i voll dyrfür.
11
Und in all de Samnungen haan i s oft zo n Zwingen versuecht, däß s yn ienern Glaaubn abschwörnd. So grimmig haan i s ghasst, däß i s sogar non weit eyn n Ausland drausst verfolgt haan.
12
Yso zog i aau mit dyr Vollmacht und in n Auftrag von de Oberpriester auf Zwötsch umhin.
13
Laaß dyr sagn, Künig; daa saah i mittn bei n Tag von n Himml abher ayn Liecht, heller wi d Sunn; und dös gumstraalt mi und alle meine Gförtn.
14
Üns allsand ghaut s eyn n Bodm hin, und i ghoer ayn Stimm auf ärmauisch gan mir sagn: 'Sag, Saul, zwö verfolgst n mi? Wennst myr zwerchschiesst, schneidst dyr grad eyn s aigne Fleish.'
15
I gantwort: 'Wer bist n du, Herr?' Dyr Herr gaab an: 'I bin dyr Iesen, der, dönn wost verfolgst.
16
Ietz krächslt non wider auf! I bin dir erschinen, um di zo meinn Diener z machen. Du sollst zeugn für dös, wasst von mir gseghn haast und was i dir non zaign gaa.
17
I beschirm di vor de Isryheeler und de Haidndietn, daa wo i di hinschick.
18
Du sollst ien d Augn aufmachen, däß sö si von dyr Finsterniss zo n Liecht bekeernd, von dyr Macht von n Antsacher gan n Herrgot. Durch n Glaaubn an mi gaand ien d Sünddn vergöbn werdn, und sö werdnd ayn Tail von n Gottesvolk.'
19
Dösswögn, Künig Ägripp, haan i mi yn dyr himmlischn Erscheinung nit widersötzt,
20
sundern zeerst yn de Zwötscher und Ruslhamer und aft in n gantzn Judnland und bei de Haidn verkünddt, däß s umstöcken sollnd und si zo n Herrgot bekeern, und däß iener Löbn yn dönn entspröchen mueß.
21
Und dösswögn habnd mi d Judn in n Templ anpackt und versuecht, mi umzbringen.
22
Weil mi aber dyr Herrgot hinst heint bewart haat, stee i daa als Zeug für Maist und Minst und kündd nix Anderts, als was naach n Wort der Weissagn und von n Mosenn gscheghn wurdd,
23
nömlich däß dyr Heiland leidn mueß, önn Eerstn bei dyr Urstöndd aus n Tood macht und dyrmit yn n aignen Volk und yn de Haidn s Liecht bringt."
24
Dyrweil si dyr Pauls non yso gvertaidigt, rief dyr Föstess aus: "Pauls, spinnen tuest y du schoon! I glaaub, du haast y dein gantzs Hirn verpflissn!"
25
Dyr Pauls gerwidert: "I verruckt? Nän, erlauchter Föstess! Was i sag, ist waar und haat Hand und Fueß.
26
Dyr Künig kennt si mit dönn Sölchern aus, und dösswögn sprich i aau freimüetig gan iem. I bin sicher, däß iem nix dyrvon entgangen ist; schließlich ist y dös nit waiß Got wo hintn gscheghn.
27
Künig Ägripp, glaaubst du yn de Weissagn? I waiß s y, däßst glaaubst."
28
Drauf gsait dyr Ägripp zo n Paulsn: "Du mainst scheint s, du känntst mi in n Schnelldurchgang zo n Kristner machen?"
29
Dyr Pauls gantwortt: "Ob s ietz gschwind-gschwind geet older ayn Zeit dauert, i bitt önn Herrgot, däßst nit grad du, sundern allsand, wo myr heint zuelosnd, dös werdnd, was i bin, abgseghn von dene Fössln istig!"
30
Daa erhobnd si dyr Künig und dyr Statthalter, de Berynitz und dös gantze Gfolg.
31
Unter n Furtgeen grödnd s mitaynand und befanddnd: "Der haat iednfalls nix taan, auf was dyr Tood older Haft ständd."
32
Und dyr Ägripp gmaint zo n Föstess: "Dönn kännt mar freilaassn, wenn yr si nit auf n Kaiser berueffen haet."
← Chapter 25
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 27 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28