Proverbs 17

Belarusian 2017

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1Лепш сухая луста хлеба з супакоем, чым дом, поўны жывёлы, што заколена, са сваркамі.

2Мудры слуга будзе кіраваць сынамі несумленнымі і паміж братамі падзеліць спадчыну.

3Як агнём правяраецца срэбра і горнам золата, так сэрцы правярае Госпад.

4Ліхі чалавек скараецца несправядлівым вуснам, а хітры чалавек скараецца языку лгуна.

5Хто адцураецца беднага — упікае яго Творцу; а хто цешыцца з пагібелі іншага — не будзе беспакараны.

6Вянец старых — сыны сыноў, а слава сыноў — бацькі іх.

7Не ўпрыгожыць бязглуздага складная мова, а кіраўніка — вусны, што лгуць.

8Падарунак — найкаштоўнейшы самацвет у вачах гаспадара яго, куды б ні пайшоў ён — будзе мець поспех.

9Хто ўтойвае злачынства — шукае сяброўства, а хто ў размове нагадвае аб ім — раз’ядноўвае саюзнікаў.

10Вымова мацней уздзейнічае на разважлівага, чым на бязглуздага сто бізуноў.

11Ліхі заўсёды шукае толькі сварак, і строгі анёл будзе пасланы супраць яго.

12Лепш сустрэць мядзведзіцу з адабранымі дзіцянятамі, чым бязглуздага, самаўпэўненага ў сваёй бязглуздасці.

13Хто ліхам за дабро адплачвае, той не мінуе ліха ў доме сваім.

14Пачатак сварак — гэта прарыў водаў; і пакінь іх, перш чым спрэчка ўзмацніцца.

15Хто апраўдвае бязбожніка і хто асуджае справядлівага — і той, і другі агідныя для Госпада.

16Дзеля чаго каштоўнасць у руцэ бязглуздага? Дзеля таго, каб набыць мудрасць, не хапае яму разважлівасці.

17Сябар любіць ва ўсякі час, а брат народжаны для няшчасця.

18Бязглузды чалавек звязвае рукі, калі ручаецца за сябра свайго.

19Хто любіць злачынства — любіць сваркі, а хто ўзвышае дзверы свае — той шукае ўзлому.

20Той, у каго крывадушнае сэрца, — не знойдзе дабра; а хто хітруе ў размове — трапіць у бяду.

21Хто родзіць бязглуздага — смутак сабе родзіць, і бацька не пацешыцца з бязглуздага.

22Радасны дух робіць жыццё квітнеючым, дух сумны высушвае косці.

23Бязбожнік прымае падарункі з-за пазухі, каб перавярнуць сцежкі законнасці.

24На твары разважлівага свеціць мудрасць; вочы бязглуздых — на канцах зямлі.

25Сын бязглузды — гнеў бацькі і пакута для маці, што нарадзіла яго.

26Нядобра караць справядлівага і біць кіраўніка за слушнасць.

27Мае розум, хто ў размовах сваіх стрыманы, і хто з пакорлівым духам — той чалавек разважлівы.

28Таксама і бязглузды, калі маўчыць, можа здацца мудрым, і разважлівым, калі сціскае вусны свае.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →