Philippians 2

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1І калі ёсьць якое пацяшэньне ў Хрысьце, калі ёсьць якая патоля любові, калі ёсьць якая супольнасьць духа, калі ёсьць спачуваньне і міласэрдзе,

2напоўніце мяне радасьцю, тое самае разумеючы, тую самую маючы любоў, аднадушныя і аднадумныя,

3нічога (ня робячы) праз перакорлівасьць ці праз пустую славу, але ў пакоры адны другіх за вышэйшых прыймаючы,

4не аб сабе толькі клапоцячыся, але і аб іншых.

5Няхай тое ў вас думаецца, што і ў Хрысьце Езусе:

6які, маючы пастаць Божую, не лічыў сваім здабыткам роўнасьць з Богам,

7але панізіў самога сябе, прымаючы постаць слугі і стаўшыся на падобнасьць людзей; і па зьнешнасьці прызнаваны за чалавека,

8упакорыў самога сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да сьмерці, і то сьмерці крыжовай.

9Дзеля таго і Бог узвысіў Яго і даў Яму імя, якое па-над усякае імя,

10каб на імя Езуса сукланілася ўсякае калена на небе, на зямлі і пад зямлёй,

11і каб ўсякі язык вызнаваў, што Езус Хрыстос ёсьць Госпад на хвалу Бога Айца.

12Дык вось, дарагія мае, як заўжды былі вы паслухмянымі, ня толькі ў маёй прысутнасьці, але тым больш цяпер, калі я адсутнічаю, са страхам і дрыжаньнем клапаціцеся пра сваё збаўленьне.

13Бог бо ёсьць у вас прычынай і хацець, і дзейнічаць з ласкавасьці сваёй.

14Усё рабіце без нараканьня і хістаньня,

15каб вы былі без заганы і простымі, дзецьмі Божымі без віны між народу сапсаванага і крывадушнага, пасярод якога сьвеціце, як сьветачы ў сьвеце,

16трымаючыся Слова жыцьця на славу маю ў дзень Хрыстовы, што я не дарма бег і не дарма працаваў.

17Але калі я і мушу праліць кроў маю на ахвяру і паслугу вашай веры, цешуся і дзялюся радасьцю з вамі ўсімі.

18З гэтага і вы цешцеся і дзяліцеся радасьцю са мною.

19Маю надзею ў Госпадзе Езусе, што ў хуткім часе прышлю да вас Цімафея, каб мог быць спакойны, даведаўшыся пра вас.

20Нікога бо ня маю так аднадумнага, хто б так шчыра рупіўся пра вас.

21Усе бо шукаюць свайго, а не таго, што Езуса Хрыста.

22Спрактыкаванасьць яго ведаеце, бо, як сын бацьку, так ён мне дапамагаў у Эвангельлі.

23Такога вось спадзяюся паслаць да вас, і хутка, як толькі ўбачу, што будзе ў мяне.

24Упэўнены я таксама ў Госпадзе, што і сам неўзабаве прыбуду да вас.

25Палічыў я неабходным паслаць да вас Эпафрадыта, брата, і супрацоўніка, і супольніка змаганьня майго, вашага ж пасланца і дапаможцу ў маёй патрэбе,

26бо ён тужыў па вас усіх і сумаваў, што вы чулі пра яго хваробу.

27Бо расхварэўся ён тут аж да сьмерці, але Бог пашкадаваў яго, і ня толькі яго, але, па праўдзе, і мяне, каб я ня меў бяды на бядзе.

28Дык я паслаў яго хутчэй, каб, убачыўшы яго, ізноў вы цешыліся, і каб я не сумаваў.

29Прыміце ж яго радасна ў Госпадзе і мейце яго ў пашане,

30бо ён для справы Хрыстовай блізкі быў сьмерці, ня дбаючы пра жыцьцё сваё, каб выканаць тое, чым вы не маглі паслужыць мне.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

Recommended Reading

Commentary Philippians Commentaries → Devotional Philippians Devotional Guide → Get This Bible CHNT Study Bible →