Psalms 104

Persian TPV (مژده برای عصر جدید)

← Chapter 103 Jump to: Chapter 105 →

1ای خداوند، خدای من، تو چقدر بزرگ هستی! تو با عظمت و جلال آراسته‌ای.

2خود را با نور پوشانیده و آسمان را مانند خیمه‌ای گسترانیده‌ای.

3خانه‌ات را بر فراز آبها بنا نموده‌ای. ابرها را ارابهٔ خود ساخته‌ای و بر بالهای باد سوار شده‌ای.

4بادها پیام‌آوران تو و شعله‌های آتش خادمان تو هستند.

5اساس زمین را چنان استوار کردی که هرگز تکان نمی‌خورد.

6دریاها آن را مانند ردا دربر گرفت و آب، کوهها را پوشانید.

7از توبیخ تو، آبها خروشیدند و از شنیدن صدای فرمان تو، آنها گریختند.

8از روی کوهها به‌ دشتها جاری شدند و دشتها را پُر کردند، به جاهایی که برای آنها تعیین نموده بودی.

9برای آنها حدودی را معیّن کردی تا از آن نگذرند و بار دیگر تمام روی زمین را نپوشانند.

10چشمه‏ها را در وادیها و رودخانه‏ها را بین کوهها جاری ساختی.

11تا حیوانات وحشی از آنها بنوشند و الاغهای وحشی، تشنگی خود را فرونشانند.

12پرندگان، بر شاخه‏های درختانِ نزدیک آنها آشیانه می‌سازند و نغمه‏سرایی می‌کنند.

13از آسمان بر کوهها باران می‌بارانی و زمین را از نعماتت پُر می‌سازی.

14برای مصرف حیوانات علف را می‌رویانی و برای انسانها نباتات را آفریدی تا غذای خود را از آنها به دست آورند.

15تا برای شادی دل خود شراب، و برای شادابی چهرهٔ‌شان روغن، و جهت تقویت جسمانی خود، نان تهیّه کنند.

16سروهای لبنان که درختان خداوند هستند، سیراب می‌شوند.

17پرندگان بر درختان سرو، و لک‌لکها روی درختان صنوبر، آشیانه می‌سازند.

18کوهها پناهگاه بُزهای کوهی و صخره‏ها لانهٔ گورکن‏هاست.

19مهتاب را جهت تعیین فصلها آفریدی و آفتاب وقت غروب خود را می‌داند.

20شب را به وجود آوردی تا در تاریکی آن حیوانات وحشی از لانه‌های خود بیرون آیند.

21شیرهای جوان برای طعمه‏ای که خدا برایشان فراهم کرده است، غرّش می‌کنند.

22در وقت طلوع آفتاب، دوباره به بیشهٔ خود می‌روند و استراحت می‌کنند.

23انسانها برای کسب و کار از خانه‏های خود بیرون می‌روند و تا هنگام شب تلاش می‌کنند.

24خداوندا، کارهای تو چه بسیار است، همهٔ آنها را با حکمت انجام داده‌ای، زمین از مخلوقات تو پُر است.

25اقیانوسها بزرگ و وسیع هستند و حیوانات بی‌شمار، کوچک و بزرگ در آنها زندگی می‌کنند.

26کشتی‌ها بر روی آنها حركت می‌کنند و هیولای دریایی در آنها بازی می‌کند.

27همهٔ آنها محتاج تو هستند، تا روزیِ آنها را بدهی.

28هر آنچه تو به آنها می‌دهی، آنها جمع می‌نمایند. تو برایشان غذا آماده می‌کنی و آنها را سیر می‌سازی.

29وقتی از آنها روی برمی‌گردانی، به وحشت می‌افتند و هنگامی‌که جانشان را می‌گیری، می‌میرند و به خاک برمی‌گردند زیرا که از آن ساخته شده‌اند.

30چون روح خود را می‌فرستی زنده می‌شوند و زمین، زندگی تازه پیدا می‌کند.

31جلال خداوند جاودان باد. خداوند از کارهای خود خشنود باشد.

32او به زمین می‌نگرد و زمین به لرزه می‌آید و چون کوهها را لمس می‌کند، چون آتشفشان فَوَران می‌کنند.

33تا زنده‌ام سرود حمد خواهم سرایید، و تا آخر عمر خود، خداوند را ستایش خواهم كرد.

34امیدوارم که دعا و مناجات من او را خشنود سازد، زیرا او سرچشمهٔ سرور و شادی من است.

35گناهکاران از روی زمین محو شوند و اثری از مردمان بدکار باقی نماند. ای جان من خداوند را ستایش کن. خداوند را سپاس باد.

← Chapter 103 Jump to: Chapter 105 →

Recommended Reading

Commentary Psalms Commentaries → Devotional Psalms Devotional Guide → Get This Bible Persian TPV (مژده برای عصر جدید) Study Bible →