Psalms 139

Persian TPV (مژده برای عصر جدید)

← Chapter 138 Jump to: Chapter 140 →

1خداوندا، تو مرا آزموده‏ای و می‌شناسی.

2از نشستن و برخاستن من آگاهی و تمام افکار و اندیشه‌های مرا از دور می‌دانی.

3تو از رفتار، کردار، کار و استراحت من آگاهی و تمام روشهای مرا می‌دانی.

4حتّی پیش از آن که حرفی بر زبان آورم، تو ای خداوند، منظور مرا می‌دانی.

5حضور تو مرا از هر طرف احاطه نموده و با قدرت خود، مرا محافظت می‌کنی.

6شناخت تو از من خیلی عمیق است؛ این فراتر از فهم من می‌باشد.

7از نزد تو کجا بگریزم و از حضور تو کجا پنهان شوم؟

8اگر به آسمان بروم، تو در آنجا هستی. اگر به دنیای مردگان بروم، تو در آنجا هستی.

9اگر بر بالهای سحر بنشینم و از مشرق به دورترین نقطه در مغرب بروم،

10تو برای رهبری من در آنجا خواهی بود. برای کمک به من تو در آنجا خواهی بود.

11اگر از تاریکی خواهش کنم که مرا بپوشاند و یا روشناییِ اطراف من به تاریکی تبدیل گردد،

12حتّی تاریکی هم برای تو تاریک نخواهد بود و شب برای تو مانند روز روشن است، زیرا تاریکی و روشنایی برای تو یکی است.

13تو تمام اجزای بدنم را ساختی و در رحم مادرم همهٔ آنها را به هم پیوند دادی.

14من تو را می‌ستایم، زیرا مرا به گونه‌ای عجیب ساخته‏ای، تمام کارهای تو بسیار شگفت‌انگیز است. من این را با تمام وجود می‌دانم.

15وقتی استخوانهایم ساخته می‌شدند و در رحم مادر شکل می‌گرفتم و در نهان رشد می‌کردم، تو از وجود من آگاه بودی.

16پیش از آن که به وجود بیایم و زندگی را آغاز کنم، روزهای عمرم را در دفتر خود ثبت نمودی.

17خداوندا، افکار تو آن‌قدر عالی و گرانبها هستند، که من آنها را درک نمی‌کنم.

18اگر آنها را بشمارم، از ریگهای صحرا زیادترند. وقتی بیدار می‌شوم باز هم با تو هستم.

19خدایا، شریران را نابود کن و جنایتکاران را از من دور نما.

20آنها نام تو را به بدی یاد می‌کنند و به ضد تو حرفهای زشت می‌زنند.

21خداوندا، آیا از کسانی‌که از تو نفرت دارند، نفرت نداشته‌ام؟ آیا از آنانی که از تو سرپیچی می‌کنند، متنفّر نبوده‏ام؟

22با تمام وجود از آنها متنفّرم و آنها را دشمن خود می‌دانم.

23خدایا، مرا تفتیش کن و از دل من باخبر شو، مرا بیازما و افکار مرا بخوان.

24ببین آیا خطایی در من هست، و مرا به راه جاودانی هدایت نما.

← Chapter 138 Jump to: Chapter 140 →