Lamentations 4

Gaelic - Comann Bhìoball na h-Alba 1992, 2017

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Cionnas a thàinig smal air an òr, a chaochail an t‑òr ro‑fhìnealta! Tha clachan an naomh-ionaid air an tilgeadh a‑mach air mullach gach aon sràide!

2Mic luachmhor Shioin, a dh’fhaodte a choimeas ri òr fìnealta, cionnas a mheasar iad mar shoithichean creadha, obair a’ chreadhadair!

3Tàirngidh eadhon na dràgoin a‑mach am broilleach, bheir iad a’ chìoch dan àlach: tha nighean mo shluaigh-sa an‑iochdmhor, mar na sruthan anns an fhàsach.

4Tha teanga naoidhean na cìche a’ leantainn ra ghiall le tart; tha a’ chlann òg ag iarraidh arain; chan eil aon ga bhriseadh dhaibh.

5Tha iadsan aig an robh biadh sòghail nan aonarain anns na sràidean; iadsan a thogadh suas ann an sgàrlaid, tha iad a’ filleadh an làmh mun òtrach.

6Seadh, tha peanas aingidheachd nighean mo shluaigh-sa nas mò na peanas peacadh Shòdoim, a thilgeadh bun-os‑cionn an tiota, agus air nach tàinig laigse làmh.

7Bha a Nàsaraich na bu ghloine na sneachd; bu ghile iad na bainne; bu deirge iad anns a’ chorp na ruiteachain; bha an dreach mar shaphir.

8Is duibhe an gnùis na gual; chan aithnichear iad anns na sràidean; tha an craiceann a’ leantainn rin cnàmhan; tha e air tiormachadh; tha e air fàs mar mhaide.

9Is fheàrr dhaibhsan a mharbhar leis a’ chlaidheamh na dhaibhsan a mharbhar le gort; oir tha iad sin a’ seargadh as, air an lotadh a dh’uireasbhaidh toradh na machrach.

10Bhruich làmhan nam ban iochdmhor an clann fhèin; b’iad am biadh ann an lèirsgrios nighean mo shluaigh.

11Choilean an Tighearna a chorraich; thaom e a‑mach a dhian-fhearg, agus las e teine ann an Sion, agus loisg e sin a bunaitean.

12Cha chreideadh rìghrean na talmhainn, no uile luchd-àiteachaidh an domhain, gu rachadh an t‑eascaraid agus an nàmhaid a‑steach air geatachan Ierusaleim.

13Airson peacaidhean a fàidhean, agus aingidheachdan a sagart, a dhòirt fuil nam fìrean na meadhon;

14Chaidh iad air seachran mar dhaoine dall anns na sràidean, shalaich iad iad fhèin le fuil, air chor is nach faodadh daoine buntainn rin aodach.

15Imichibh, tha sibh neòghlan, thubhairt daoine riu; imichibh, imichibh, na beanaibh: seadh, theich iad, dh’fhalbh iad; thubhairt iad am measg nan cinneach, Cha ghabh iad còmhnaidh an seo nas mò.

16Rinn fearg an Tighearna an sgaoileadh; cha chuir e nas mò an suim iad: cha robh meas aca air pearsachan nan sagart; ris na seanairean cha do chùm iad bàigh.

17Am feadh a bha sinn ann, dh’fhàilnich ar sùilean ag amharc ri cobhair dhìomhain: am feadh a rinn sinn faire, bha ar sùil ri cinneach nach b’urrainn tèarnadh.

18Lorgaich iad ar ceuman, air chor is nach faodamaid imeachd nar sràidean: tha ar crìoch dlùth, tha ar làithean air an coileanadh; seadh, thàinig ar crìoch.

19Bu luaithe ar luchd-leanmhainn na iolairean nèimh; ruaig iad sinn air na slèibhtean, laigh iad am falach air ar son anns an fhàsach.

20Ghlacadh nan slocan anail ar cuinneinean, tì ungte an Tighearna, mun dubhairt sinn, Fo a sgàil mairidh sinn beò am measg nan cinneach.

21Dèan gàirdeachas, agus bi ait, O nighean Edoim, aig a bheil do chòmhnaidh ann am fearann Uis; thèid an cupan thairis fòs thugadsa; bidh tu air mhisg, agus leigidh tu ris do lomnochdaidh.

22Tha peanas d’euceirt air a choileanadh, O nighean Shioin; cha toir e nas mo air falbh ann am bruid thu: smachdaichidh e d’euceart-sa, O nighean Edoim, leigidh e ris do lochdan.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →