Zephaniah 1

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

Jump to: Chapter 2 →

1Palabra do Señor dirixida a Sofonías, fillo de Cuxí, fillo de Guedalías, fillo de Amarías, fillo de Ezequías, no tempo de Ioxías, fillo de Amón, rei de Xudá.

2Vou acabar con todo, borrareino da face da terra —é o Señor quen fala—.

3Vou acabar co home e co animal, vou acabar co paxaro do ceo e co peixe do mar e coas cousas que fan descamiñar ós malvados. Si, vou arrincar o home da face da terra —é o Señor quen fala—.

4Vou estender a miña man contra Xudá e contra todos os habitantes de Xerusalén. Vou arrincar deste santuario todo o que queda de Baal, e o nome dos seus ministros, xunto cos sacerdotes:

5ós que se prostran nos tellados adorando ó exército do ceo, ós que se prostran xurando por Iavé e ó mesmo tempo xuran polo seu rei;

6ós que deixan de seguir o Señor e non buscan o Señor nin o procuran.

7Silencio ante a presenza do meu Señor, Deus! Está preto o día do Señor. Si, xa preparou o Señor o sacrificio, xa consagrou os invitados.

8O día dos sacrificios do Señor sucederá que eu lles pedirei contas ós ministros e ós fillos do rei e a todos os que se visten con vestidos estranxeiros.

9Pedireilles contas no día aquel a todos os que saltan ó estrado ós que enchen de violencia e engano as casas dos seus señores.

10Sucederá o día aquel —é o Señor quen fala—: Un fragor de berros de auxilio que sae da Porta dos Peixes; un ruído de lamentos que vén da Vila Nova; un estrondo de derrubamento que vén dos outeiros.

11Lamentaranse os habitantes da Canteira, porque quedou en silencio o fato dos mercadores, desapareceron todos os pesadores de prata.

12Sucederá naquela hora: Pescudarei a Xerusalén con lámpadas, pedireilles contas ós homes satisfeitos polos froitos que producen, dicindo nos seus corazóns: "O Señor nin fai ben nin fai mal".

13Certo, as súas riquezas serán para botín e as súas casas para o arrasamento. Si, construirán casas, pero non as habitarán, plantarán viñas, pero non beberán o seu viño.

14Está cerca o grande día do Señor, próximo e a caer. Amargo é o día do Señor, berra de medo o mesmo guerreiro.

15Día de furor será o día aquel, día de angustia e apuros, día de desastre e desolación, día de tebras e escuridade, día de nubes e trebóns,

16día de toques de corno e gritos de guerra, contra as altas fortalezas, e contra as torres ergueitas.

17Provocarei angustias na xente e camiñarán coma cegos, porque pecaron contra o Señor. O seu sangue será estendido coma o po, e as súas entrañas coma o esterco.

18Non os salvarán nin a súa prata nin o seu ouro. No día da ira do Señor, co incendio do seu celo, toda a terra será devorada: vai facer o exterminio —que terrible!— de todos os habitantes da terra.

Jump to: Chapter 2 →