Nahum 3

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 2 Jump to:

1Kailo ang banwa nga madugo, sia puno sang kabutigan kag inatihan— ang mga tulukbon wala nagauntat!

2Ang kagahud sang putik, kag ang dinagaldal sang mga rueda, sang mga kabayo nga nagatinuwak kag sang mga kangga nga nagatumbo!

3Ang manugkabayo nga nagasakay, ang espada nga nagakilan kag ang nagaidlap nga bangkaw, ang kadam-an nga pinatay, ang daku nga tinumpok nga mga bangkay, wala sing katubtuban sang mga lawas nga patay— nagakasandad sila sa mga lawas!

4Bangud sang kadam-an sang pagkamakihilawason sang matahum nga makihilawason, ang babaying pangolo sang mga binabaylan, nga nagabaligya sang mga pungsud paagi sa iya mga pagkamakihilawason, kag sang mga panimalay paagi sa iya mga binabaylan.

5Yari karon ako batok sa imo, nagasiling ang Ginoo sang mga kasoldadosan, kag buksan ko ang imo sayasaya sa imo nawung; kag ipakita ko sa mga pungsud ang imo kahubo kag sa mga ginharian ang imo kahuluy-an.

6Ihaboy ko sa imo ang kangil-aran nga higko kag himoon ko ikaw nga mahigko, kag ibutang ko ikaw subong nga talan-awon.

7Kag ang tanan nga nagatolok sa imo magapalagyo gikan sa imo kag magasiling, ang Ninive ginguba; sin-o bala ang magapanghayhay sa iya? sa diin ko bala ikaw pangitaan sing mga manuglipay?

8Maayo ka pa bala sa No-amon nga yara sa tunga sang Nilo, nga nalibutan sang mga tubig, nga ang iya pamakud amo ang dagat, kag ang iya kuta gikan sa dagat?

9Ang Etiopia kag ang Egipto amo ang iya kusug, kag ini wala sing kutub; ang Put kag ang Lubim amo ang imo mga kabulig.

10Apang gindala sia, nagkadto sia sa kabihagan; ang iya magamay nga mga anak man ginpanglampus sa ginsang-an sang tanan nga dalan; kay ginpapalaran nila ang iya dungganon nga mga tawo, kag ang tanan niya nga kadalagkuan gingapus sa mga talikala.

11Ikaw man hogbon tagoon ka; ikaw man magapangita sing pamakud bangud sang kaaway.

12Ang tanan mo nga mga pamakud manginkaangay sang mga higuera nga may nahaunang luto nga mga higos— kon uyugon sila maholog sila sa baba sang manugkaon.

13Yari karon ang imo katawohan sa imo tunga mga babayi. Ang mga gawang sang imo duta nabukas sing bug-os sa imo mga kaaway; ang kalayo naglamon sang imo mga pintal.

14Sag-ub ka sing tubig nga sa pagkibon, pabakura ang imo mga pamakud; kadto ka sa daga, tapaka ang galagala, pabakura ang pugon nga tisa!

15Didto halunhonon ka sang kalayo, ang espada magapapas sa imo. Magahalunhon ini sa imo subong sang palakukwan. Magmadamu ka subong sang palakukwan, magmadamu ka subong sang apan!

16Ginpabuad mo ang imo mga manugbaligya labi pa sa kabitoonan sang langit. Ang palakukwan nagalaglag kag nagapalagyo.

17Ang imo mga principe subong sang mga apan, ang imo mga pangolo subong sang dagaya nga mga tibakla nga nagahugpa sa mga habong sa adlaw nga matugnaw— apang kon magdilag ang adlaw, nagapalagyo sila; indi mahibaloan ang ila duug kon diin sila.

18Nagatolog ang imo mga manugpahalab, O hari sang Asiria; nagapahuway ang imo mga dungganon. Ang imo katawohan nagaaplaag sa kabukiran wala gid sing magatipon sa ila.

19Wala sing paghaganhagan sang imo samad, ang imo pilas matama. Ang tanan nga nagapamati sang sugid nahanungud sa imo nagapamalakpak sang ila mga kamut sa imo. Kay sa kay sin-o bala wala mag-agi sing dalayon ang imo pagkamalaut?

← Chapter 2 Jump to: