Zephaniah 3

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 2 Jump to:

1Kailo sa iya nga mabinatoon kag dinagtaan, sa mapiguson nga banwa!

2Wala sia magtuman sang tingug, wala sia magbaton sang pagtudlo. Wala sia magsalig sa Ginoo, wala sia magpalapit sa iya Dios.

3Ang iya mga principe sa tunga niya mga leon nga nagangurab; ang iya mga hukom mga lobo sa kagab-ihon nga wala sila sing ginabilin tubtub sa aga.

4Ang iya mga manalagna mga huroshuros, mabudhion nga mga tawo; ang iya mga sacerdote nagpasipala sang santuario, ginlugus nila ang kasogoan.

5Ang Ginoo matarung sa tunga niya, wala sia maghimo sing kalautan; sa tagsa ka aga ginapasiga niya ang iya katarungan, wala sia nagapalangan; apang ang dimatarung wala makakilala sing kahuya.

6“Ginpapas ko ang mga pungsud; ang ila mga torre mamingaw; ginguba ko ang ila mga dalan sa bagay nga wala na sing nagaagi; ang ila mga banwa nalaglag, sa bagay nga wala na sing tawo, nga wala na sing pumuluyo.

7Nagsiling ako, ‘Lamang magkahadluk ka sa akon, magbaton ka sing pagtudlo; agud nga ang iya puluy-an indi mapapas sono sa tanan nga gintangdo ko nahanungud sa iya.’ Apang nagbangon sila sing aga pa sa pagpadunut sang tanan nila nga hinimoan.”

8“Busa hulata ninyo ako,” nagasiling ang Ginoo, “tubtub sa adlaw nga magtindug ako sa inagaw. Kay ang akon pagtapat amo ang pagtipon sang mga pungsud, agud nga matingub ko ang mga ginharian, sa pag-ula sa ila sang akon kaalipungut, ang bug-os kong mapintas nga kaakig; kay ang bug-os nga duta lamonon sang kalayo sang akon kaimon.

9“Hoo, niyan palisoon ko sa mga katawohan ang putli nga bibig, agud nga sila tanan magtawag sa ngalan sang Ginoo sa pag-alagad sa iya sa isa ka paghilisugut.

10Gikan sa tabok sang mga suba sang Etiopia ang akon mga manugsimba, ang babayi nga anak sang akon ginpaaplaag, magadala sang akon dolot.

11“Sa sadtong adlaw indi ka pagpakahuy-an bangud sang tanan mo nga hinimoan diin naglalis ka sa akon; kay niyan kuhaon ko sa tunga nimo ang imo palabilabihon nga mga matinaastaason, kag indi ka na magpalabilabihon sa akon balaan nga bukid.

12Kay magabilin ako sa tunga nimo sing katawohan nga napiotan kag makalolooy. Sila magadangup sa ngalan sang Ginoo,

13ang nabilin sang Israel; indi sila maghimo sing kalautan ukon magpamolong sing kabutigan, kag ang malimbongon nga dila indi makita sa ila baba. Kay sila magahalab kag magaluko, kag wala gid sing magapahadluk sa ila.”

14Hugyaw, O babayi nga anak sang Sion; singgit, O Israel! Magkasadya kag magkalipay sa bug-os mong tagiposoon, O babayi nga anak sang Jerusalem!

15Ang Ginoo nagkuha sang imo mga paghukom, ginsobol niya ang imo mga kaaway. Ang Hari sang Israel, ang Ginoo, yara sa tunga nimo; dili ka na magkahadluk sing malaut.

16Sa sadtong adlaw isiling sa Jerusalem: “Dili magkahadluk, O Sion; dili magluya ang imo mga kamut.

17Ang Ginoo, ang imo Dios, yara sa tunga nimo, ang gamhanan nga magaluwas; magakasadya sia sa imo nga may kalipay, magapahuway sia sa iya gugma; magakalipay sia sa imo nga may inamba

18subong nga sa adlaw sang kinasadya. “Kuhaon ko ang kalaglagan gikan sa imo, agud nga indi ikaw magdala sang kahuluy-an tungud sini.

19Yari karon, sa sadtong tion magahisayo ako sa tanan nga nagapapiot sa imo. Kag luwason ko ang piang kag tiponon ang ginsobol, kag himoon ko sila nga pagdayaw kag ngalan nga ang ila kahuluy-an naglapnag sa bug-os nga duta.

20Sa sadtong tion papaulion ko kamo, sa sadtong tion tiponon ko kamo; kay himoon ko kamo nga ngalan kag pagdayaw sa tunga sang tanan nga mga katawohan sang duta, kon pahaulian ko ang inyo kabihagan sa atubangan sang inyo mga mata,” nagasiling ang Ginoo.

← Chapter 2 Jump to: