James 1

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

Jump to: Chapter 2 →

1Sangka Yakobus, abdiné Gusti Allah lan Gusti Yésus Kristus, marang taler rolas sing pada kasebar ing negara mantya. Salam keslametanku.

2Para sedulurku, anggepen sakwijiné kabungahan, yèn kowé pada katekan pantyoba werna-werna,

3jalaran kowé pada weruh, yèn panguji kanggo pertyayamu kuwi nukulké sabar lan mantep.

4Awit sabar lan mantep kuwi bèn ngetokké woh sing sembada, supaya kowé dadi sampurna lan mateng, lan ora kekurangan apa.

5Nanging yèn tunggalmu ana sing kekurangan kawityaksanan, kuwi njaluka marang Gusti Allah, sing ngekèki marang sak kabèhé wong karo loma lan éklas, banjur bab kuwi bakal dikèkké marang wong mau.

6Mung waé penjaluké kuwi karo pertyaya lan aja nganggo mangga-mara, jalaran wong sing mangga-mara kuwi pada karo ombaké segara, sing diontang-antingké angin mrana-mréné.

7Wong sing mengkono kuwi aja ngira, yèn bakal nampani apa-apa sangka Gusti.

8Jalaran wong sing atiné ngepang ora bakal tentrem uripé.

9Sedulur tunggal pertyaya sing mlarat kuwi bungaha yèn diluhurké,

10lan wong sing sugih kuwi bungaha yèn diasorké, jalaran wong kuwi bakal entèk kaya kembangé suket.

11Awit sakwisé srengéngé njedul karo panasé sing panas, terus ngalumké suket kuwi, sak nalika gogrok kembangé, lan ilang apiké. Mengkono uga kanggo wong sugih ya bakal entèk ing sak njeruhné sak kabèhé ngupayané.

12Rahayu wong sing kuwat sak njeruhné kena pantyoba, jalaran yèn wis kétok kuwat, bakal nampani makutané urip, sing wis dijanjèkké karo Gusti Allah marang wong-wong sing pada trésna marang Panjenengané.

13Yèn ana wong sing kena pantyoba aja ngomong ngéné: “Aku digoda karo Gusti Allah.” Jalaran Gusti Allah ora bisa dityoba karo sing ala lan Panjenengané ora nindakké panggoda marang sapa waé.

14Nanging saben wong digoda karo kepénginané déwé, jalaran disèrèt lan dipulut karo kepénginan kuwi.

15Yèn kepénginan kuwi wis meteng, terus nglairké dosa lan yèn dosa kuwi wis mateng bakal nglairké pati.

16Para sedulur sing tak trésnani, aja pada kesasar!

17Saben pawèh sing betyik lan saben berkah sing sampurna kuwi asalé sangka nduwur, didunké sangka Bapaké sak kabèhé pepadang; kanggo Panjenengané ora ana owah-owahan utawa gambaran sing molah-malih.

18Awit sangka karepé Piyambak, Panjenengané wis nyiptaké kita karo tembungé kabeneran, supaya kita pada ing urutan sing mesti pada dadi anak mbarep ing antarané para sing urip kabèh.

19Para sedulur sing tak trésnani, élinga marang bab iki: saben wong gelisa yèn ngrungokké, nanging alona yèn ngomong, mengkono uga alona yèn nesu;

20jalaran nesuné manungsa kuwi ora nindakké apa sing bener ing ngarepé Gusti Allah.

21Mulané pada buwangen samubarang sing reget lan sing ala sing kliwat okèh lan tampanana karo andap asor tembungé Gusti sing ditandur ing atimu, sing kwasa nylametké nyawamu.

22Nanging pada dadia wong sing nindakké tembungé Gusti, aja mung ngrungokké waé, jalaran yèn ora mengkono kowé ngapusi awakmu déwé.

23Awit yèn wong mung ngrungokké waé, nanging ora dilakoni, kuwi upamané kaya wong sing nyawang praupané sing sak temené ing pangilon.

24Sakwisé weruh praupané terus lunga lan terus lali kaya apa rupané mau.

25Nanging sapa sing nliti angger-angger sing sampurna, ya kuwi angger-angger sing merdékakké manungsa, lan pada diantepi, dadi ora mung ngrungokké terus nglalèkké, nanging nglakoni karo temen, kuwi bakal rahayu awit sangka penggawéané kuwi.

26Yèn ana wong sing rumangsa ngabekti, nanging ora mekak ilaté, kuwi ngapusi atiné déwé lan pangabektiné tanpa guna.

27Pangabekti sing murni lan tanpa tyiri ing ngarepé Gusti Allah, Bapak kita, ya kuwi mitulungi botyah lola lan para randa sak njeruhné kasusahané lan njaga supaya awaké déwé aja nganti diregeti karo ndonya.

Jump to: Chapter 2 →