bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Lamentations 3
Lamentations 3
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 4 →
1
Aku iki wong lanang sing ngalami sangsara awit sangka gepuké nesuné Gusti.
2
Panjenengané nundung lan nggawa aku ing pepeteng sing ora ana padangé.
3
Aku ditibani karo tangan-Né bola-bali, nganti sedina muput.
4
Daging lan kulitku digawé susut, balungku pada ditugeli.
5
Gusti ngedekké témbok ngungkuli aku, ngubengi aku karo kasangsaran lan kasusahan.
6
Aku dipapanaké ing panggonan sing peteng, kaya wong sing wis mati suwé.
7
Aku dipèpèt, dalanku metu ditutup kabèh lan ditalèni nganggo ranté sing abot.
8
Senajan aku sambat-sambat lan mbengok-mbengok njaluk tulung, pandongaku ora digatèkké.
9
Dalan-dalanku pada dialang-alangi nganggo watu tatahan, didadèkké ora kena dilakoni.
10
Panjenengané kaya waé bruwang sing nyegat aku, lan kaya waé singa ing pandelikan.
11
Dalan-dalanku diénggoké, aku disempal-sempal lan ndadèkké aku bingung.
12
Gandéwané wis dipentèng lan aku sing dadi tujuané panahé.
13
Panahé ing wadahé panah pada dipanahké kabèh, pada mantyep ing atiku.
14
Aku dadi guyonané bangsaku kabèh, digawé nyanyian ngétyé nganti sedina muput.
15
Aku diwareki karo sing pait lan diombèni kayu pait.
16
Untuku diremuk lan aku dikèki mangan krikil, lan aku dibleseké ing lebu.
17
Nyawa kula Panjenengan pisahké sangka katentreman, kula lali marang kabekjan.
18
Ing kono pikiranku: Keluhuranku wis entèk, lan pengarep-arepku marang GUSTI wis ilang.
19
“Panjenengan supaya éling kasangsaran lan enggèn kula kelunta-lunta, uga anané kayu pait lan ratyun.”
20
Nyawa kula tansah kèlingan marang perkara kuwi, lan nglemprek ing njeruh kula.
21
Nanging iki sing tak rasakké, lan sing njalari aku nduwé pengarep-arep:
22
Kawelasané GUSTI kuwi tanpa mandek, lan pangayoman-Né ora ana entèkké.
23
Tansah terusan, ganti-gumanti saben ésuk. Tenan gedé kasetian Panjenengan kuwi!
24
Pikirané atiku: “GUSTI kuwi dadi pandumanku, mulané tak arep-arep.”
25
Gusti kuwi apik kanggo wong sing pada ngentèn-entèni, kanggo nyawa sing nggolèki Panjenengané.
26
Betyik yèn wong ngentèn-entèni marang pitulungané GUSTI karo sabar.
27
Betyik yèn wong lanang mikul pasangan waktu enomé.
28
Hayuk lungguha dèwèkan lan menenga, yèn ijik dimomoti karo GUSTI.
29
Ambruka lan tèmplèkna praupané ing lebu, menawa ijik ana pengarep-arep.
30
Pipiné dipasrahké marang sing napuk, nganti warek enggoné dipoyoki.
31
Awit GUSTI enggoné nulak ora selawasé.
32
Awit senajan Panjenengan ngekèki kasusahan, ya terus ngekèki pangayoman, tyotyok karo kawelasan-Né.
33
Awit ora karo lila ati-Né ngekèki kasusahan lan kasangsaran marang para anaké manungsa.
34
Yèn ana wong sing ngidak-idak sak kabèhé wong tawanan ing sak lumahé bumi,
35
yèn wewenangé wong diénggoké ing ngarepé sing Mahaluhur,
36
yèn wong nindakké sing ora adil kanggo perkarané, kuwi apa ora dingertèni karo Gusti?
37
Sapa ta sing ngomong lan samubarang kabèh terus ana? Apa duduk Gusti sing mréntahké?
38
Sing ala lan sing betyik kuwi metuné apa ora sangka tutuké sing Mahaluhur?
39
Kenèng apa wong urip pada nggresah? Saben wong nggresaha awit sangka dosané!
40
Maraa, hayuk pada nliti lan mriksa urip kita, lan pada bali nemoni marang GUSTI.
41
Maraa, hayuk pada ngunggahké ati lan tangan kita marang Gusti Allah ing swarga lan ngomong:
42
Kita wis nerak lan nglawan, nanging Panjenengan ora ngekèki ngapura.
43
Panjenengan nutupi piyambak karo bebendu, lan ngoyak kita, Panjenengan patèni tanpa kawelasan.
44
Panjenengan nutupi piyambak karo mendung, terus pandonga kita ora bisa nembus.
45
Kita pada Panjenengan dadèkké reget lan ala ing sak tengahé para bangsa.
46
Kabèh mungsuh kita, pada ngunèk-unèkké kita.
47
Kita katekan rasa wedi lan jiret, karusakan lan gempuran.
48
Luh kula mili kaya kali awit sangka rusaké anaké wadon bangsa kula.
49
Luh kula tansah trotyosan, tanpa ana mandeké;
50
nganti GUSTI weruh sangka nduwur lan weruh sangka swarga.
51
Mripat kula nganti krasa perih awit sangka kahanané para anak wadon ing kuta kula.
52
Kula diuber-uber kaya manuk karo wong sing pada mungsuhi kula tanpa sebab.
53
Kula dityemplungké nang luweng urip-uripan, lan dibandemi watu.
54
Banyu mbanjiri sirah kula, kula ngira: “Mati aku saiki.”
55
“Duh GUSTI, kula nyebut asma Panjenengan sangka dasaré luweng sing jeru.
56
Panjenengan ngrungokké swara kula. Panjenengan aja nganti nutupi kuping Panjenengan kanggo aduh-aduh lan sambat kula.
57
Waktu kula sambat marang Panjenengan, Panjenengan tyedak lan ngomong: Aja wedi.”
58
“Duh GUSTI, Panjenengan wis mbélani perkara kula, lan wis ngluwari urip kula.
59
Duh GUSTI, Panjenengan wis weruh enggèn kula ditibani sing ora adil; Panjenengan supaya gelem ngekèki keadilan!
60
Panjenengan wis weruh nesuné wong-wong kuwi lan kabèh rantyamané marang kula.”
61
“Duh GUSTI, Panjenengan wis ngrungokké sepata-sepatané, uga rantyamané marang kula;
62
uga omongané wong-wong sing pada nglawan marang kula, lan menèh angen-angené ala kanggo kula sedina muput!
63
Supaya Panjenengan ndelok ngadek-lungguhé, kula didadèkké nyanyian guyonané.”
64
“Duh GUSTI, Panjenengan bakal nindakké balesan marang wong-wong kuwi, miturut karo penggawéané.
65
Panjenengan bakal mangkotké atiné, supaya pada ditibani bebendu Panjenengan.
66
Duh GUSTI, Panjenengan bakal ngoyak wong-wong kuwi karo bebendu, lan pada bakal Panjenengan entèkké sangka sak ngisoré langit!”
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 4 →
All chapters:
1
2
3
4
5