Malachi 2

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Nanging saiki, hé para imam, préntah iki dikèkké marang kowé:

2Yèn kowé pada ora ngrungokké, lan ora nggatèkké ing bab ngluhurké marang asma-Ku, mengkono tembungé GUSTI sing ngwasani langit, Aku bakal nibakké bebendu ing tengahmu, lan berkahmu pada Tak dadèkké bebendu; malah wis Tak dadèkké bebendu, awit kowé pada ora nggatèkké.

3Turunanmu bakal Tak ketok, lan raimu Tak raupi tlétongé kéwan kurban sing dibelèh, terus kowé pada digèrèt menyang ing tlétongan kono.

4Nganti kowé pada éling yèn Aku sing mréntahké pepakon kuwi marang kowé, supaya tetep perjanjian-Ku karo Lévi, mengkono tembungé GUSTI sing ngwasani langit.

5Miturut perjanjian-Ku karo Lévi lan turunané, Aku bakal ngekèki urip lan katentreman; kuwi sing Tak wènèhaké, supaya Lévi bakal ngajèni lan hurmati temenan marang Aku, awit sangka asma-Ku.

6Awit sangka lambéné metu piwulang sing bener lan ing tembungé ora ketemu sing ala. Sak mlakuné bareng Aku ing katentreman lan éklas, dèkné bakal marakké okèh wong sing balik sangka dosané.

7Awit sangka lambéné imam kuwi ana kaweruh lan wong-wong pada golèk piwulang sangka tyangkemé, awit imam kuwi kongkonané GUSTI sing ngwasani langit.

8Nanging kowé wis pada nyimpang sangka dalan, lan ndadèkké wong okèh pada keplèsèt awit sangka piwulangmu; kowé wis mbubrah perjanjian karo Lévi, mengkono tembungé GUSTI sing ngwasani langit.

9“Mulané Aku ya bakal ndadèkké kowé asor lan ala ing ngarepé umat iki, awit kowé ora mlaku ing dalan sing Tak duduhké, malah enggonmu mulangi karo pilih-sih.”

10Kita kabèh iki pada nduwèni Bapak siji, apa ora Gusti Allah siji sing nitahké kita kabèh? Kenèng apa ta kita kok laku goroh marang sedulur kita déwé, kuwi dadiné najisaké perjanjiané para leluhur kita?

11Yéhuda ora setia, lan penggawé ala ditindakké ing Israèl lan ing Yérusalèm, awit Yéhuda wis najisaké barang-barang sutyi ing griya sutyi sing ditrésnani GUSTI, lan wis dadi bojoné anaké wadon allah liyané.

12Muga-muga GUSTI ngentèkké brayat sing nglakoni mengkono kuwi kabèh sangka umaté Yakub, senajan pada ngekèki pisungsung marang GUSTI sing ngwasani langit.

13Kaping pindoné iki sing pada kok lakoni: mesbèhé GUSTI kok tutupi luh karo tangisan lan sambat, awit Panjenengané wis ora gelem nolèh menèh marang pisungsungmu, lan ora gelem nampani kuwi sangka tanganmu.

14Kowé terus pada takon: “Apa sebabé?” Awit GUSTI wis ngadek dadi seksi ing antarané kowé lan bojo wadon sing kok janjèni wantyi kowé ijik enom lan terus kok sélaki janjimu, sakjané kuwi ya kantyamu déwé.

15Apa ora Gusti Allah wis ndadèkké kowé loro dadi siji ing daging lan roh? Lan apa sing dikarepké dadi siji mau? Turunan sing sangka Gusti Allah! Mulané jaganen awakmu, aja pisan-pisan mblénjani marang bojomu sing kok janjèni wantyi kowé ijik enom!

16“Awit Aku sengit marang pegatan”, mengkono tembungé GUSTI, Gusti Allahé Israèl. “Uga kaya wong sing tumindaké ala ditutupi karo sandangané. Mulané sing ati-ati lan aja nindakké sing goroh marang bojo wadon,” mengkono préntahé GUSTI sing ngwasani langit.

17Kowé pada nggawé sedihé atiné GUSTI karo omonganmu, senajan mengkono kowé pada takon: “Enggèn kula ngeselké Panjenengan karo tyara kepriyé?” Karo tembungmu sing mengkéné: “Sapa sing nggawé ala kuwi apik ing ngarepé GUSTI; lan wong sing kaya mengkono kuwi sing ndadèkké senengé GUSTI; lah ing ngendi ta Gusti Allah sing ngekèki ukuman?”

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →