Zephaniah 1

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

Jump to: Chapter 2 →

1Iki tembungé GUSTI sing dipréntahké marang Séfanya, anaké Kusi, anaké Gedalya, anaké Amarya, anaké Hiskia, waktu jamané Yosia, anaké Amon, ratu ing Yéhuda.

2“Aku bakal ngentèkké nganti resik samubarang kabèh sangka sak lumahé bumi, mengkono tembungé GUSTI.

3Manungsa lan kéwan bakal Tak entèkké, manuk ing awang-awang lan iwak ing segara semono uga. Kabèh wong duraka lan sing ndadèkké dadi duraka, bakal Tak embrukké lan matèni manungsa sangka sak lumahé bumi, mengkono tembungé GUSTI.

4Aku bakal ngatyungké tangan-Ku marang Yéhuda lan sak kabèhé wong isiné Yérusalèm. Turahé Baal bakal Tak entèkké sangka panggonan iki uga jenengé para imamé brahala lan para imam.

5Mengkono uga para wong sing nyembah ning nduwur payon marang suradaduné langit lan sing nyembah karo sumpah setia kanggo GUSTI nanging ya sumpah kanggo retya Molok.

6Uga menèh wong sing pada nyingkur marang GUSTI lan ora nggolèki GUSTI lan ora takon marang Panjenengané.”

7Pada menenga ing ngarepé Gusti, GUSTI, awit wis tyedak dinané GUSTI. GUSTI wis nyawiské pésta kurban, para sing dityeluk wis pada disutyèkké.

8“Ing dina pésta kurbané GUSTI kuwi, Aku bakal ngukum para pengarep, lan para anak-anaké ratu lan sak kabèhé wong sing nganggo sandangan mantya kanggo nyembah.

9Ing dina kuwi Aku bakal nibakké paukuman marang saben wong sing nglumpati undak-undakané lawang, kaya wong sing arep nyembah retya, sing ngebaki omahé bendarané karo penggawé ala lan para goroh.

10Ing dina kuwi, mengkono tembungé GUSTI, bakal krungu bengokané sambat wiwit sangka gapura Iwak lan aduh-aduh wiwit ing désa anyar, uga swara ambruké omah-omah ing puntuk-puntuk.

11Hé wong désa Lumpang, ning Yérusalèm pada sambata, awit kabèh pedagang wis pada entèk, bakal tyuntes sak kabèhé wong sing nimbangi slaka.

12Ing waktu kuwi Aku bakal ngglédahi Yérusalèm nganggo ontyor lan bakal ngukum marang wong sing wis pada kentel kaya anggur kentel temumpang ing endek-endeké, lan sing nduwé pikiran ing sak njeruhné atiné mengkéné: GUSTI ora nggawé betyik lan ora nggawé ala.

13Mulané sembarang duwèké dadi rayahané lan omahé bakal pada dadi sepi mamring. Yèn pada nggawé omah, ora bakal ngenggoni, lan yèn nggawé kebon anggur, ora bakal ngombé angguré.”

14Wis tyedak dinané GUSTI sing ngidap-idapi kuwi, wis tyedak lan gelis banget tekané. Rungokna, dinané GUSTI kuwi pait, uga para penggedéné suradadu uga bakal pada nangis.

15Nanging kuwi dinané bebendu, dina kasusahan lan kangèlan, dinané gempuran lan karusakan, dinané pepeteng, dinané mendung lan peteng ndedet,

16dina ngunèkké trompèt lan surak-suraké perang nglawan kuta-kuta sing kuwat bèntèngé lan menara pojok sing duwur-duwur.

17Para wong Tak tibani kangèlan, nganti enggoné mlaku kaya wong lamur, awit wis pada nggawé dosa marang GUSTI. Getihé bakal disokké kaya awu lan jeroané dibuwang kaya tlétong.

18Wong-wong kuwi ora kena ditulungi karo slaka utawa emas, ing dina bebenduné GUSTI; malah sak lumahé bumi bakal dipangan karo geni jalusuné Gusti, awit Panjenengané nibakké karusakan, malah karusakan sing medèni lan dadèkké tyuntes, kuwi dityawiské kanggo sak kabèhé wong sing pada manggon ing bumi.

Jump to: Chapter 2 →