2 Kings 18

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1នៅឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហូស៊ា ជាកូនរបស់លោកអេឡា និងជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាបុត្ររបស់ព្រះ‌បាទអហាស បានឡើងសោយរាជ្យលើស្រុកយូដា។

2កាលស្ដេចឡើងសោយរាជ្យ ទ្រង់មានព្រះ‌ជន្មាយុម្ភៃប្រាំវស្សា ហើយសោយរាជ្យបានម្ភៃប្រាំបួនឆ្នាំ នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ មាតារបស់ស្ដេចមាននាមថា អប៊ី‌យ៉ា ជាកូនរបស់លោកសាការី។

3ស្ដេចបានប្រព្រឹត្តអំពើសុចរិត ជាទីគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដូចព្រះ‌បាទដាវីឌ ជាអយ្យ‌កោ ឥតចន្លោះត្រង់ណាឡើយ។

4ស្ដេចបានលុបបំបាត់កន្លែងសក្ការៈតាមទួលខ្ពស់ៗ វាយបំបាក់ស្តូបព្រះក្លែង‌ក្លាយ កាប់រំលំបង្គោលរបស់ព្រះអាសេ‌រ៉ា ព្រមទាំងកម្ទេចរូបពស់លង្ហិន ដែលលោកម៉ូសេបានធ្វើផង ដ្បិតរហូតមកដល់គ្រានោះ កូនចៅអ៊ីស្រា‌អែលនាំគ្នាដុតគ្រឿងក្រអូបថ្វាយរូបពស់ ហើយហៅរូបនោះថា«នេហ៊ូស‌ថាន់»។

5ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាផ្ញើជីវិតលើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែល។ ក្នុងចំណោមស្ដេចស្រុកយូដាទាំងប៉ុន្មាន គឺស្ដេចដែលសោយរាជ្យមុន ឬស្ដេចដែលសោយរាជ្យក្រោយមកទៀត គ្មានស្ដេចអង្គណាប្រៀបស្មើនឹងព្រះ‌បាទហេ‌សេគាទេ។

6ព្រះ‌រាជាជំពាក់ចិត្តលើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយឥតងាក‌រេឡើយ។ ស្ដេចកាន់តាមបទ‌បញ្ជាទាំង‌ឡាយ ដែល ព្រះ‌អម្ចាស់ បង្គាប់មក តាមរយៈលោកម៉ូសេ។

7ព្រះ‌អម្ចាស់ គង់នៅជាមួយស្ដេច ដូច្នេះ ស្ដេចទទួលជោគ‌ជ័យក្នុងគ្រប់កិច្ចការដែលស្ដេចធ្វើ។ ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ហើយរំដោះខ្លួនរួចផុតពីនឹមរបស់ស្ដេចនោះ។

8ស្ដេចបានវាយយកស្រុកភីលីស្ទីន រហូតដល់ក្រុងកាសា និងទឹកដីដែលនៅជុំ‌វិញ គឺចាប់តាំងពីក្រុងដែលមានតែប៉មចាំយាម រហូតដល់ក្រុងដែលមានកំពែងរឹង‌មាំ។

9នៅឆ្នាំទីបួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ត្រូវនឹងឆ្នាំទីប្រាំ‌ពីរនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហូស៊ា ជាបុត្ររបស់លោកអេឡា ស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល ព្រះ‌ចៅសាល‌ម៉ា‌នេស៊ើរ ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី បានឡើងមកច្បាំង និងឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងសាម៉ារី។

10កង‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងនេះ អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។ នៅឆ្នាំទីប្រាំមួយនៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ត្រូវនឹងឆ្នាំទីប្រាំបួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហូស៊ាជាស្ដេចស្រុកអ៊ីស្រា‌អែល កង‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីវាយយកបានក្រុងសាម៉ារី។

11ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបានកៀរប្រជា‌ជនអ៊ីស្រា‌អែល នាំទៅជាឈ្លើយនៅស្រុកអាស្ស៊ីរី ឲ្យពួកគេរស់នៅក្រុងហាឡា និងនៅតាមដងទន្លេហាបោរ ជាទន្លេនៃស្រុកកូសាន ព្រមទាំងនៅតាមក្រុងនានារបស់ជន‌ជាតិមេឌីផង។

12ហេតុ‌ការណ៍នេះកើតមាន ព្រោះតែជន‌ជាតិអ៊ីស្រា‌អែលមិនបានស្ដាប់តាមព្រះ‌បន្ទូលរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ខ្លួន ពួកគេក្បត់នឹងសម្ពន្ធ‌មេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ដ្បិតពួកគេពុំព្រមស្ដាប់ ឬប្រតិបត្តិតាមសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអង្គបានបង្គាប់មកលោកម៉ូសេ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ។

13នៅឆ្នាំទីដប់‌បួននៃរជ្ជកាលព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ព្រះ‌ចៅសាន‌ហេរីប ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី បានលើកទ័ពមកវាយដណ្ដើមយកក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលមានកំពែងរឹង‌មាំរបស់ស្រុកយូដា។

14ព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាស្ដេចស្រុកយូដា ចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅទូលស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីនៅក្រុងឡាគីសថា៖ «ទូលបង្គំប្រព្រឹត្តខុសហើយ សូមកុំវាយទូលបង្គំទៀតឡើយ។ ទូលបង្គំសុខចិត្តធ្វើតាមបង្គាប់ទាំងប៉ុន្មានរបស់ព្រះ‌ករុណា»។ ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីក៏បង្គាប់ឲ្យព្រះ‌បាទហេ‌សេគា ជាស្ដេចស្រុកយូដាបង់ពន្ធជាប្រាក់សុទ្ធប្រាំបួនតោន និងមាសសុទ្ធប្រាំបួនរយគីឡូក្រាម។

15ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាប្រមូលប្រាក់ទាំងអស់ ដែលមាននៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ និងក្នុងឃ្លាំងរាជ្យទ្រព្យ ទៅថ្វាយស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី។

16នៅគ្រានោះ ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាគាស់មាសដែលស្ដេចបានស្រោបនៅខ្លោងទ្វារ និងក្របទ្វារនៃព្រះ‌ដំណាក់របស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ យកទៅថ្វាយស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី។

17ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីបានចាត់មេ‌ទ័ព មេបញ្ជា‌ការ និងរាជ‌បម្រើផ្ទាល់របស់ស្ដេច ពីកន្លែងបោះទ័ពនៅឡាគីស ឲ្យមកជួបព្រះ‌បាទហេ‌សេគានៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ទាំងនាំកង‌ពលយ៉ាងច្រើនមកជាមួយផង។ ពួកគេឡើងមកដល់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម។ ពេលមកដល់ ពួកគេឈរនៅក្បែរព្រែកជីកដែលនៅជាប់នឹងស្រះខាងលើ តាមផ្លូវទៅចម្ការរបស់អ្នកជ្រលក់ល័ក្ខ

18ហើយស្រែកហៅស្ដេចស្រុកយូដា។ ពេលនោះ លោកអេលា‌គីម ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា ដែលជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះ‌បរមរាជវាំង បានចេញទៅជួបពួកគេ ដោយមានលោកសេបណា ជាស្មៀនហ្លួង និងលោកយ៉ូអា កូនរបស់លោកអេសាភ ជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្ដេចទៅជាមួយផង។

19មេ‌ទ័ពរបស់ព្រះចៅរ៉ាប់សា‌កេពោលថា៖ «សូមអស់លោកទូលព្រះ‌បាទហេ‌សេគាដូចតទៅ: ព្រះមហា‌ក្សត្រា‌ធិរាជ គឺព្រះ‌មហា‌ក្សត្ររបស់ស្រុកអាស្ស៊ីរី មានរាជ‌ឱង្ការថា “តើព្រះ‌ករុណាពឹងផ្អែកលើអ្វី បានជាមានព្រះ‌ហឫទ័យអង់‌អាចបែបនេះ?

20តើព្រះ‌ករុណាស្មានថា ពាក្យសម្ដីអាចជំនួសក្រុមប្រឹក្សាយោធា និងកម្លាំងទ័ពក្នុងការធ្វើសឹកសង្គ្រាមបានឬ? តើព្រះ‌ករុណាពឹងផ្អែកលើនរណា បានជាហ៊ានបះ‌បោរនឹងយើងដូច្នេះ?

21ព្រះ‌ករុណាទុកចិត្តលើស្រុកអេស៊ីប ដែលប្រៀបដូចជាដើមត្រែងបាក់ឬ? អស់អ្នកដែលទុកចិត្តលើព្រះ‌ចៅផារ៉ោន ជាស្ដេចស្រុកអេស៊ីប ប្រៀបបាននឹងមនុស្សដែលច្រត់ដៃលើដើមត្រែងបាក់ គឺនាំឲ្យតែធ្លុះបាតដៃប៉ុណ្ណោះ។

22ព្រះ‌ករុណាប្រហែលជាមានរាជ‌ឱង្ការថា “យើងទុកចិត្តលើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជាព្រះរបស់យើង!”។ ប៉ុន្តែ តើព្រះ‌ករុណាពុំបានឲ្យគេកម្ទេចកន្លែងសក្ការៈ និងអាសនៈរបស់ព្រះនេះ ហើយថែមទាំងបញ្ជាឲ្យអ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ក្រាបថ្វាយ‌បង្គំតែនៅមុខអាសនៈនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនេះទេឬ?”

23ឥឡូវនេះ សុំព្រះ‌ករុណាសាកល្បងភ្នាល់ជាមួយព្រះចៅក្រុងអាស្ស៊ីរី ជាអម្ចាស់របស់ទូលបង្គំទៅ នោះទូលបង្គំនឹងថ្វាយសេះពីរពាន់ក្បាល ប្រសិនបើព្រះ‌ករុណារកអ្នកជិះបាន!

24ទោះបីព្រះ‌ករុណាពឹងលើរទេះចម្បាំង និងកង‌ទ័ពសេះរបស់ស្រុកអេស៊ីបក្ដី សូម្បីតែមេ‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីម្នាក់ដែលខ្សោយជាងគេ ក៏ព្រះ‌ករុណាវាយមិនឈ្នះផង។

25មួយវិញទៀត យើងលើកទ័ពមកវាយកម្ទេចកន្លែងនេះ ស្របតាមព្រះ‌ហឫទ័យរបស់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដ្បិត ព្រះ‌អម្ចាស់ បង្គាប់ឲ្យយើងមកវាយកម្ទេចក្រុងនេះ»។

26ពេលនោះ លោកអេលា‌គីម ជាកូនរបស់លោកហ៊ីល‌គីយ៉ា លោកសេបណា និងលោកយ៉ូអា ពោលទៅកាន់មេ‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីថា៖ «សូមលោកមេត្តាមានប្រសាសន៍មកយើងខ្ញុំជាភាសាអារ៉ាមចុះ ដ្បិតយើងខ្ញុំស្ដាប់ភាសាលោកបាន តែសូមកុំមានប្រសាសន៍ជាភាសាយូដា ក្រែងប្រជា‌ជននៅតាមកំពែងក្រុងឮ»។

27មេ‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីតបមកវិញថា៖ «ព្រះមហា‌ក្សត្ររបស់យើងប្រើយើងឲ្យមកនេះ មិនមែនគ្រាន់តែនាំពាក្យមកទូលស្ដេចរបស់អស់លោក ឬក៏ប្រាប់អស់លោកផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះទេ គឺព្រះ‌រាជាឲ្យយើងមកប្រាប់ជនទាំងអស់ ដែលស្ថិតនៅតាមកំពែងនេះ។ អ្នកទាំងនោះមុខតែស៊ីលាមកខ្លួនឯង ហើយផឹកទឹកនោមខ្លួនឯង ដូចអស់លោកដែរ»។

28បន្ទាប់មក មេ‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីនោះក្រោកឈរ និងស្រែកក្ដែងៗយ៉ាងអស់ទំហឹង ជាភាសាយូដាថា៖ «ចូរនាំគ្នាស្ដាប់រាជ‌ឱង្ការរបស់ព្រះមហា‌ក្សត្រា‌ធិរាជ គឺព្រះ‌ចៅក្រុងអាស្ស៊ីរីដូចតទៅ:

29ព្រះ‌ករុណាមានរាជ‌ឱង្ការថា កុំទុកឲ្យស្ដេចហេ‌សេគាបោកប្រាស់អ្នករាល់គ្នាឡើយ ដ្បិតស្ដេចនេះពុំអាចរំដោះអ្នករាល់គ្នា ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងជាដាច់ខាត។

30កុំទុកឲ្យស្ដេចហេ‌សេគានាំអ្នករាល់គ្នា ទៅទុកចិត្តលើ ព្រះ‌អម្ចាស់ ដោយពោលថា “ ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងរំដោះយើងពិតប្រាកដ ព្រះអង្គមិនបណ្ដោយឲ្យក្រុងនេះធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរីឡើយ”។

31កុំស្ដាប់ស្ដេចហេ‌សេគាឲ្យសោះ ដ្បិតព្រះ‌ចៅក្រុងអាស្ស៊ីរីមានរាជ‌ឱង្ការថា “ចូរនាំគ្នាចុះសន្ធិ‌សញ្ញាសុំសន្តិ‌ភាពពីយើង ចូរនាំគ្នាមកចុះចូលនឹងយើងទៅ នោះអ្នករាល់គ្នានឹងបានបរិភោគផ្លែទំពាំង‌បាយជូរ និងផ្លែឧទុម្ពរ*របស់ខ្លួន ព្រមទាំងបានផឹកទឹកពីអណ្ដូងរបស់ខ្លួនដែរ”។

32ក្រោយហើយ យើងនឹងមកនាំអ្នករាល់គ្នាយកទៅស្រុកមួយទៀត ដែលសម្បូណ៌សប្បាយដូចស្រុករបស់អ្នករាល់គ្នា គឺស្រុកដែលមានពោរ‌ពេញដោយស្រូវ និងស្រាទំពាំង‌បាយជូរ ជាស្រុកដែលសម្បូណ៌អាហារ និងចម្ការទំពាំង‌បាយជូរ ជាស្រុកសម្បូណ៌ផ្លែអូលីវយកប្រេង និងទឹកឃ្មុំ។ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបានរស់រានឥតស្លាប់ឡើយ។ កុំស្ដាប់ស្ដេចហេ‌សេគាឲ្យសោះ ដ្បិតស្ដេចនេះបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នា ដោយពោលថា “ ព្រះ‌អម្ចាស់ នឹងរំដោះយើង”។

33ក្នុងចំណោមព្រះរបស់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ គ្មានព្រះណារំដោះស្រុកគេឲ្យរួចពីព្រះ‌ហស្ដរបស់ព្រះចៅក្រុងអាស្ស៊ីរីទាល់តែសោះ! តើព្រះរបស់ក្រុងហា‌ម៉ាត និងក្រុងអើផាឌ ទៅណាបាត់អស់ហើយ?

34តើព្រះរបស់ក្រុងសេផា‌វែម ក្រុងហេណា និងក្រុងអ៊ីវ៉ា ទៅណាបាត់អស់ហើយ? ម្ដេចក៏មិនឃើញព្រះទាំងនោះរំដោះក្រុងសាម៉ារី ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើង?

35ក្នុងចំណោមព្រះទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្រុកទាំងនោះ គ្មានព្រះមួយណាបានរំដោះស្រុករបស់ខ្លួន ឲ្យរួចផុតពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះ‌អម្ចាស់ ក៏ពុំអាចរំដោះក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់យើងដែរ!»។

36ប្រជា‌ជននៅស្ងៀមស្ងាត់ទាំងអស់គ្នា គ្មាននរណាឆ្លើយទៅមេ‌ទ័ពអាស្ស៊ីរីឡើយ ដ្បិតព្រះ‌បាទហេ‌សេគាបានបង្គាប់ពួកគេមិនឲ្យឆ្លើយតបនឹងមេ‌ទ័ពនោះជាដាច់ខាត។

37លោកអេលា‌គីមជាកូនរបស់លោកហ៊ីលគី‌យ៉ា ហើយជាអ្នកមើលខុសត្រូវលើព្រះ‌បរមរាជវាំង លោកសិប‌ណាជាស្មៀនហ្លួង និងលោកយ៉ូអា កូនរបស់លោកអេសាភ ជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ស្ដេច នាំគ្នាវិលទៅគាល់ព្រះ‌បាទហេ‌សេគាវិញ ទាំងហែកសម្លៀក‌បំពាក់ ហើយទូលថ្វាយព្រះ‌រាជានូវពាក្យរបស់មេ‌ទ័ពស្រុកអាស‌ស៊ើរ។

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →