Daniel 5

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ព្រះចៅបេលសា‌សារបានចាត់ឲ្យគេរៀបពិធីជប់‌លៀងមួយយ៉ាងធំជូននាម៉ឺនមន្ត្រី ចំនួនមួយពាន់នាក់ ហើយទ្រង់បានសោយស្រាជាច្រើននៅមុខនាម៉ឺនមន្ត្រីទាំងនោះ។

2ក្រោយពីក្រេបស្រារួចហើយ ព្រះចៅបេលសា‌សារបញ្ជាឲ្យគេយកពែងមាស និងពែងប្រាក់ដែលព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាបិតា បានរឹបអូសមកពីព្រះ‌វិហារនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ។ ស្ដេចមានបំណងយកពែងទាំងនោះមកដាក់ស្រា សម្រាប់ទ្រង់ផ្ទាល់ សម្រាប់ពួកមហេសី សម្រាប់ពួកស្នំ ព្រមទាំងនាម៉ឺនមន្ត្រីរបស់ស្ដេច។

3ពេលនោះ គេក៏យកពែងមាសដែលបានរឹបយកពីព្រះ‌វិហារ គឺពីព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌ជាម្ចាស់នៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ហើយទាំងស្ដេច ទាំងនាម៉ឺនមន្ត្រី ទាំងពួកមហេសី និងស្រីស្នំ បានប្រើពែងទាំងនោះសម្រាប់សេពសុរា។

4កាលសេព‌សុរារួចហើយ គេនាំគ្នាសរសើរតម្កើងរូបព្រះធ្វើពីមាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឈើ និងថ្ម។

5ពេលនោះ ស្រាប់តែមានម្រាមដៃមនុស្សលេចចេញមក ហើយសរសេរលើជញ្ជាំងព្រះ‌បរម‌រាជវាំង គឺនៅទល់មុខជើងចង្កៀង។ កាលព្រះ‌រាជាទតឃើញម្រាមដៃដែលកំពុងតែសរសេរនោះ

6ព្រះ‌ភ័ក្ត្ររបស់ព្រះអង្គប្រែជាស្លេក‌ស្លាំង ទ្រង់រំជួលព្រះ‌ហឫទ័យ មានព្រះ‌កាយពលទន់ខ្សោយ និងព្រះ‌បាទាញាប់‌ញ័រ។

7ស្ដេចក៏ស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងៗ បញ្ជាឲ្យគេហៅពួកហោរា ពួកគ្រូទាយ និងពួកគ្រូធ្មប់មក រួចហើយស្ដេចមានរាជ‌ឱង្ការទៅកាន់អ្នកប្រាជ្ញនៃស្រុកបាប៊ី‌ឡូនថា៖ «អ្នកណាអាចអានអក្សរនោះ ហើយពន្យល់អត្ថ‌ន័យឲ្យយើងបាន យើងនឹងបំពាក់អាវពណ៌ក្រហមទុំ និងខ្សែកមាស ជូនជាកិត្តិយស ហើយប្រគល់ឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបីក្នុងរាជា‌ណាចក្រនេះផង»។

8ពេលនោះ អ្នកប្រាជ្ញទាំងប៉ុន្មានរបស់ស្ដេចនាំគ្នាចូលមក តែគ្មាននរណាម្នាក់អាចអានអក្សរនោះ និងពន្យល់អត្ថ‌ន័យថ្វាយព្រះ‌រាជាបានឡើយ

9ជាហេតុធ្វើឲ្យព្រះចៅបេលសា‌សាររឹតតែខ្វល់‌ខ្វាយ និងភ័យញាប់‌ញ័រថែមទៀត ហើយនាម៉ឺនមន្ត្រីរបស់ស្ដេចក៏ទាល់គំនិតដែរ។

10ពេលព្រះ‌មហា‌ក្សត្រិ‌យានីឮរាជ‌ឱង្ការរបស់ស្ដេច និងឮពាក្យរបស់ពួកនាម៉ឺនមន្ត្រី ព្រះ‌នាងក៏យាងចូលមកក្នុងសាលជប់‌លៀង ហើយមានរាជ‌សវនីយ៍ថា៖ «បពិត្រព្រះ‌រាជា សូមទ្រង់ដ៏មានព្រះ‌ជន្មគង់នៅរហូតតទៅអើយ! សូមព្រះ‌ករុណាកុំខ្វល់‌ខ្វាយ និងភ័យញាប់‌ញ័រដូច្នេះឡើយ!

11ក្នុងរាជា‌ណាចក្ររបស់ព្រះអង្គ មានបុរសម្នាក់ដែលមានវិញ្ញាណរបស់ព្រះដ៏វិសុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន។ កាលពីជំនាន់ព្រះ‌បិតារបស់ព្រះ‌ករុណា គេបានឃើញថា លោកនោះដឹងការលាក់កំបាំង មានតម្រិះ និងប្រាជ្ញា ដូចទេវតា។ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាព្រះ‌បិតារបស់ព្រះ‌ករុណា បានតែង‌តាំងលោកឲ្យធ្វើជាប្រមុខលើពួកគ្រូ គ្រូហោរា គ្រូទាយ និងគ្រូធ្មប់ទាំងអស់។ ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែលជាព្រះ‌បិតារបស់ព្រះ‌ករុណា បានតែង‌តាំងលោកដូច្នេះ

12ព្រោះឃើញថា បុរសនោះជាមនុស្សមានប្រាជ្ញាវាង‌វៃដ៏អស្ចារ្យ មានចំណេះជ្រៅ‌ជ្រះ ប៉ិន‌ប្រសប់ខាងរិះគិតពិចារណា ហើយចេះកាត់ស្រាយសុបិន កាត់ប្រស្នា និងដោះស្រាយបញ្ហាដ៏ស្មុគ‌ស្មាញបានផង។ លោកនោះគឺដានី‌យ៉ែល ដែលព្រះ‌បិតារបស់ព្រះ‌ករុណាប្រទាននាមថា បេល‌ថិស្សា‌សារ ដូច្នេះ សូមឲ្យគេហៅលោកដានី‌យ៉ែលនោះមក លោកនឹងពន្យល់អត្ថ‌ន័យថ្វាយព្រះ‌ករុណាជាមិនខាន»។

13គេអញ្ជើញលោកដានី‌យ៉ែលចូលគាល់ព្រះ‌រាជា ហើយទ្រង់មានរាជ‌ឱង្ការមកលោកថា៖ «តើលោកឈ្មោះដានី‌យ៉ែល ជាអ្នកដែលព្រះ‌បិតារបស់យើងបានជន្លៀសយកមកពីស្រុកយូដាមែនឬ?

14យើងបានឮគេនិយាយថា លោកមានវិញ្ញាណរបស់ព្រះនៅក្នុងខ្លួន និងដឹងការលាក់កំបាំង ហើយមានតម្រិះប្រាជ្ញាដ៏វាង‌វៃអស្ចារ្យ។

15គេទើបនឹងនាំពួកអ្នកប្រាជ្ញ និងគ្រូហោរា មកជួបយើងដើម្បីអានអក្សរ និងកាត់ស្រាយអត្ថ‌ន័យឲ្យយើង តែអ្នកទាំងនោះពុំអាចកាត់ស្រាយអត្ថ‌ន័យបានឡើយ។

16យើងក៏បានឮគេនិយាយទៀតថា លោកអាចកាត់ស្រាយអត្ថ‌ន័យ និងដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគ‌ស្មាញបានទៀតផង។ ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើលោកអាចអានអក្សរនេះបាន ហើយពន្យល់អត្ថ‌ន័យឲ្យយើង យើងនឹងបំពាក់អាវពណ៌ក្រហមទុំ និងខ្សែកមាសជូនជាកិត្តិយស ព្រមទាំងប្រគល់ឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបី នៅក្នុងរាជា‌ណាចក្រនេះផង»។

17ពេលនោះ លោកដានី‌យ៉ែលទូលព្រះ‌រាជាវិញថា៖ «សូមព្រះ‌ករុណាទុកកិត្តិយសនេះ សម្រាប់អ្នកដទៃចុះ រីឯទូលបង្គំ ទូលបង្គំសូមអាន អក្សរនេះ ព្រមទាំងពន្យល់អត្ថ‌ន័យថ្វាយព្រះ‌ករុណាជ្រាប។

18បពិត្រព្រះ‌រាជា ព្រះដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតបានប្រទានរាជសម្បត្តិ ភាពឧត្តុង្គ‌ឧត្ដម កិត្តិនាម និងសិរី‌រុងរឿងដល់ព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា ជាព្រះ‌បិតារបស់ព្រះ‌ករុណា។

19ព្រោះតែភាពឧត្តុង្គ‌ឧត្ដម ដែលព្រះ‌ជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យនេះហើយ បានជាប្រជា‌ជន ប្រជា‌ជាតិ និងមនុស្សគ្រប់ភាសាទាំងអស់ នាំគ្នាគោរពកោតខ្លាច និងភ័យញាប់‌ញ័រនៅចំពោះព្រះ‌ភ័ក្ត្រព្រះចៅនេប៊ូ‌ក្នេសា។ ទ្រង់ប្រហារជីវិតនរណាក៏បាន ហើយទុកជីវិតឲ្យនរណាក៏បាន ទ្រង់លើកនរណាឡើងក៏បាន ហើយទម្លាក់នរណាចុះក៏បានដែរ។

20ប៉ុន្តែ ព្រះ‌រាជាមានអំនួត មានចិត្តរឹង‌រូសរហូតដល់វាយ‌ឫកខ្ពស់ ទ្រង់ក៏ត្រូវគេទម្លាក់ចុះពីរាជសម្បត្តិ ហើយបាត់បង់សិរី‌រុងរឿង។

21គេបានបណ្តេញព្រះ‌រាជាចេញពីចំណោមមនុស្ស ចិត្តគំនិតរបស់ព្រះ‌រាជាប្រែទៅជាមានលក្ខណៈដូចសត្វតិរច្ឆាន ទ្រង់គង់នៅជាមួយសត្វព្រៃ គេឲ្យទ្រង់សោយស្មៅដូចគោ ហើយព្រះ‌កាយទទឹកជោកទៅដោយទឹកសន្សើម ដែលធ្លាក់ពីលើមេឃមក រហូតទល់ពេលព្រះ‌រាជាទទួលស្គាល់ថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់‌ខ្ពស់បំផុតគ្រប់‌គ្រងលើរាជសម្បត្តិរបស់មនុស្សលោកទាំងអស់ ហើយព្រះអង្គលើកនរណាឲ្យសោយ‌រាជ្យក៏បាន។

22បពិត្រព្រះ‌ករុណាបេលសា‌សារជាព្រះ‌រាជបុត្រ ទោះបីព្រះ‌ករុណាជ្រាបហេតុ‌ការណ៍ទាំងនោះក្ដី ក៏ទ្រង់ពុំបានបន្ទាបខ្លួនដែរ

23ព្រះ‌ករុណាបានប្រឆាំងព្រះ‌អម្ចាស់នៃស្ថានបរម‌សុខ ដោយបញ្ជាឲ្យគេយកពែងពីព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះអង្គ មកចាក់ស្រាសម្រាប់ព្រះ‌ករុណា សម្រាប់នាម៉ឺនមន្ត្រី សម្រាប់ពួកមហេសី និងពួកស្នំ។ បន្ទាប់មក ព្រះ‌ករុណាបានសរសើរតម្កើងព្រះដែលធ្វើពីមាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឈើ និងថ្មទៅវិញ ជាព្រះដែលមិនចេះមើល មិនចេះស្ដាប់ ហើយមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ គឺព្រះ‌ករុណាមិនបានលើកតម្កើងព្រះដែលជាម្ចាស់លើព្រះ‌ជន្ម និងជាម្ចាស់លើដំណើរជីវិតរបស់ព្រះ‌ករុណាឡើយ។

24ហេតុនេះហើយបានជាព្រះ‌ជាម្ចាស់ចាត់ម្រាមដៃឲ្យមកសរសេរអក្សរនេះ

25គឺ “ម៉េណេ ម៉េណេ តេកែល និងអ៊ូប៉ារ‌ស៊ីន”។

26ពាក្យទាំងនេះមានន័យដូចតទៅ: “ម៉េណេ” (ប្រែថារាប់) មានន័យថាព្រះ‌ជាម្ចាស់បានរាប់ចំនួនថ្ងៃនៃរាជ្យរបស់ព្រះ‌ករុណា ហើយព្រះអង្គបានបញ្ចប់រាជ្យនេះហើយ។

27“តេកែល” (ប្រែថាថ្លឹង) មានន័យថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់បានថ្លឹងព្រះ‌ករុណាលើជញ្ជីងរួចហើយ ហើយទ្រង់ទតឃើញថា ស្រាលពេក។

28“ពេរេស” (ប្រែថាចែក) មានន័យថា ព្រះ‌ជាម្ចាស់នឹងចែករាជា‌ណាចក្ររបស់ព្រះ‌ករុណាជាពីរ គឺមួយចំណែកឲ្យជន‌ជាតិមេឌី និងមួយចំណែកទៀតឲ្យជន‌ជាតិពែរ្ស»។

29ពេលនោះ ព្រះចៅបេលសា‌សារបញ្ជាឲ្យគេយកសម្លៀក‌បំពាក់ពណ៌ក្រហមទុំ និងខ្សែកមាស មកពាក់ឲ្យលោកដានី‌យ៉ែលភ្លាម ព្រមទាំងចេញរាជប្រកាសថា លោកនឹងមានឋានៈជាអ្នកគ្រប់‌គ្រងទីបីនៅក្នុងរាជា‌ណាចក្រ។

30នៅយប់នោះ ព្រះចៅបេលសា‌សារជាស្ដេចរបស់ជន‌ជាតិខាល់ដេបានត្រូវគេធ្វើគុត។

31ព្រះចៅដារី‌យូស ជាជន‌ជាតិមេឌី បានឡើងស្នងរាជ្យ ក្នុងជន្មាយុហុក‌សិបពីរព្រះ‌វស្សា។

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →