Proverbs 12

Khmer 2005 (ព្រះគម្ពីរភាសាខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ២០០៥)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1អ្នកស្រឡាញ់ការចេះដឹង តែងតែចូលចិត្តទទួលការទូន្មាន រីឯអ្នកដែលមិនព្រមទទួលការរិះ‌គន់ ជាមនុស្សល្ងី‌ល្ងើ។

2ព្រះ‌អម្ចាស់ គាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងមនុស្សសប្បុរស តែព្រះអង្គដាក់ទោសមនុស្សមានល្បិច។

3គ្មាននរណាពង្រឹងអំណាចរបស់ខ្លួន ដោយអំពើឃោរ‌ឃៅបានទេ តែមនុស្សសុចរិតនឹងមិនត្រូវរង្គើឡើយ។

4ភរិយាថ្លៃ‌ថ្នូរតែងតែផ្ដល់កិត្តិយសឲ្យស្វាមី រីឯប្រពន្ធថោកទាប ប្រៀបដូចជាជំងឺមហារីកនៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ប្ដី។

5មនុស្សសុចរិតគិតតែពីធ្វើអ្វីដែលស្របច្បាប់ រីឯមនុស្សអាក្រក់គិតតែពីធ្វើអំពើល្មើសច្បាប់។

6ពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សអាក្រក់សុទ្ធតែជាអន្ទាក់សម្លាប់គេ រីឯសម្ដីរបស់មនុស្សទៀង‌ត្រង់តែងតែសង្គ្រោះគេវិញ។

7បើមនុស្សអាក្រក់រលំ គេគ្មាននៅសល់អ្វីឡើយ តែពូជ‌ពង្សរបស់មនុស្សសុចរិតនៅស្ថិត‌ស្ថេរជានិច្ច។

8មនុស្សដែលចេះត្រិះ‌រិះពិចារណាតែងតែមានគេសរសើរ រីឯមនុស្សមានចិត្តវៀច‌វេរតែងតែមានគេមើល‌ងាយ។

9រស់នៅជាមនុស្សសាមញ្ញ ហើយមានអ្នកបម្រើតែម្នាក់ នោះប្រសើរជាងវាយ‌ឫកហ៊ឺ‌ហា តែខ្វះអង្ករច្រកឆ្នាំង។

10មនុស្សសុចរិតតែងតែថែ‌ទាំសត្វពាហនៈរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សអាក្រក់វិញ គ្មានចិត្តមេត្តាករុណាទាល់តែសោះ។

11អ្នកខំប្រឹងធ្វើស្រែចម្ការរមែងមានអាហារបរិភោគឆ្អែត រីឯអ្នកចូលចិត្តព្រោក‌ប្រាជ្ញជាមនុស្សខ្វះការពិចារណា។

12មនុស្សពាលតែងតែលោភចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់មនុស្សអាក្រក់ រីឯអ្វីៗដែលមនុស្សសុចរិតធ្វើ រមែងចម្រើនឡើង។

13មនុស្សអាក្រក់ជាប់អន្ទាក់ ដោយ‌សារតែពាក្យសម្ដីរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សសុចរិតតែងតែរួចពីទុក្ខកង្វល់។

14មនុស្សម្នាក់ៗរកបានសុភមង្គល ដោយ‌សារពាក្យសម្ដីដូចគេរកប្រាក់បាន ដោយ‌សារខំប្រឹង‌ប្រែងធ្វើការដែរ។

15មនុស្សខ្លៅគិតស្មានថាខ្លួនប្រព្រឹត្តត្រូវ រីឯមនុស្សដែលសុខចិត្តទទួលយោបល់ពីអ្នកដទៃ ជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា។

16មនុស្សខ្លៅឆាប់ច្រឡោតខឹង រីឯមនុស្សឆ្លាតតែងតែចេះទប់ចិត្ត។

17មនុស្សនិយាយការពិតរមែងធ្វើឲ្យមានយុត្តិធម៌ រីឯសាក្សីក្លែង‌ក្លាយតែងតែធ្វើឲ្យមានអយុត្តិធម៌។

18អ្នកដែលនិយាយប៉បាច់‌ប៉ប៉ោចតែងតែធ្វើឲ្យអ្នកដទៃរបួស ដូចចាក់មួយដាវ រីឯពាក្យសម្ដីរបស់មនុស្សមានប្រាជ្ញាជាឱសថព្យាបាលមុខរបួស។

19ពាក្យពិតនៅមានតម្លៃរហូត រីឯពាក្យភូត‌ភរស្ថិតនៅតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។

20អ្នកដែលប៉ុន‌ប៉ងធ្វើអំពើអាក្រក់តែងតែលាក់ចិត្តវៀច‌វេរជានិច្ច រីឯអ្នកកសាងសន្តិ‌ភាពតែងតែមានអំណរ។

21គ្មានគ្រោះកាចណាកើតមានដល់មនុស្សសុចរិតទេ រីឯមនុស្សអាក្រក់វិញ តែងតែជួបប្រទះនឹងទុក្ខលំបាក។

22ព្រះ‌អម្ចាស់ ស្អប់មនុស្សកុហក តែព្រះអង្គគាប់ព្រះ‌ហឫទ័យនឹងមនុស្សដែលកាន់ពាក្យសច្ចៈ។

23មនុស្សឆ្លាតមិនលាតត្រដាងចំណេះខ្លួនទេ រីឯមនុស្សខ្លៅចូលចិត្តអួត‌អាងអំពីអវិជ្ជារបស់ខ្លួន។

24មនុស្សឧស្សាហ៍នឹងក្លាយទៅជាមេគ្រប់‌គ្រង រីឯមនុស្សខ្ជិលច្រអូសនឹងធ្លាក់ខ្លួនជាខ្ញុំគេ។

25ការខ្វល់‌ខ្វាយតែងតែធ្វើឲ្យមនុស្សបាក់កម្លាំងចិត្ត រីឯពាក្យទន់‌ភ្លន់តែងតែធ្វើឲ្យមានអំណរឡើងវិញ។

26មនុស្សសុចរិតតែងតែនាំមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្លួនឲ្យដើរតាមមាគ៌ាល្អ រីឯកិរិយារបស់មនុស្សអាក្រក់នាំឲ្យគេវង្វេងវិញ។

27ព្រានកម្ជិលគ្មានសាច់អាំងទេ ចិត្តឧស្សាហ៍ជាសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃរបស់មនុស្ស។

28នៅក្នុងផ្លូវសុចរិតមានជីវិត ហើយផ្លូវនេះមិននាំមនុស្សទៅរកសេចក្ដីស្លាប់ឡើយ។

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →