Mark 4

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Îsa dîsa li perê golê dest bi hînkirinê kir. Elaleteke wisa mezin li dora wî civiya ku ew li qeyika li ser golê siwar bû û rûnişt. Hemû elalet li perê golê bû

2û wî gelek tişt bi meselan hînî wan dikir. Di hînkirina xwe de got:

3«Guhdarî bikin! Cotkar derket ku tov biçîne.

4Çaxê wî tov direşand, hinek jê ket tenişta rê, teyr hatin û ew xwarin.

5Û hinek ket ser erdê kevirî yê ku axa wî kêm bû û ji ber ku ax ne kûr bû, ew zû şîn bû.

6Gava roj hilat, ew kizirî; ji ber ku rayê wî tunebû, hişk bû.

7Û hinekî din ket nav stiriyan, stirî mezin bûn û ew fetisandin û wî ber neda.

8Û hinek ket ser erdekî qenc û şîn bû, mezin bû û ber da, hinekan sî, hinekan şêst, hinekan sed qat ber dan.»

9Û Îsa ji wan re got: «Ewê ku guhên wî ji bo bihîstinê hene, bila bibihîze.»

10Gava Îsa bi tenê ma, diwanzdehan û kesên ku li hawirdora wî bûn li ser meselan jê pirsîn.

11Wî li wan vegerand û got: «Sirên Padîşahiya Xwedê ji we re hatine dayîn, lê ji bo wan ên ku li derve ne, her tişt bi meselan tê gotin,

12da ku: ‹Çiqas bibînin jî tênegihîjin; Çiqas bibihîzin jî fêm nekin; Nebe ku vegerin û li wan bê bihûrtin.› »

13Îsa ji wan re got: «Ma hûn vê meselê fêm nakin? Nexwe hûnê çawa hemû meselan fêm bikin?

14Cotkar peyvê diçîne.

15Yên li tenişta rê, ew cihê ku peyv lê hatiye çandin, ew in ku dibihîzin, lê di cih de Îblîs tê û peyvê ji dilê wan dertîne.

16Yên li ser erdê kevirî hatine çandin jî ew in ku gava peyvê dibihîzin, di cih de bi şahî wê qebûl dikin,

17lê ji ber ku rayê wan tune, ew tenê demeke kurt dimînin. Dema ku ji bo peyvê cefa û tengahiyê dibînin, zû ji rê derdikevin.

18Û yên di nav stiriyan de hatine çandin ew in, ku peyvê dibihîzin,

19lê xema vê dinyayê û xapandina dewlemendiyê û xwestina tiştên din dikevin navê û peyvê difetisînin û peyv bêber dimîne.

20Û yên di erdê qenc de hatine çandin ew in ku peyvê dibihîzin, qebûl dikin. Hinek sî, hinek şêst û hinek jî sed qatî ber didin.»

21Û Îsa ji wan re got: «Gava qendîlê tînin hundir, ma ji bo ku bixin bin melkebê an jî bin nivînan tînin? Ma ne ji bo danîna ser şamdankê ye?

22Tu tiştê veşartî tune ku neyê eşkerekirin, ne jî tiştekî nixumandî heye ku nekeve ber ronahiyê.

23Guhên kê ji bo bihîstinê hebin, bila bibihîze.»

24Û wî ji wan re got: «Bala xwe bidin tiştên ku hûn dibihîzin. Hûn bi kîjan pîvanê bipîvin, bi wê pîvanê wê ji we re jî bê pîvandin û bi ser de jî wê bê zêdekirin.

25Çimkî bi kê re hebe, wê bêtir ji wî re bê dayîn û bi kê re tunebe, tiştê ku pê re heye jî, wê jê bê standin.»

26Û Îsa got: «Padîşahiya Xwedê dimîne vê yekê: Zilamek li erdê tov diçîne.

27Bi şev radize, bi roj radibe, tov şîn dibe û mezin dibe û mirov nizane ku ev çawa dibe.

28Erd ji ber xwe ber dide; pêşî zîl dide, piştre diseride, paşê jî liba gihîştî di simbil de dide.

29Gava ku ber digihîje, mirov êdî dasê davêjê, çimkî dema dirûna wî hatiye.»

30Îsa got: «Gelo em Padîşahiya Xwedê bimînînin çi? An jî em wê bi kîjan meselê bêjin?

31Ew dimîne liba xerdelê. Gava tê çandin, ji hemû tovên li ser erdê biçûktir e.

32Lê gava digihîje, ji hemû pincaran mezintir dibe û çiqilên mezin dide, wisa ku teyrên ezmên dikarin di bin siya wê de bi cih bibin.»

33Bi gelek meseleyên bi vî awayî li gor ku ew têdigihîştin, wî peyv ji wan re digot.

34Bê mesele ji wan re tiştek nedigot, lê gava ew bi tenê bûn, ji şagirtên xwe re her tişt vedikir.

35Wê rojê, gava ku bû êvar, Îsa ji şagirtên xwe re got: «Em derbasî wî aliyê golê bibin.»

36Şagirt ji elaletê veqetiyan, ketin qeyika ku Îsa tê de bû û wan ew bi xwe re bir. Qeyikên din jî bi wî re bûn.

37Îcar bagereke mezin rabû, pêlan wisa li qeyikê dixist ku êdî ew bi avê tije dibû.

38Lê Îsa di paşiya qeyikê de serê xwe danîbû ser balgehekê û radiza. Wan ew hişyar kir û gotin: «Mamoste, ma ne xema te ye ku em helak bibin?»

39Îsa rabû, li bayê hilat û emir li golê kir: «Raweste, bêdeng be!» Ba sekinî, bêpêjiniyeke mezin çêbû.

40Îsa ji şagirtan re got: «Hûn çima ditirsin? Ma hê baweriya we tune?»

41Tirseke mezin ket ser wan û ji hevdû re gotin: «Gelo ev kî ye ku hem ba, hem jî gol bi ya wî dikin?»

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →