Matthew 27

Kurdish (Kurmanji Încîl)

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →

1Çaxê bû sibe hemû serekên kahînan û rihspiyên gel ji bo ku Îsa bikujin bi hev şêwirîn.

2Ew girêdan, birin û dan destê Pîlatosê walî.

3Hingê Cihûdayê ku Îsa dabû dest, gava dît ku çi biryar li ser wî hat dayîn, li kirina xwe poşman bû û sî zîv li serekên kahînan û rihspiyan zivirandin û got:

4«Min guneh kir. Ez bûm sedemê xwîna bêsûc.» Wan lê vegerand û gotin: «Me çi ji vê ye? Tu bifikire.»

5Cihûda zîv avêtin nav Perestgehê û derket. Ew çû û wî xwe daleqand.

6Serekên kahînan zîv hildan û gotin: «Nabe ku em van peran bixin xezîna Perestgehê, çimkî perên xwînê ne.»

7Bi hev şêwirîn û ji bo veşartina biyaniyan Zeviya Cerçêker kirrîn.

8Loma ji wê zeviyê re heta îro jî Zeviya Xwînê tê gotin.

9Hingê ew peyva ku bi devê Yêremya pêxember hatibû gotin hat cih: «Wan sî zîv girtin, bi wî bihayê ku hinekan ji zaryên Îsraêl ji bo wî vebirrîbûn

10û wan pê Zeviya Cerçêker kirrî, wek ku Xudan li min emir kiribû.»

11Îsa li ber walî rawesta û wî jê pirsî: «Ma tu padîşahê Cihûyan î?» Îsa lê vegerand û got: «Erê, wek ku te got.»

12Çaxê ku ew ji aliyê serekên kahînan û rihspiyan ve hat sûcdarkirin, wî tu bersîv neda.

13Hingê Pîlatos jê pirsî: «Ma tu nabihîzî ku ew li hember te çiqas şahidiyê dikin?»

14Îsa bersîv neda û peyvek jî negot, wisa ku walî gelek şaş ma.

15Adeta walî bû ku di cejnê de girtiyekî ku xelkê dixwest berde.

16Wê demê bi navê Barabas girtiyekî navdar hebû.

17Gava ku elalet civiya Pîlatos ji wan pirsî: «Hûn dixwazin ez kîjanî ji bo we berdim? Barabas an Îsayê ku jê re dibêjin Mesîh?»

18Çimkî wî dizanibû ku wan Îsa ji çavnebarî girtiye û dane destê wî.

19Çaxê Pîlatos li ser kursiyê dîwanê rûniştibû, jina wî jê re ev xeber şand: «Nebe ku tu tiştekî bi wî mirovê rast bikî, çimkî îşev di xewna xwe de min ji rûyê wî gelek tengahî dît.»

20Lê serekên kahînan û rihspiyan elalet qanî kirin ku bixwazin Barabas bê berdan û Îsa bê kuştin.

21Walî ji wan pirsî: «Ji herduyan hûn dixwazin ku ez kîjanî ji bo we berdim?» Wan jî got: «Barabas!»

22Pîlatos got: «Nexwe ez bi Îsayê ku jê re dibêjin Mesîh çi bikim?» Hemûyan bersîv da: «Bila bê xaçkirin!»

23Pîlatos pirsî: «Wî çi xerabî kiriye?» Lê ew hê bêtir qîriyan: «Bila bê xaçkirin!»

24Gava Pîlatos dît ku tiştek ji destê wî nayê, lê hê bêtir hengame çêbibe, wî av hilda, li ber elaletê destê xwe şuşt û got: «Ez ji xwîna vî mirovî bêrî me. Ev karê we ye.»

25Hemû xelkê bersîv da: «Bila xwîna wî di stûyê me û zarokên me de be!»

26Hingê wî Barabas ji bo wan berda, Îsa da ber qamçiyan û da destê wan, da ku bê xaçkirin.

27Hingê leşkerên walî Îsa birin qesrê û hemû tabûra leşkeran li ser serê wî civandin.

28Wan ew tazî kir û xiftanekî sor li wî kirin.

29Tacek ji stiriyan honandin û dan serê wî. Çîtikek kirin destê wî yê rastê, li ber wî çûn ser çokan, tinazên xwe pê kirin û gotin: «Bijî padîşahê Cihûyan!»

30Tif kirinê, çîtik ji dest standin û li serê wî xistin.

31Piştî ku tinazên xwe pê kirin, xiftan hilanîn û cilên wî lê kirin. Piştre ew birin ku wî xaç bikin.

32Gava ku derketin derve, wan yekî Kûrênî dît ku navê wî Şimûn bû, wan bi zorê xaça Îsa bi wî dan hilgirtin.

33Çaxê ew hatin wî cihê ku jê re ‹Golgota› digotin – ku tê mana «Qoqê Serî» –

34wan li wir şerab û zirav tevlihevkirî danê. Lê dema ku Îsa tam kir, nexwest vexwe.

35Piştî ku wan ew xaç kir, wan cilên wî bi pişk li xwe leva kirin.

36Û li wir rûniştin û çavdêriya wî kirin.

37Nivîsa sûcdarkirinê raserî serê wî danîn: EV ÎSAYÊ PADÎŞAHÊ CIHÛYAN E.

38Hingê du rêbir jî bi wî re hatin xaçkirin; yek li milê wî yê rastê, yê din li milê wî yê çepê.

39Yên ku di wir re derbas dibûn, serê xwe dihejandin, Îsa şermezar dikirin

40û digotin: «Ka teyê Perestgeh hilweşanda û di sê rojan de ava bikira! Eger tu Kurê Xwedê bî, ji xaçê were xwarê û xwe xilas bike!»

41Bi vî awayî serekên kahînan, Şerîetzan û rihspiyan jî tinazên xwe pê dikir û digotin:

42«Yên din xilas kirin, lê nikare xwe xilas bike! Ew Padîşahê Îsraêlê ye! Ka bila niha ji xaçê bê xwarê, emê baweriyê bi wî bînin.

43Ew xwe dispêre Xwedê. Eger Xwedê ji wî hez bike, bila niha wî xilas bike. Çimkî wî got: ‹Ez Kurê Xwedê me.›»

44Rêbirên ku bi wî re hatibûn xaçkirin jî bi vî awayî ew şermezar kirin.

45Piştî nîvro saet ji diwanzdehan heta saet sisiyan tarî ket ser seranserê welêt.

46Saet li dora sisiyan Îsa bi dengekî bilind qîriya: «Elî, Elî, lama sabaxtanî?» ku tê maneya: «Xwedayê min, Xwedayê min, te çima ez berdam?»

47Gava hin ji yên ku li wir rawesta bûn ev bihîstin, gotin: «Ew gazî Êlyas dike.»

48Di cih de yek ji wan bezî û avgirek hilda. Wî ew bi sihikê tije kir, bi serê çîtikekê ve danî û dirêjî Îsa kir ku vexwe.

49Yên din jî gotin: «Ka bihêle, em bibînin ma Êlyas wê bê ku wî xilas bike.»

50Îsa careke din bi dengekî bilind qîriya û ruhê xwe da.

51Di wê gavê de perda Perestgehê ji serî heta binî çiriya û bû du perçe. Erd hejiya û lat qelişîn.

52Gor vebûn û gelek kesên pîroz ên ku miribûn, rabûn.

53Ew ji goran derketin û piştî rabûna Îsa çûn Bajarê Pîroz û ji aliyê gelekan ve hatin dîtin.

54Gava sersed û yên ku bi wî re çavdêriya Îsa dikirin erdhejîn û tiştên bûyî dîtin, ji tirsa bizdiyan û gotin: «Bi rastî jî, ev Kurê Xwedê bû!»

55Gelek jin li wir bûn û ji dûr ve temaşe dikirin. Ew ji Celîlê li pey Îsa hatibûn û ji wî re xizmet kiribûn.

56Meryema Mejdelanî, Meryema diya Aqûb û Ûsiv û diya kurên Zebedî di nav wan de bûn.

57Gava ku bû êvar, mirovekî dewlemend ê ji Arîmetyayê hat. Navê wî Ûsiv bû û ew bi xwe jî şagirtê Îsa bû.

58Çû ba Pîlatos û cesedê Îsa jê xwest. Pîlatos jî emir kir ku bidin wî.

59Ûsiv cesed hilanî, bi cawekî paqij ê keten pêça

60û ew di gora xwe ya nû de ya ku di latê de kolabû veşart. Wî kevirekî mezin gêr kir ber devê gorê û çû.

61Meryema Mejdelanî û Meryema din li pêşberî gorê rûniştibûn.

62Dotira rojê – rojekê piştî roja Amadekirinê – serekên kahînan û Fêrisî çûn ba Pîlatos û gotin:

63«Ezbenî, di bîra me de ye hê ku ewê xapînok dijiya, gotibû: ‹Piştî sê rojan ezê rabim.›

64Ji bo vê yekê emir bide, da ku gor heta sê rojan bê parastin. An na, şagirtên wî dikarin bên cesedê wî bidizin û ji gel re bêjin ku ew ji nav miriyan rabûye. Hingê xapandina dawîn wê ji ya pêşî xerabtir be.»

65Pîlatos got: «Nobedarên di emrê we de hene. Herin û hûn çawa dizanin, wisa gorê biparêzin.»

66Ew jî çûn gor parastin, kevir mor kirin û nobedar danîn ber.

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →