Romans 4

Kurdish Kurmanji 2024 SKB (کتاب مقدس به زبان کردی شیکاکی)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1بَجا اَم راستا اَو دِشدا گو ابراهیم پِیغَمبَر اینا دَست چه بِژِن، هَمَن اَو ابراهیمه گو گورَیَگی جسمه جَدّه مَیَ؟

2چون هَگو ابراهیم بِ واسِطا عملا صالِح هاتِبا هَژمارتِن، اَوی دِشدَگ هَبو گو اِفتخاره بِ بِگَت، بله نه حُضورا خدادا.

3چون گو تَوراته چه دِبِژیت؟ «ابراهیم، ایمان اینا خدا و اَوَ بُ وی صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.»

4اَو مِرُوه گو شُل دِگَت، اَو دِراوه گو دِدَنَ وی، نه دیاری بَلگو حَقه ویَ.

5اَو مِرُوه گو چه شُله ناگَت، بَلگو تَوَکُلا خو دِدَتَ خدایه گو مِرُوه به دین صالِح دِهَژمِریت، ایمانا وی بُ وی صالِح بون دِتَ هَژمارتِن.

6هَ وِسا گو داوود پاشا ژی راستا مبارَک بونا وی مِرُوی دا گو خدا به هِنده گو عمله وی بینیتَ بَر چاو اَوی صالِح دِهَژمِریت دِبِژیت:

7«خَنیَگه حاله اَونه گو شُله وان یه پیس هاتنَ بَخشین، و اَونه گو گُنَهِت وان هاتنَ پَچارتِن؛

8خَنیَگه حاله وی مِرُوی گو خاده گُنَها وی نَهَژمِریت.»

9اَو خَنیَ تِنه بُ وان مِرُوایَ گو سُنَت بونَ آن بُ اَونه سُنَت نَبویینَ ژی؟ چون اَم دِبِژِن گو ایمان، بُ ابراهیم صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.

10بَجا اَو دِشدَ چاون بُ وی وِسا هاتَ هَژمارتِن؟ پِش سُنَت بونا ویدا بو آن پاشه سُنَت بونا وی؟ پاشه سُنَت بونا ویدا نَبو، بَلگو پِش سُنَت بونا ویدا بو.

11نیشانا سُنَت بونه بُ ابراهیم هاتَ دایین گو مُهرَگ بیت سَر وه صالِح بونه گو اَوی پِش سُنَت بونه دا بِ واسِطا ایمانه هَبو. آماج اَوَ بو گو خدا اَوی بِگَتَ بابه تواوی وان مِرُوا گو به هِنده گو سُنَت بِن ایمانه بینِن، گو وِسا اَو ژی صالِح بِنَ هَژمارتِن،

12و ابراهیمی بِگَتَ بابه اَونه هاتی سُنَت بویی آنی نه تِنه اَونه گو سُنَت بونَ، بَلگو اَونه گو رِیا ایمانه دا ره دِچِن، هَمَن اَو رِیا گو جَدّه مَ ابراهیم پِش هِنده دا گو سُنَت بیت، پِیه خو دانایَ تِدا.

13چون اَو وَعدا گو بُ ابراهیم و نَسلا وی هاتَ دایین گو، بِبِنَ وَرَثه وه دُنیایه، بِ واسِطا شِریعَته نَهاتَ دایین، بَلگو بِ واسِطا وه صالِح بونه هاتَ دایین گو ژه ایمانه یَ.

14چون هَگو اَونه گو طایه شِریعَته نَ بِبِنَ وَرَثَ، ایمان باطل دِبیت و وَعدَ به چِنَ.

15چون گو شِریعَت غَضَبا خدا تینیت، بله وه جیه گو شِریعَت چِنینَ، داناندِنا شِریعَته بِن پِیادا ژی چِنینَ.

16بَ وه یگه یَ گو وَعدَ پالا خو دِدَتَ ایمانه گو وَعدَ سَر لطفه بیت و ضمانتگ بیت بُ تواوی نَسلا ابراهیم پِیغَمبَر، آنی نه تِنه بُ اَونه گو طایه شِریعَته نَ، بَلگو بُ وان زاروگانَ ژی گو ایمانا ابراهیم دا شِریگِن، هَمَن اَو ابراهیم گو بابه مَ همویا یَ.

17هَ وِسا گو تَوراته دا هاتیَ نِویساندِن: «مِن تِ گِری بابه گَلَک مِلَتا.» حُضورا خدادا، اَو خدایه گو ابراهیمی ایمان اینا وی، هَمَن اَو خدایه گو مِریا ساخ دِگَت و گازی دِشده نَیی دِگَت گو هَبِن.

18وه جیه گو چه اُمید تِدا چِنَبو، ابراهیم بِ اُمیده باوار گِر گو دِبی بِبیتَ بابه گَلَک مِلَتا. هَ وِسا گو بُ وی هاته بو گُتن گو: «نَسلا تَ دیه وِسا بیت.»

19ابراهیم ایمانا وی ضعیف نَبو وقته گو بَرخودا بَدَنه خو گو بینا بَدَنَگه مِری بو، چون گو عَمره وی نِیزوکی صد سالا بو، آن وقته گو بَرخودا رَحِما سارا یا هِشک بویی، ایمانا وی ضعیف نَبو.

20ابراهیم راستا وَعدا خدادا بِ به ایمانیه شِگ نَگِر، بَلگو ایمانه دا تَقویَت بو و سِتایِشا خدا گِر.

21اَو کامِل قانع بِبو گو خدا دِگاریت وَعدا دایی بینیتَ جی.

22بَ وه یگه یَ گو ایمانا ابراهیم، «بُ وی صالِح بون هاتَ هَژمارتِن.»

23بله اَو قِسَیَ گو دِبِژیت، «بُ وی هاتَ هَژمارتِن»، تِنه بَر خاطره وی نَهاتَ نِویساندِن،

24بَلگو بَر خاطره مَ ژی هاتَ نِویساندِن. بُ مَ ژی دیه بِتَ هَژمارتِن، اَم اَونه گو مَ ایمان بِ وی هَیَ، هَمَن اَوه گو خادیه مَ عیسی ژه ناو مِریادا راگِر.

25اَو عیسایه گو بَر خاطره گُنَهِت مَ هاتَ تسلیم بون و بَر خاطره هِنده گو اَم صالِح بِنَ هَژمارتِن، ژه ناو مِریادا هاتَ راگِرِن.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →