Ezekiel 3

Latin - Clementine Vulgata 1598

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Et dixit ad me: Fili hominis, quodcumque inveneris, comede: comede volumen istud, et vadens loquere ad filios Isral.

2Et aperui os meum, et cibavit me volumine illo:

3et dixit ad me: Fili hominis, venter tuus comedet, et viscera tua complebuntur volumine isto quod ego do tibi. Et comedi illud, et factum est in ore meo sicut mel dulce.

4Et dixit ad me: Fili hominis, vade ad domum Isral, et loqueris verba mea ad eos.

5Non enim ad populum profundi sermonis et ignot lingu tu mitteris ad domum Isral:

6neque ad populos multos profundi sermonis et ignot lingu, quorum non possis audire sermones: et si ad illos mittereris, ipsi audirent te:

7domus autem Isral nolunt audire te, quia nolunt audire me: omnis quippe domus Isral attrita fronte est, et duro corde.

8Ecce dedi faciem tuam valentiorem faciebus eorum, et frontem tuam duriorem frontibus eorum:

9ut adamantem et ut silicem dedi faciem tuam: ne timeas eos, neque metuas a facie eorum, quia domus exasperans est.

10Et dixit ad me: Fili hominis, omnes sermones meos quos ego loquor ad te, assume in corde tuo, et auribus tuis audi:

11et vade, ingredere ad transmigrationem, ad filios populi tui, et loqueris ad eos: et dices eis: Hc dicit Dominus Deus: si forte audiant et quiescant.

12Et assumpsit me spiritus, et audivi post me vocem commotionis magn: Benedicta gloria Domini de loco suo:

13et vocem alarum animalium percutientium alteram ad alteram, et vocem rotarum sequentium animalia, et vocem commotionis magn.

14Spiritus quoque levavit me, et assumpsit me: et abii amarus in indignatione spiritus mei: manus enim Domini erat mecum, confortans me.

15Et veni ad transmigrationem, ad acervum novarum frugum, ad eos qui habitabant juxta flumen Chobar: et sedi ubi illi sedebant, et mansi ibi septem diebus mrens in medio eorum.

16Cum autem pertransissent septem dies, factum est verbum Domini ad me, dicens:

17Fili hominis, speculatorem dedi te domui Isral, et audies de ore meo verbum, et annuntiabis eis ex me.

18Si, dicente me ad impium: Morte morieris, non annuntiaveris ei, neque locutus fueris ut avertatur a via sua impia et vivat, ipse impius in iniquitate sua morietur, sanguinem autem ejus de manu tua requiram.

19Si autem tu annuntiaveris impio, et ille non fuerit conversus ab impietate sua et a via sua impia, ipse quidem in iniquitate sua morietur: tu autem animam tuam liberasti.

20Sed et si conversus justus a justitia sua fuerit, et fecerit iniquitatem, ponam offendiculum coram eo: ipse morietur quia non annuntiasti ei. In peccato suo morietur, et non erunt in memoria justiti ejus quas fecit: sanguinem vero ejus de manu tua requiram.

21Si autem tu annuntiaveris justo ut non peccet justus, et ille non peccaverit, vivens vivet, quia annuntiasti ei, et tu animam tuam liberasti.

22Et facta est super me manus Domini, et dixit ad me: Surgens egredere in campum, et ibi loquar tecum.

23Et surgens egressus sum in campum: et ecce ibi gloria Domini stabat, quasi gloria quam vidi juxta fluvium Chobar: et cecidi in faciem meam.

24Et ingressus est in me spiritus, et statuit me super pedes meos, et locutus est mihi, et dixit ad me: Ingredere, et includere in medio domus tu.

25Et tu, fili hominis, ecce data sunt super te vincula, et ligabunt te in eis, et non egredieris de medio eorum.

26Et linguam tuam adhrere faciam palato tuo, et eris mutus, nec quasi vir objurgans, quia domus exasperans est.

27Cum autem locutus fuero tibi, aperiam os tuum, et dices ad eos: Hc dicit Dominus Deus: Qui audit, audiat, et qui quiescit, quiescat: quia domus exasperans est.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →