John 12 — Macedonian (Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (66 книги))

1На шест дни пред Пасха дојде Исус во Витанија, каде што беше умрениот Лазар, кого го воскресна од мртвите.

2Таму Му приготвија вечера и Марта послужуваше, а Лазар беше еден од оние што седеа на трпезата.

3А Марија зеде литар чисто скапоцено миро, ги помаза нозете Исусови и ги избриша со косата своја нозете Негови; а куќата се исполни со мирис од мирото.

4Еден од учениците Негови, Јуда Симонов Искариот, кој подоцна Го предаде, рече:

5„Зошто не се продаде ова миро за триста денарии, и тоа да се раздадеше на сиромаси?“

6Ова тој го рече не дека се грижеше за сиромасите, туку зашто беше крадец. Тој го чуваше ковчежето и крадеше од она што пуштаа во него.

7А Исус рече: „Оставете ја! Таа го запази тоа за денот на Мојот погреб;

8зашто сиромасите ги имате секогаш покрај себе, а Мене Ме немате секогаш.“

9Мнозина од Јудејците разбраа дека Исус е таму, па дојдоа не само заради Исус, туку да го видат и Лазар, кого Тој го воскресна од мртвите.

10А првосвештениците се договорија да го убијат и Лазар,

11зашто мнозина од Јудејците се издвојуваа поради него и веруваа во Исус.

12На другиот ден, мноштво народ, кој беше дошол на празникот, кога чуја дека Исус доаѓа во Ерусалим,

13зедоа палмови гранчиња и излегоа да Го пречекаат; и викаа, велејќи: „Осана! Благословен е Кој доаѓа во името Господово, Царот Израелов!“

14А Исус, откако најде едно, седна на него, како што е напишано:

15„Не плаши се, ќерко, Сионова! Еве, Царот твој иде, седејќи на магаре.“

16Но ова учениците Негови не го разбраа. А кога се прослави Исус, тогаш се сетија дека тоа беше напишано за Него и дека тие Му го направија тоа.

17Народот, што беше со Него кога Тој го извика Лазар од гробот и го воскресна од мртвите, сведочеше.

18Затоа и Го пречека народот, зашто беше чул дека тоа чудо го направи Тој.

19А фарисеите си велеа меѓу себе: „Гледате ли дека ништо не помага? Ете, светот тргна по Него!“

20Меѓу дојдените за празникот на поклонение имаше и некои Елини.

21Тие пристапија кон Филип, кој беше од Витсаида Галилејска, и го молеа, велејќи: „Господине, сакаме да Го видиме Исус.“

22Дојде Филип и му кажа на Андреј, а Андреј и Филип Му кажаа на Исус.

23Исус, пак, им одговори, велејќи: „Дојде часот да се прослави Синот Човечки.

24Вистина, вистина ви велам: ако зрното пченично, што паднало на земја, не умре, останува само; а ако умре — ќе донесе голем плод.

25Кој го сака животот свој, ќе го загуби; а кој го мрази животот свој на овој свет, ќе го запази за вечен живот.

26Кој Ми служи Мене, нека врви по Мене, и каде што сум Јас, таму ќе биде и Мојот слуга. И кој Ми служи Мене, него ќе го уважува и Мојот Отец.

27Душата сега Ми се нажали, и што да кажам? Оче, избави Ме од овој час! Но, заради тоа и дојдов за овој час.

28Оче, прослави го името Свое!“ Тогаш дојде глас од небото: „И Го прославив, и пак ќе Го прославам.“

29А народот што стоеше, кога го чу тоа, велеше: „Загрми!“, други, пак, рекоа: „Ангел Му проговори!“

30Исус одговори и рече: „Овој глас не беше заради Мене, туку заради вас.

31Сега е судот на овој свет; сега кнезот на овој свет ќе биде исфрлен надвор.

32И кога Јас ќе бидам издигнат од земјата, сите ќе ги привлечам кон Себе.“

33А ова го зборуваше за да покаже со каква смрт ќе умре.

34Народот Му одговори: „Сме слушале од Законот дека Христос вечно ќе остане, а како Ти велиш дека Синот Човечки треба да биде издигнат? Кој е Тој Син Човечки?“

35Тогаш Христос им рече: „Уште малку време Светлината е со вас; одете додека има Светлина за да не ве опфати темнина; а кој оди по темнина, не знае каде оди.

36Додека ја имате Светлината, верувајте во светлината, за да бидете синови на Светлината!“ Штом го рече тоа, Исус си замина и се сокри од нив.

37Иако толку чудесни знаци беше направил пред нив, тие пак не веруваа во Него,

38за да се исполни словото од пророкот Исаија, кој рече: „Господи, кој поверува во она што чул од нас? И раката Господова кому се откри?“

39Тие затоа не можеа да поверуваат, зашто Исаија уште вели:

40„Ги ослепи очите нивни, ги скамени срцата нивни, за да не гледаат со очите и со срцето да не разбираат, и да не се обратат за да ги излекувам.“

41Ова го рекол Исаија кога ја беше видел славата Негова и зборувал за Него.

42Но, и од началниците мнозина поверуваа, само заради фарисеите не признаваа за да не бидат исклучени од синагогата;

43зашто им беше помила човечката слава отколку славата Божја.

44А Исус подигна глас и рече: „Кој верува во Мене, не верува во Мене, туку во Оној Кој Ме пратил,

45кој Ме гледа мене, Го гледа Оној Кој Ме пратил.

46Јас — Светлина — дојдов во светот, така што никој, кој верува во Мене, да не остане во темнина.

47И ако некој ги чуе зборовите Мои, и не поверува, Јас нема да го судам, зашто не дојдов да му судам на светот, туку светот да го спасам.

48Кој се откажува од Мене и не ги прима зборовите Мои, има Кој да го суди: Словото што го кажав, тоа ќе го осуди во последниот ден.

49Зашто Јас Сам од Себе не зборувам, но Отецот, Кој Ме прати. Тој Ми даде заповед што да кажам и што да зборувам.

50И знам дека заповедта Негова е живот вечен. А она што го зборувам Јас, го зборувам така, како што Ми рече Отецот.“