Mark 11

Burmese MCLZV

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ အနီးသို႔ခ်ဥ္းကပ္မိ၍ ဗက္ဖာေဂႏွင့္ေဗသနိ ရြာမ်ားအနီးရွိသံလြင္ေတာင္သို႔ေရာက္ၾက၏။-

2ထိုအခါကိုယ္ေတာ္သည္တပည့္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္ အား ``သင္တို႔ေရွ႕တြင္ရွိေသာရြာသို႔သြားၾကေလာ့။ ရြာထဲသို႔ဝင္လၽွင္ ဝင္ခ်င္းမည္သူမၽွမစီးဘူး ေသးေသာျမည္းကေလးတစ္ေကာင္ကိုေတြ႕လိမ့္ မည္။ ထိုျမည္းကိုႀကိဳးျဖင့္လံထား၏။-

3ႀကိဳးေျဖ၍ျမည္းကိုယူခဲ့ၾကေလာ့။ အကယ္၍ လူတစ္စုံတစ္ေယာက္ကသင္တို႔အား အဘယ္ေၾကာင့္ ျမည္းႀကိဳးကိုေျဖသနည္းဟုေမးလၽွင္ ထိုျမည္း ကိုအကၽြန္ုပ္တို႔သခင္အလိုရွိပါသည္။ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ပို႔ေပးပါလိမ့္မည္ဟုေျပာၾကေလာ့'' ဟူ၍ မွာၾကားေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။

4ထိုတပည့္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္တို႔သည္သြား၍ ျမည္း ကေလးတစ္ေကာင္ကိုလမ္းတြင္အိမ္တစ္အိမ္၏ တံခါးအနီးမွာလံထားသည္ကိုေတြ႕သျဖင့္ ျမည္းႀကိဳးကိုေျဖၾက၏။-

5လမ္းမွာရပ္ေနသူအခ်ိဳ႕က ``ျမည္းႀကိဳးကို အဘယ္ေၾကာင့္ေျဖၾကသနည္း'' ဟုေမးၾက၏။

6တပည့္ေတာ္တို႔ကသခင္ေယရွုမိန႔္မွာေတာ္မူ သည့္အတိုင္းျပန္ေျပာၾကေသာအခါ ထိုသူတို႔ သည္ျမည္းႀကိဳးကိုေျဖခြင့္ျပဳၾက၏။-

7တပည့္ေတာ္တို႔သည္ျမည္းကေလးကိုသခင္ ေယရွုထံေတာ္သို႔ေဆာင္ခဲ့ၿပီးလၽွင္ ျမည္းေက်ာ ေပၚမွာမိမိတို႔၏ဝတ္လုံမ်ားကိုလႊမ္းတင္ၾက ၏။-

8ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္သည္ျမည္းကိုစီးေတာ္မူ၏။ လူအမ်ားပင္မိမိတို႔၏ဝတ္လုံမ်ားကိုလမ္း ေပၚမွာျဖန႔္ခင္းၾက၏။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားကမူကြင္း မ်ားမွခုတ္ယူခဲ့ၾကသည့္သစ္ခက္သစ္ရြက္မ်ား ကိုလမ္းမွာျဖန႔္ခင္းၾက၏။-

9ကိုယ္ေတာ္၏ေရွ႕ေတာ္မွလည္းေကာင္း၊ ေနာက္ေတာ္ မွလည္းေကာင္း၊ လိုက္ပါၾကသူလူအေပါင္းတို႔ က ``ဘုရားသခင္၏ဂုဏ္ေတာ္ကိုခ်ီးကူးၾက ေလာ့။ ဘုရားသခင္၏နာမေတာ္ႏွင့္ႂကြလာ ေသာအရွင္သည္မဂၤလာရွိေစသတည္း။-

10တည္လတၱံ့ေသာငါတို႔အဖဒါဝိဒ္၏နိုင္ငံေတာ္ သည္မဂၤလာရွိေစသတည္း။ ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ကိုခ်ီးကူးၾကေစသတည္း'' ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၾက၏။

11သခင္ေယရွုသည္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေတာ္ မူေသာအခါ ဗိမာန္ေတာ္သို႔ဝင္ေတာ္မူ၍ခပ္သိမ္း ေသာအရာတို႔ကိုလွည့္လည္ၾကည့္ရွုေတာ္မူ၏။ ထို ေနာက္ေနဝင္ခါနီးၿပီျဖစ္သျဖင့္ တပည့္ေတာ္တစ္ ဆယ့္ႏွစ္ဦးႏွင့္အတူေဗသနိရြာသို႔ႂကြေတာ္ မူ၏။

12ေနာက္တစ္ေန႔၌ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔ သည္ ေဗသနိရြာမွျပန္လာၾကစဥ္ကိုယ္ေတာ္ သည္ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေတာ္မူ၏။-

13အရြက္ေဝဆာလ်က္ရွိေသာသေဘၤာသဖန္းပင္ ကိုအေဝးကျမင္ေတာ္မူလၽွင္ အသီးေတြ႕လို ေတြ႕ျငားအပင္အနီးသို႔ခ်ဥ္းကပ္ေတာ္မူ၏။ သဖန္းသီးေပၚခ်ိန္မဟုတ္၍အပင္ေပၚတြင္ အရြက္မ်ားသာေတြ႕ေတာ္မူ၏။-

14ထိုအခါကိုယ္ေတာ္က ``ေနာင္အစဥ္အဆက္ သင္၏အသီးကိုအဘယ္သူမၽွမစားေစရ'' ဟုသေဘၤာသဖန္းပင္အားမိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုသို႔မိန႔္ေတာ္မူသည္ကိုတပည့္ေတာ္တို႔ ၾကားၾက၏။

15ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕ သို႔ေရာက္ၾကေသာအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ဗိမာန္ေတာ္ သို႔ဝင္ေတာ္မူ၍ ဗိမာန္ေတာ္အတြင္းမွာေရာင္းဝယ္ေန သူတို႔ကိုႏွင္ထုတ္ေတာ္မူ၏။ ေငြလဲလွယ္သူတို႔၏ စားပြဲမ်ားႏွင့္ခ်ိဳးငွက္ေရာင္းသူမ်ား၏ထိုင္ခုံမ်ား ကိုေမွာက္လွန္ပစ္ေတာ္မူ၏။-

16ဗိမာန္ေတာ္ကိုျဖတ္၍ကုန္ပစၥည္းသယ္ေဆာင္ ရန္ မည္သူ႔ကိုမၽွခြင့္ျပဳေတာ္မမူ။-

17ကိုယ္ေတာ္က `` `ငါ၏အိမ္ေတာ္ကိုလူမ်ိဳးတကာတို႔ ဆုေတာင္းရာအိမ္ေတာ္ဟုေခၚေဝၚရလတၱံ့' ဟုက်မ္း စာလာသည္မဟုတ္ေလာ။ သို႔ရာတြင္သင္တို႔သည္ ထိုအိမ္ေတာ္ကိုဓားျပခိုေအာင္းရာျဖစ္ေစၾက ၿပီတကား'' ဟုလူတို႔အားဆုံးမသြန္သင္ေတာ္ မူ၏။

18ယဇ္ပုေရာဟိတ္ႀကီးမ်ားႏွင့္က်မ္းတတ္ဆရာ မ်ားသည္ၾကား၍ ကိုယ္ေတာ္ကိုသတ္ရန္နည္းလမ္း ရွာၾက၏။ လူပရိသတ္အေပါင္းတို႔သည္ယင္းသို႔ သြန္သင္ေတာ္မူသည္ကိုလြန္စြာအံ့ၾသလ်က္ ရွိၾကေသာေၾကာင့္ ထိုသူတို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ကို ေၾကာက္ရြံ့ၾက၏။

19ေနေစာင္းလာေသာအခါကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ ေတာ္တို႔သည္ၿမိဳ႕မွထြက္သြားၾက၏။

20ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္၌ ကိုယ္ေတာ္ ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္လမ္းတြင္ေလၽွာက္သြားၾက စဥ္ သေဘၤာသဖန္းပင္ကိုျမင္ၾက၏။ ထိုအပင္သည္ အျမစ္မွစ၍တစ္ပင္လုံးေျခာက္ေသြ႕ညႇိုးႏြမ္း လ်က္ေန၏။-

21ေပတ႐ုသည္သတိရ၍ ``အရွင္ဘုရား၊ ၾကည့္ ေတာ္မူပါ၊ အရွင္ဒဏ္ခတ္ခဲ့ေသာသေဘၤာသဖန္း ပင္သည္ ညႇိုးႏြမ္းေျခာက္ေသြ႕သြားေခ်ၿပီ'' ဟု ေလၽွာက္၏။

22သခင္ေယရွုက ``ဘုရားသခင္အားယုံၾကည္ ကိုးစားၾကေလာ့။-

23အမွန္အကန္သင္တို႔အားငါဆိုသည္ကား မိမိ စိတ္ႏွလုံးအတြင္းတြင္ယုံမွားျခင္းမရွိဘဲ မိမိ ေျပာဆိုသည္အတိုင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟုယုံၾကည္ေသာ သူသည္ ဤေတာင္အား `ဤေနရာမွေရြ႕၍ပင္လယ္ ထဲသို႔ဆင္းသက္ေလာ့' ဟုဆိုလၽွင္ထိုသူဆိုသည္ အတိုင္းျဖစ္လိမ့္မည္။-

24သို႔ျဖစ္၍သင္တို႔အားငါဆိုသည္ကား သင္တို႔သည္ မိမိတို႔ေတာင္းေလၽွာက္သည့္အရာကိုမုခ်ရမည္ ဟု ယုံၾကည္ၾကလၽွင္ေတာင္းေလၽွာက္သမၽွကို ရၾကလိမ့္မည္။-

25သင္တို႔သည္ရပ္လ်က္ဆုေတာင္းေသာအခါ သူ တစ္ပါးတို႔၏အျပစ္ဟူသမၽွကိုေျဖလႊတ္ရ ၾကမည္။ သို႔မွသာလၽွင္ေကာင္းကင္ဘုံတြင္ရွိေတာ္ မူေသာသင္တို႔အဖသည္ သင္တို႔၏အျပစ္မ်ား ကိုေျဖလႊတ္ေတာ္မူလိမ့္မည္။-

26(သင္တို႔သည္သူတစ္ပါး၏အျပစ္မ်ားကို မေျဖလႊတ္လၽွင္ ေကာင္းကင္ဘုံတြင္ရွိေတာ္မူ ေသာသင္တို႔အဖသည္သင္တို႔၏အျပစ္မ်ား ကိုေျဖလႊတ္ေတာ္မူလိမ့္မည္မဟုတ္)'' ဟုတပည့္ ေတာ္တို႔အားျပန္လည္မိန႔္ၾကားေတာ္မူ၏။

27ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕သို႔တစ္ဖန္ေရာက္ရွိၾကျပန္၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဗိမာန္ေတာ္တြင္စႀကႍႂကြေတာ္မူစဥ္ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ ႀကီးမ်ား၊ က်မ္းတတ္ဆရာမ်ားႏွင့္ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၍၊-

28``အရွင္သည္ဤအမွုအရာမ်ားကိုအဘယ္ အခြင့္အာဏာႏွင့္ျပဳေတာ္မူပါသနည္း။ ထို အခြင့္အာဏာကိုအရွင့္အားအဘယ္သူအပ္ ႏွင္းပါသနည္း'' ဟုေလၽွာက္ထားေမးျမန္း ၾက၏။

29သခင္ေယရွုက ``သင္တို႔အားငါတစ္ခုေမးမည္။ သင္တို႔ေျဖၿပီးမွဤအမွုအရာမ်ားကို အဘယ္ အခြင့္အာဏာႏွင့္ငါျပဳသည္ကိုေျပာမည္။-

30ဗတၱိဇံမဂၤလာကိုေယာဟန္ေပးသည္မွာဘုရား သခင္၏အခြင့္အာဏာအရေလာ။ လူတို႔၏ အခြင့္အာဏာအရေလာ၊ ငါ့အားေျဖၾကား ၾကေလာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

31သူတို႔သည္ ``အကယ္၍ဘုရားသခင္၏အခြင့္ အာဏာအရဟု ငါတို႔ဆိုလၽွင္ေယာဟန္ကိုသင္ တို႔အဘယ္ေၾကာင့္မယုံၾကည္ၾကသနည္းဟု ေမးလိမ့္မည္။-

32သို႔ရာတြင္လူတို႔၏အခြင့္အာဏာအရဟုငါ တို႔ဆိုမည္ေလာ'' ဟုအခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးၾက၏။ (သူတို႔သည္လူပရိသတ္ကိုေၾကာက္ၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္လူအေပါင္းတို႔သည္ ေယာဟန္ကိုပေရာဖက္ဟုယုံၾကည္ၾကေသာ ေၾကာင့္တည္း။)-

33သို႔ျဖစ္၍သူတို႔က ``အကၽြန္ုပ္တို႔မသိပါ'' ဟု သခင္ေယရွုအားျပန္လည္ေလၽွာက္ထားၾက၏။ ထိုအခါသခင္ေယရွုက ``ထိုနည္းတူဤအမွု အရာမ်ားကိုအဘယ္အခြင့္အာဏာႏွင့္ငါျပဳ သည္ကိုငါမေျပာ'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →