2 Peter 1

Mazanderani GMB (گیله ماز)

Jump to: Chapter 2 →

1شَمعونِ پِطرُسِ طرفِ جی، عیسیِ مَسیح پاکار و رَسول، اوشانِ رَه که خُدایِ عدالتِ طریق و اَمیِ نِجات دَهَنده عیسیِ مَسیح، ایمانی ایتا اَمیِ ایمان مِثان اوشانه نصیب هَبا:

2فیض و صُلح و سلامتی، خُدا و اَمیِ خُداوند عیسی یِه بشناسیَن طریق، فَت و فَراوان شِمِرِه بیه.

3اونه الهی قُوَّت تمام اونچه که زندگی و دینداری یه وَسین لازِمِ رِه اَمَرِه هَدَه. اونه بِشناسین خاطری یِه که اَمَرِه خودشه جلال و خُوبی یه وَسین دُخوانِسِّه.

4او که ایشانهِ طریق خودِشه گَتِه و با اَرزِش وَعده ها رِه اَمَرِه هَدَه، تا اوشانه طریق الهی طبیعتِ دِلهِ شریک هَبین و اون فسادِ جی که هوا و هوسِ خاطری دُنیایِ دِلِه دَرِه، آزاد هَبین.

5اینه وَسین، تا تانید تَقلّا هَکُنید تا شیمی ایمان طَریق خوبی به بار بیارید، و خوبی یه طَریق، معرفت،

6و معرفت طَریق، خویشتنداری، و خویشتنداری یه طَریق، پایداری، و پایداری یه طَریق، دینداری،

7و دینداری یه طَریق، اَداشانِ دوس داشتن و اَداشانِ دوس داشتَنِ طَریق، مُحبت.

8چون اگه این صِفات شیمی دِلهِ بُمانه و بیشتر هَبو، نُزارنه که اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح بِشناسییَین دِلِه، بی‌فایده و بی‌ثمر هَبین.

9چون هر کس که این صفاتِ نِداره، آنقَدَر کورِ که خودشه لِنگِ پِشِ نَینه، و یادِ جی بَبِرده که خودشه قدیمی گُناهِانِ جی پاک هَبا.

10پَس اِی اَداشان، بیشتر تَقلّا هَکُنید تا شیمی دعوت و اِنتخاب هَبوسَّن رِه ثابت هَکُنید، چون اگه این کارِ هَکونید هیچ وَقت نَکِّنین

11و اینجوری، شِمِره کامِلاً اجازِه دَنِن که خُداوند و اَمیِ نجات دهنده عیسی مسیحِ اَبدی پادشاهِی یه دِلِه بیشیِن.

12پَس مَن خَنَم این چیزان همش شِیمی یاد دَبو، هر چَن این چیزانِ دانید و اون حَقَیتِ دِلهِ که به دَس بیاردین، پابرجائین.

13مَن فکر کانَم که این دُرسِّ، تا اون موقِه که این تَن دِلهِ دَرَم، این صفاتِ شِیمی یاد بیارِم تا غیرتی هَبین،

14چون دانَم خِیلی زود این تَنِ جی دِرگا هَنَم، هَمونجور که اَمیِ خُداوند عیسی مَسیح مَرِه نِشان هَدَه.

15و تا تانَم تقلّا کانَم تا بِتَّنید بعدِ اینکه این دُنیایِ جی بَشَم هَمَش این چیزانِ شیمی یاد بیارین.

16چون اون موقِه که اَمیِ خُداوند عیسی مسیحِ قُوَّت و اونه بَموئَنِ شِمِره اِعلام هَکُردیم، اَفسانه هایِ دُمّال که زرنگی یه هَمرَه بِساته هَبان نَشَیم، بلکه اَمی چشِ هَمرَه اونه جلالِ بَدییِه بِیم.

17چون اون موقِه که اون، خُدای پیَرِ جی جلال و احترام بِیته، ایتا صدا اون شکوه و جلالِ جی اونه بَرِسیه که، «این می عزیزِ ریکائه که اونه جی راضییَم.»

18اَما خودِمان اون آسِمانی صِدا رِه گوش هَمرَه بِشنَوِسّیم، چون اون مُقَدَّس کوهِ سَر اونه هَمرَه دَبِییم.

19و اَما، پِیغمبرانِ گَبان رِه داریم که شَئنِه اطمینان هَکُردَن که خوب شیمی یاد دَبو، ایتا لَمپایه مِثانِ که ظُلِماتِ دِلِه تابِنِه تا وختی که صُب دَم هَبو و صبِ دَم ستارۀ شیمی دِلِ میَن روشِن هَبو.

20پِیش از هر چی، اینه شیمی یاد بِدارین که مُقدَّسِ کِتابِ نَبوَّتای جی هیچکدام، خُدِ پِیغمبرِ تفسیر نیِه.

21چون هیچ نَبوَّتی، آدمی یه اِراده یه هَمرَه نومَه، بلکه آدَمان، روح القدُس طریق خُدایِ طَرف جی گَب بَزَن.

Jump to: Chapter 2 →