Titus 1

Mazanderani GMB (گیله ماز)

Jump to: Chapter 2 →

1پولُس طرفِ جی، خُدایِ پاکار و عیسی مَسیح رَسول، که تعیین هَبام تا خُدایِ اِنتخاب هَبوسِّه شانه ایمانِ تقویت هَکُنَم و اون حَقیقَتی که طبقِ دینداری هیسه رِه باگوم.

2و اَبَدی زندگی یه امید هَمرَه که خُداییِ که هیچ وخت دُرو نَزَنِه، پِیش ازاینکه دُنیا خلق هَبو اونه وَعدِه رِه اَمَرِه هَدَه.

3و خودِشِه کلامِ خُجیرِ موقِه آشکار هَکوردِه، اون کلامِ دِلِه که اونه اعلام اَمیِ نجات دهنده خُدایِ حُکمِ هَمرَه مَرِه بِسپارِسِّه هَبا.

4تیتوسِ وَسین، که طبقِ ایمانی که اَما همه یه نصیب هَبا، می حقیقی وَچِئه: فیض و صُلح و سلامتی خُدای پیَر و اَمیی نِجات دهنده مَسیح عیسی یِه طرفِ جی تِرِه بیه.

5اینِه وَسین تِرِه کْرتِ جزیره یه دِلهِ بَنَم تا نِصف و نیمه کارانِ سَر و سامان هَدی و هَمونجور که تِرهِ باگوتَم، هَر شَهرِ دِلِه مشایخی رِه بَنی.

6کلیسای مشایخِ زندگی بایسّی هر سَرکوفِ جی دور هَبو، ایتا وَفادارِ شو خودِشِه زِنایِ وَسین هَبو، و با ایمانِ وَچِهان بِدارِه که هر جور هرزگی و نااِطاعتی یه جی پاک هَبون.

7چون که ایتا ناظر که خُدایِ مُواشرِ، اونه زندگی هر سَرکوفِ جی بایسّی دور هَبو، اون نباید مغرور یا تُندِ مَزاج یا عرق خور یا زورگو هَبو یا پولِ حِرصِ بَزِنِه

8بلکِه مِهمان نواز هَبو، خوبی رِه دوس بِدارِه، دُرُسکار و مُقَدَّس هَبو و نظم بِدارِه؛

9اون بایسّی اون مطمئنِ کلام که یاد بِیته دِله مُحکَم بییَسِه، تا بَتَّنِه دُرُسِّ تعلیم رِه یاد هَدِه و اوشانیکه این تعلیم ضِد هیسَن رِه، سَرامکو هَکونه.

10چون یاغیِان، مُفتِ گَب زَن و حُقِّه بازان زیادِن، بخصوص ختنِه هَبوسِّه شانه دِلِه،

11اوشانه دَهَنِه بایسّی دَبِسَّن، چون اوشان خودِشانِه ناحَقِّ سودِ خاطِری ناپَسَن تَعلیمات رِه مَردُمِ دَنِن و اینجوری تمام خانوادِشان رِه تَباه کانَن

12حَتّی ایتا از خودِشانِ پیغمبَران باَگوته: «تمام کْرتِ مَردُم دُروزَنِن، وَحشیانی شَریر و شِکَم پیس و تَنبَلِنِ.»

13این شهادت راسِ. پَس اوشانه بدجور سرامکو هَکُن تا ایمان دِلِه دُرس هَبون.

14و یهودِ اَفسانه هان و اوشانه احکام، که حَقیقَتِ حَشا کانَن رِه گوش نَدِن.

15پاکِ آدمانِ وَسین همه چی پاکِ، وَلی اوشانه وَسین که نَجِس و بی ایمانَن، هیچی پاک نیِه، بلکِه هم اوشانه فکر و هم اوشانه وُجدان نَجِسِ.

16اوشان اِدِّعا کانَن خُدا رِه اِشناسِنَن، وَلی خوشانِه کارانِ هَمرَه اونه حَشا کانَن. اوشان منفور و نافرمانِن، وَ هر خُجیرِ کارِ وَسین ناجورِن.

Jump to: Chapter 2 →