2 Peter 1

Mazanderani WMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش غربی)

Jump to: Chapter 2 →

1شَمعونِ پِطرُسی طرفی جا، عیسی مَسیحی نوکر و رَسول، اونانیگه خِدایی عدالتی طریق و اَمِه نِجات دَهَنده عیسی مَسیح، ایمونی هِتی اَمِه ایمونی تَرا وِشونی نصیب بَوِه:

2فیض و صِلح و سلامتی، خِدا و اَمِه خِداوند عیسایی بشناسیَنی طریق، فَت و فِراوون شِمِنِه بیِه.

3وی الهی قِوّت دِشتِه اونچی گه زندگی و دینداری ای سِه لازِمِ رِه اَمارِه هادا. وی بِشناسینی خاطریِه گه اَمارِه شی جلال و خِبی ای سِه بَخونِسِه.

4گه هَینِنی طریق شی گَت و بااِرزشِ وَعده هارِه اَمارِه هادا، تا اونانی طریق الهی طبیعتی دِلِه شریک بَووئین و هون فسادی جا گه هوا و هَوَسی خاطری دِنیایی دِلِه دَرِه، آزاد بَووئین.

5هینسِه، تا بَتِنِنی تَقلّا هاکِنین تا خِبی رِه شی ایمونِ اضافِه هاکِنین، و خِبی ای هَمرا، معرفت،

6و معرفتی هَمرا، خویشتنداری، و خویشتنداری ای هَمرا، پایداری، و پایداری ای هَمرا، دینداری،

7و دینداری ای هَمرا، بِرارونِه دوس داشتن و بِرارونِه دوس داشتَنی هَمرا، مِحبت.

8چون اگه هَین صِفات شِمِه دِلِه بَمونِّه و ویشتَر بَوو، نِلنِه گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیحی بِشناسینی دِلِه، بی‌فایده و بی‌ثمر ووئین.

9چون هر کس گه هَین صفاتِ نارنِه، اَنّی کورِ گه شی لینگی پِشِ نَوینِه، و یادی جا بَوِردِه گه شی قدیمی گِناهِنی جا پاک بَوِه.

10پَس اِی بِرارِن، ویشتَر تَقلّا هاکِنین تا شی دعوت و اِنتخاب بَووئنِ ثابت هاکِنین، چون اگه هَین صفاتِ کار بَیرین هیچ وَخت دیم نَخارِنی.

11و هینجوری، شِمارِ کامِلاً اجازِه دِنِنِه گه خِداوند و اَمِه نجات دهنده عیسی مسیحی اَبَدی پادشاهی ای دِلِه بورین.

12پَس مِن خوایمِه هَین چیا هَمِش شِمِه یاد دَوو، هر چَن هَین چیارِه دِنِّنی و هون حَیقَتی دِلِه گه به دَس بیاردنی، پابرجانی.

13مِن فکر کِمِّه گه هَین دِرِسِ، تا هون موقِه گه هَین تَنی دِلِه دَرمِه، هَین صفاتِ شِمِه یاد بیارِم تا غیرتی بَووئین،

14چون دِمِّه خِیلی زود هَین تَنی جا دیرگا اِمِه، هَمونجور گه اَمِه خِداوند عیسی مَسیح مِنِه هَم هادا.

15و تا بَتِمِّه تقلّا کِمِّه تا بَتِنّین بعدِ هَینگه هَین دِنیایی جا بوردِمِه هَمِش هَین چیارِه شی یاد بیارین.

16چون هون موقِه گه اَمِه خِداوند عیسی مسیحی قِوّت و وی بیموئنِ شِمارِ اِعلام هاکِردِمی، آسنیایی دِمال گه زرنگی ای هَمرا بَسات بَوِنِه نَشیمی، بَلگی شی چشی هَمرا وی جلالِ بَئیمی.

17چون هون موقِه گه وی، خِدای پیری جا جلال و احترام بَیتِه، یَتِه صدا هون شکوه و جلالی جا وِرِه بَرِسیه گه، «هَین می عزیزِ ریکائه گه ویجا راضیمِه.»

18اَما شِه هون آسِمونی صِدارِه گوشی هَمرا بِشنُسِمی، چون هون مِقَدّسِ کوهی سَر وی هَمرا دَوِمی.

19و اَما، پِیغمبرنی گَبارِه گه بِشِنِه اطمینان هاکِردنِ دارمی گه خِبِ شِمِه یاد دَوو، هِتی یَتِه لَمپایی تَرا گه ظِلِمادی دِلِه تابِنِه تا وختی گه صِبِ دَم بَوو و صبِ دَمی ستاره شِمِه دِلی دِلِه روشِن بَوو.

20پِش از هر چی، هَینِه شی یاد دارین گه مِقدَّسِ کیتابی نَبِوَّتایی جا هیچکدیم، خِدِ پِیغمبری تفسیر نیِه.

21چون هیچ نَبِوَّتی، آدمی ای اِراده ای هَمرا نیمو، بَلگی آدَمِن روح القدُسی طریق خِدایی طرفی جا گَب بَزونِه.

Jump to: Chapter 2 →