2 Corinthians 9

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1اِسا دییه احتیاج نییه این خدمِتِ خَوِری که مِقدّسینِ وِسه هَسه ره شِمه وِسه بَنویسِم،

2چوون دومبه چه ذوق و شوقی این کارِ وِسه دارنِنی و اینِ وِسه هم مقدونیهِ ایموندارونِ پَلی شِما ره اِفتخار هاکاردِمه. وِشونِ بااوتِمه که شِما پارسال تا اَلان، اَخائیهِ مَنطقهِ دِله هَدیه هِدائِنِ وِسه حاضر بینی. شِمه این غیرت، خَله از وِشونِ هم، این کارِ وِسه تحریک هاکارده.

3ولی این بِرارونِ رِسِندمبه تا ثابت بَووه که اَمه اِفتخار شِما ره این جَریانِ خَوِری بیخودی نَییه، بلکه هَمون‌ طی که بااوتِمه، آماده بوئین.

4نَووه که اگه مقدونیهِ ایموندارونِ جِم چَن نَفِر مِ هِمراه بِیِّن و بِفَهمِن که آماده نینی، اِما اون اطمینانی که شِما ره داشتیمیِ جِم شرمنده بَوویم، دییه این که شِما شه چَنده شرمنده بونِنی هیچی نارمه.

5پَس لازم دونِسِمه بِرارونِ جِم بِخوائم که قبلتر شِمه بَدیئِنِ وِسه بِیِّن و اون‌ هَدیه هایی که وَعده هِدا بینی ره تدارک بَوینین، تا این هَدیه، هَدیه ای بوئه که شه میلِ هِمراه هِدا بوئین نا زور زوری.

6مِ گَب اینِ: هر کی که کم دَکاره، کم هم درو کانده، و هر کی زیاد دَکاره، زیاد هم دِرو کانده.

7هر کی وِنه هَمون اِندا که شه دلِ دِله نِیِّت هاکارده، هاده، نا بی میلی و زورِ هِمراه، چوون خِدا اونی که خِشالیِ هِمراه هَدیه دِنه ره دوس دارنه.

8و خِدا تونده هر نعمتی ره شِمه وِسه خَله ویشتر هاکانه تا همه چیِ دِله، هَمِش شه احتیاجِ اِندا دارین و هر خوارِ کارِ دِله، فِراوونیِ هِمراه دارین.

9هَمون طی که مزمورِ کِتابِ دِله بَنوِشت بَییه: «دس دِلوازیِ هِمراه فقیرونِ هِدا، وه صالحی تا اَبد پابرجائه.»

10اونی که تیمِ، کشاورزِ وِسه و نونِ بَخُردِنِ وِسه دِنه، شِمه تیمِ کِشت و کارِ وِسه آماده هاکارده، بَرکَت دِنه و شِمه صالحیِ محصولِ زیاد کانده.

11شِما از هر نظر دولتمند بونِنی تا هر لحاظِ جِم دَس و دِلواز بَووین، و شِمه این دَس و دِلوازی اَمه طَریقِ جِم خِدائه شکر هاکاردِنِ خَتم بونه.

12چوون این خِدمِت، نا فِقَط مِقدَّسینِ احتیاجاتِ برطَرِف کانده، بلکه باعث بونه خَیلیا خِدا ره بی حدّ و اندازه شِکر هاکانِن.

13این خِدمِتِ خاطِری، مَردِم، خِدا ره جِلال دِنِنه چوون که شِما نا فِقط اِعتراف کاندِنی مَسیحِ انجیلِ ایمون دارنِنی بلکه وِشون و بَقیه ره اونچی که دارنِنیِ دِله شَریک کاندِنی.

14هَمون طی خِدائه گَتِ فیضِ خاطِری که شِمه سَر دَره، وِشون شِمه وِسه ذوق و شوقِ هِمراه دِعا کاندِنه.

15خِداوندِ اون هدیهِ خاطِری که قابلِ بااوتِن نییه شکر کامبه!

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →