James 1

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

Jump to: Chapter 2 →

1یَعقوبِ جِم، خِدا و عیسی مسیح خِداوندِ نوکِر، دِوازده قَبیلهِ وِسه که جاهائه دییهِ پخش و پِلانه. سِلام!

2مِ بِرارون، هر وَخت جورواجورِ آزمودهائه دِله دَکِتینی، اونا ره کلاً خِشالی بَدونین!

3چوون دوندِنی که وَختی شِمه ایمون آزمود بَووه، استقامت به بار یارنه.

4ولی بییِلین استقامت شه کارِ تِموم هاکانه تا بی عیب و کامل بَووین و هیچی کم نِدارین.

5اگه کِسی شِمه میون حِکمِت نِدارنه، اونِ خِدائه جِم بِخوائه، هَمون خِدایی که بدون سَراکو و دَس دِلوازیِ هِمراه همه ره بَخشِنه، و وه ره دنه.

6ولی ایمونِ هِمراه دَرخواس هاکانه و بدون اینکه شک هاکانه، چوون کِسی که شک کانده، دریائه موجِ واریِ که وا وه ره وَرنه و هر سَمت کَشِنه.

7این طی آدِم نَوِسه خیال هاکانه که خداوندِ جِم یه چی گِرنه،

8چوون وه دِ دلِ آدِمِ، و شه تِمومِ رفتارهائه دِله ثابت نییه.

9فَقیرِ بِرار شه سَربِلِندی ای که دارنه ره اِفتخار هاکانه،

10و پولدار شه فروتنی ره اِفتخار هاکانه، چوون واشِ گُلِ واری از بین شونه.

11هَمون‌طی که خِرشید شه گرمائه هِمراه در اِنه و واشِ خِشک کانده و وه گُل کَلِنه و وه قَشِنگی از بین شونه، پولدارِ آدِم هَم شه کسبِ کارِ دِله، از بین شونه.

12خِش به حال اونی که آزمودِ بارِ بِن استقامتِ هِمراه اِسِّنه، چوون وَختی آزمودِ دِله استقامتِ هِمراه هرِسه، وه زندگیِ تاجِ گِرنه اون تاجی که خِدا شه دوسدارونِ وَعده هِدا.

13هیچ کس وَختی وَسوسه بونه، ناره: «خِدائه که مِ ره وسوسه کانده،» چوون خِدا هیچ بَدیِ هِمراه وَسوسه نَبونه، و هیچ کسِ هم وَسوسه نَکانده.

14ولی وَختی یه نَفِر وسوسه بونه، وه شه هِوا و هوسِ که وه ره گول زَنده و تَله دِله دِم دِنه.

15بعد وَختی هِوا و هَوس حامله بووه، گِناه ره زائِنه و گِناه وَختی کاملاً بالغ بَییه، مَرگ بار یارنه.

16مِ عزیزِ بِرارون، گول نَخُرین!

17هر خوارِ هَدیه و هر کاملِ هَدیه، آسِمونِ جِم هَسه، نورهائه پییِرِ طَرِفِ جِم اِنه که وه دِله هیچ تغییری دَنییه و نا هیچ سایه ای که تغییرِ جِم به وجود بییَمو بوئه.

18وه شه اِراده هِمراه اِما ره حَییقَتِ کِلامِ هِمراه به وجود بیارده تا اِما وه مخلوقاتِ نوبرِ بوئیم.

19مِ عزیزِ بِرارون، اینِ بَدونین: هر کی وِنه بِشنُسِنِ دِله تِند، بااوتِنِ دِله یِواش و عَصِبانی بَیِّنِ دِله یواش بوئه!

20چوون آدِمیِ خَشم، اون صالحی ای که خِدا خوانه ره بار نیارنه.

21پَس هر جور فاسدی و هر شرارتِ شه جِم دور هاکانین و فروتنیِ هِمراه، کِلامی ره که خِدا شِمه دِلِ دِله دَکاشته و تونده شِمه جانها ره نِجات هاده ره قبول هاکانین.

22ولی خِدائه کِلامِ به جا بیارین، نا فِقَط اونِ بِشنُئین؛ شه ره گول نَزِنین!

23چوون اگه کِسی خِدائه کِلامِ بِشنُئه ولی اونِ به جا نیاره، یه نَفِرِ موندِنه که شه دیمِ آینهِ دِله اِشِنه

24چوون شه ره اونِ دِله وینده، تا اونِ جِم دور بونه، دَرجا شه یادِ جِم وَرنه که وه دیم چی طی بییه.

25ولی اونی که کاملِ شَریعتِ که آزادیِ شَریعَت هَسه ره اِشِنه و اونِ دِله استقامت کانده و اِشنُنه و یاد نَکانده بلکه اونِ به‌جا یارنه، وه شه کارِ دِله بَرکَت گِرنه.

26اگه کِسی گمون هاکانه که دیندارِ و شه زِوونِ دَمِ نَیره ولی شه دِلِ گول بَزِنه، وه دین ارزشی نِدارنه.

27پاک و بی‌لکّهِ دینداری، اَمه پییِر، خِدائه نَظر، اینِ که یتیمون و بیوه‌زن هائه دَسِ مِصیبتِ مووقه بَیریم و شه ره این فاسدِ دِنیائه جِم دور داریم.

Jump to: Chapter 2 →