James 4

Mazanderani EMB (کتاب مقدس به زبان مازندرانی - گویش شرقی)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1چی باعث بونه شِمه میون دَعوا دَکِفه و چی باعث بونه شِمه میون جَنگ و جِدال دَکِفه؟ مگه شِمه هِوا و هَوِسِ وِسه نییه که شِمه وجودِ دِله دره جَنگِنِنه؟

2یه چیِ آرزو ره کاندینی و وَختی اونِ به دَس نیارنِنی، آدِم کُشِنِنی. طِمَع کاندینی، و وَختی نَتوندِنی اونِ به دَس بیارین، جَنگ و دَعوا راه دینگونِنی، شِما نِدارنِنی، اینِ وِسه که دَرخواس نَکاندینی!

3اون مووقه ای هم که دَرخواس کاندینی، نَیرِنِنی، چوون بَدِ نیِّت هِمراه درخواس کاندینی تا شه هوس هائه وِسه صَرف هاکانین.

4ای زِناکارون، مگه نَدوندِنی دِنیائه هِمراه دوسی هاکاردِن، خِدائه هِمرا دِشمِنی هاکاردِنِ؟ پَس هر کی اینِ دِمبال دَره که دِنیائه هِمراه دوسی هاکانه، شه ره خِدائه دِشمِن کانده.

5یا اینکه گَمون کاندینی مِقدَّسِ نوِشته بیخودی بَنوِشته که: «خِدا نسبت به روحی که اَمه دِله بییِشته خَله غیرت دارنه؟»

6ولی خِدا ویشتر فِیض دِنه، اینِ وِسه گانه: «خدا مَغرورونِ روب رو اِیست کانده، ولی فروتَنونِ فِیض دِنه.»

7پَس شه ره خِدائه تَسلیم هاکانین. ابلیسِ روب رو اِیست هاکانین و وه شِمه جِم دَر شونه.

8خِدا ره نَزیک بَووین و وه هم شِما ره نَزیک بونه. ای شِما گِناهکارون، شه دَسا ره پاک هاکانین، و ای دِ دِل ها شه دِل ها ره پاک هاکانین.

9حالِ زار دَکِفین و بِرمه زاری هاکانین. شِمه خنده ماتِمِ بَووه، و شِمه خِشالی غصه.

10شه ره خِدائه پَلی فروتن هاکانین که وه شِما ره سَربِلِند کانده.

11ای برارون، هَمدییهِ بَدِ نارین. اونی که یِتا بِرارِ علیه بَد باره و یا شه بِرارِ داوِری هاکانه، شَریعتِ علیه بَد گانه و شَریعتِ داوِری کانده. ولی اگه تِ شَریعتِ داوِری کاندی، تِ شَریعَت داور بَئی نا اونی که وه ره به جا یارنه!

12فِقَط یه نَفِر دَره که شَریعتِ هِدا و داورِ، که وه هَمونیِ که تونده نِجات هاده و هِلاک هاکانه. پَس تِ کی هسی که دره شه هَمساده ره داوِری کاندی!

13اِسا شِما که گانِنی: «اَمروز یا فِردا این شَهر یا اون شَهر شومبی و یه سال اونجه موندِمبی و تجارت کامبی و سُود کامبی،»

14با این وجود شما حَتَّی نَدوندِنی فِردا چی بونه. شِمه زندگی چیه؟ بخاری واریِ که یه لَحظه دیار بونه و بعد نیست بونه.

15پَس وِنه این طی بارین: «اگه خِداوند بِخوائه، زنده موندِمبی و این طی و اون طی کامبی.»

16اِسا اون که شِما غرورِ دِله دَره فخر کاندینی. این طی فخر هاکاردِن، بَدِ!

17پَس، هر کی بَدونه چه کاری دِرِسِ و اونِ نَکِنه، اون وه وِسه گِناه محسوب بونه.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →