James 5

Punjabi Revised 2020 (Arabic Script) (پنجابی نواں عہد نامہ نظرثانی شدہ چھپائی)

← Chapter 4 Jump to:

1دَولت مندو۔ ذرا سُنو تے! تُہانوں اپنیاں تنگِیاں اُتّے جیہڑیاں آؤن والِیاں نیں رونا تے پِٹناں چاہیدا اے۔

2تُہاڈا مال وِگڑ گیا تے تُہاڈیاں کپڑیاں نُوں کِیڑا کھا گیا۔

3تُہاڈے سونے چاندی نُوں جنگال لگ گیا تے اوہ جنگال تُہاڈے اُتّے گواہی دے گا۔ تے اَگ وانگر تُہاڈا گوشت کھائے گا۔ تُساں چھیکڑے دِناں وِچ خزانہ جمع کِیتا اے۔

4ویکھو مزدُوراں تُہاڈیاں پَیلِیاں وَڈھِیاں تے تُساں دغے نال اوہناں دی مزدُوری رکھ لئی۔ اوہناں دی اوہ مزدُوری پئی کُوکدی اے۔ تے فصل وَڈّھن والیاں دی فریاد فَوجاں دے ربّ دے کنّاں وِچ اَپڑ گئی اے۔

5تُساں زمین اُتّے شُوکا شاکی کِیتی تے مَوجاں کِیتیاں۔ تُساں اپنے دِلاں نُوں ذِبح دے دِن موٹا کِیتا۔

6تُساں راستباز بندے نُوں قصوروار بنا کے اوہنوں قتل کِیتا پر اوس تُہاڈا سامنا نئیں کِیتا۔

7سو بھراؤ! خُداوند دے آؤن تِیکر صبر کرو۔ ویکھو زمیندار زمین دی قِیمتی پَیداوار نُوں اوڈِیکدا اے۔ تے پہلے تے پِچّھلے مینہ دے وَسّن تِیکر صبر کر دا رہندا اے۔

8تُسی وی صبر کرو۔ تے اپنے دِلاں نُوں تگڑیاں رکھو۔ کیوں جو خُداوند چھیتی آؤندا اے۔

9بھراؤ! اِک دُوجے دی چُغلی نا کرو۔ تاں جو سزا نا پاؤ۔ ویکھو مُنصف بُوہے اُتّے کھلوتا اے۔

10بھراؤ جِنہاں نبیاں خُداوند دے ناں اُتّے کلام کِیتا اے اوہناں نُوں دُکھ سہن تے صبر کرن دا نمونہ سمجھو۔

11ویکھو صبر کرن والیاں نُوں اسی دھنّ آکھنے آں۔ تُساں ایُّوب دے صبر دا حال تے سُنیا ای اے تے خُداوند ولّوں جیہڑا اوہدا انت ہویا اوہنوں وی معلُوم کر لیا۔ جِہدے توں خُداوند دا بڑا ترس تے رَحم ظاہر ہوندا اے۔

12پر میرے بھراؤ! ساریاں توں وَدّھ کے ایہہ اے۔ پئی سَونہہ نا کھاؤ۔ نا اسمان دی نا زمین دی نا کِسے ہور شے دی۔ سگوں ہاں دے تھاں ہاں کرو۔ تے نا دے تھاں نا۔ تاں جو سزا دے لائق نا ہوؤ۔

13جے تُہاڈے وِچوں کوئی تنگ ہوئے۔ تے دُعا منگے جے خُوش ہوئے تے وڈیائی دے گِیت گاوے۔

14جے تُہاڈے وِچ کوئی بیمار ہوئے تے کلِیسیا دے بزُرگاں نُوں سَدّے تے اوہ خُداوند دے ناں اُتّے اوہنوں تیل مَل کے اوہدے لئی دُعا منگن۔

15جیہڑی دُعا اِیمان نال ہوئے گی۔ اوہدے نال بیمار بچ جاوے گا۔ تے خُداوند اوہنوں بچائے گا۔ تے جے اوس گُناہ کِیتے ہون اوہ وی مُعاف ہو جان گے۔

16سو تُسی آپو وِچ اِک دُوجے دے اگّے اپنے اپنے گُناہ دا اِقرار کرو۔ تے اِک دُوجے واسطے دُعا منگو تاں جو چنگے ہو جاؤ۔ راستباز بندے دی دُعا نال بڑا اثر ہوندا اے۔

17ایلیّاہ ساڈے وانگر بندہ سی۔ اوس بڑے زور نال دُعا منگی۔ پئی مینہ نا وَسّے۔ سو ساڈھے تَرے ورھے دھرتی اُتّے مینہ نا وسّیا۔

18فیر اوس دُعا منگی تے اسمان توں پانی وسّیا۔ تے زمین اُتّے پَیداوار ہوئی۔

19میرے بھراؤ! جے تُہاڈے وِچوں کوئی ٹھیک راہ توں گُھس جاوے تے کوئی اوہنوں فیر لیاوے۔

20تے اوہ ایہہ جانے پئی جیہڑا کِسے گُناہی نُوں اوہدے گُھس جان توں فیر لیاوے گا۔ اوہ اِک جان نُوں مَوت توں بچائے گا۔ تے بتھیرے گُناہاں اُتّے پردہ پائے گا۔

← Chapter 4 Jump to: