Job 19

Polish NBG

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:

2Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?

3Oto już dziesięciokrotnie mnie lżyliście i nie wstydzicie się mnie krzywdzić.

4A jeśli w istocie zbłądziłem, to mój błąd przy mnie zostanie.

5Jeżeli chcecie się nade mnie wywyższać, wtedy złóżcie mi dowód mojej hańby.

6Wiedzcie, że to Bóg mnie ugiął i oplątał mnie Swoją siecią.

7Oto wołam o zarzut, lecz nie znajduję odpowiedzi; krzyczę, ale nie ma sądu.

8Zagrodził moją drogę tak, że nie mogę przejść, a nad moją ścieżką mrok rozpostarł.

9Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.

10Skruszył mnie dookoła, abym zginął, a mą nadzieję wyrwał jak drzewo.

11Rozpalił przeciw mnie Swój gniew i zaliczył mnie do Swoich wrogów.

12Razem nadciągnęły Jego hufce; do mnie utorowały sobie drogę i rozłożyły się dookoła mego namiotu.

13Oddalił ode mnie moich braci oraz stronią ode mnie moi przyjaciele.

14Opuścili mnie moi krewni i zapomnieli o mnie znajomi.

15Domownicy i moje służebnice uważają mnie za obcego, stałem się cudzym w ich oczach.

16Kiedy wołam mojego sługę – nie odzywa się, choć go błagam moimi ustami.

17Mój oddech jest wstrętny dla mojej żony, a ma prośba dla mych rodzonych braci.

18Gardzą mną nawet swawolni malcy; urągają mi, kiedy chcę wstać.

19Brzydzą się mną moi zaufani; i ci, których umiłowałem, zwrócili się przeciw mnie.

20Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.

21Zmiłujcie, zmiłujcie się nade mną, wy, moi przyjaciele, bo dotknęła mnie ręka Boga.

22Czemu mnie prześladujecie jak Bóg i nie możecie się nasycić moją cielesną naturą?

23Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.

24W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.

25Co do mnie, wiem, że mój Wybawca żyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.

26A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istota żywa ujrzę Boga.

27Ujrzę Go sam, tak, zobaczą Go moje oczy, ale nie jako przeciwnika. W tęsknocie za tym zanikają w mym łonie nerki.

28Gdybyście jednak powiedzieli: Czym go dalej będziemy prześladować, oraz, że korzeń rzeczy jest we mnie znaleziony;

29drżyjcie przed mieczem! Gdyż zapalczywość będzie pomszczona przez miecz, byście poznali, że jest sąd.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →