Job 30

Polish NBG

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1Teraz mnie wyśmiewają młodsi ode mnie w latach; nawet ci, których ojców nie chciałbym postawić z psami mojej trzody.

2Więc na co by mi się przydała siła ich rąk? Czy przy nich przepada starość?

3Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.

4Tych, co po krzakach zrywają na pokarm lebiodę oraz korzonki jałowca.

5Z koła ludzi ich wypędzają oraz krzyczą za nimi, jak za złodziejem.

6Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.

7Jęczą między krzakami i cisną się pod pokrzywy.

8Synowie bezecnych wraz z synami ludzi bez nazwy – biczem wygnani z ziemi.

9A tu, stałem się teraz ich pieśnią oraz służę im za przedmiot gawędy.

10Brzydzą się mną, usuwają ode mnie i przed moim obliczem nie powstrzymują plwociny.

11Bowiem Bóg rozwiązał moją przewagę oraz mnie upokorzył; dlatego i oni skierowali przede mnie wędzidło.

12Po mej prawicy powstaje banda młodzików, potrącają me nogi i ku mnie torują swoje zgubne drogi.

13Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.

14Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.

15Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.

16Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.

17Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju.

18Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.

19Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.

20Wołam do Ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję przed Tobą, lecz na mnie nie spoglądasz.

21Zmieniłeś się w okrutnego względem mnie; prześladujesz mnie mocą Twej ręki.

22Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.

23Otóż ja wiem, że chcesz mnie podać śmierci i wprowadzić do domu wyznaczonego wszystkim żyjącym.

24Ale czyż każdy nie wyciąga jeszcze ręki w upadku; albo czy ginąc, nie podnosi jeszcze błagalnego krzyku?

25Czy nie płakałem nad udręczonym przez los; czy moja dusza nie bolała nad ubogim?

26Tak, spodziewałem się szczęścia, a oto nadeszła niedola; oczekiwałem światła, a oto przyszła ciemność.

27Wrą moje wnętrzności oraz nie mogą się uciszyć, gdyż wyszły mi na spotkanie dni utrapienia.

28Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.

29Stałem się bratem szakali i towarzyszem młodych strusi.

30Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.

31Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →