Hebrews 10

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Prawo bowiem, mając cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, przez te same ofiary, które składają stale co roku, w ogóle nie może udoskonalić składających.

2Bo czyż nie zaprzestano by ich składania, gdyby służący, raz oczyszczeni, nie mieli już żadnych grzechów na sumieniu?

3Tymczasem w nich co roku jest przypomnienie o grzechach.

4Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy.

5Dlatego przychodząc na świat, mówi: ofiary ani daru nie chciałeś, lecz ciało mi przygotowałeś;

6całopaleń ani [ofiar] za grzech nie upodobałeś sobie,

7toteż powiedziałem: Oto przychodzę – na rolce zwoju napisano o Mnie – aby spełnić, o Boże, Twoją wolę.

8Najpierw mówiąc: ofiary ani daru i: całopaleń ani [ofiar] za grzech nie chciałeś ani nie upodobałeś sobie – te [zaś] składane są zgodnie z Prawem –

9następnie stwierdza: Oto przychodzę, aby spełnić Twoją wolę, znosi pierwsze, aby ustanowić drugie;

10z tej to woli jesteśmy uświęceni dzięki ofiarowanemu raz na zawsze ciału Jezusa Chrystusa.

11Ponadto każdy kapłan staje codziennie, służąc i wielokrotnie składając te same ofiary, które w ogóle nie mogą usunąć grzechów;

12Ten natomiast po złożeniu jednej ofiary za grzechy na zawsze usiadł po prawicy Boga,

13oczekując już tylko, aż Jego nieprzyjaciele staną się podnóżkiem dla Jego stóp.

14Jedną bowiem ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi uświęconych.

15Poświadcza nam to również Duch Święty, bowiem po powiedzeniu:

16Takie oto jest przymierze, które zawrę z nimi po upływie tych dni, mówi Pan: Dając moje prawa, na ich sercach i na ich umysłach wypiszę je,

17też [dodaje]: ich grzechów i nieprawości już nie wspomnę.

18Tam zaś, gdzie jest ich odpuszczenie, nie ma już ofiarowania za grzech.

19Mając więc, bracia, ufną odwagę na wejście do miejsca świętego, we krwi Jezusa,

20którą nam zapoczątkował, drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest [zasłonę] swojego ciała,

21i wielkiego Kapłana nad domem Bożym,

22przychodźmy ze szczerym sercem, z całkowitą pewnością wiary, oczyszczeni na sercach ze złego sumienia i z ciałem obmytym wodą czystą.

23Niewzruszenie trzymajmy się wyznania nadziei, gdyż wierny jest Ten, który złożył obietnicę.

24Myślmy też o sobie nawzajem dla pobudzenia miłości i szlachetnych czynów,

25nie opuszczając wspólnych zgromadzeń, co jest zwyczajem niektórych, lecz zachęcając, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie ten zbliżający się Dzień.

26Nam, rozmyślnie grzeszącym po otrzymaniu poznania prawdy, nie pozostaje już żadna ofiara za grzechy,

27a tylko jakieś straszne oczekiwanie sądu i żar ognia mający trawić przeciwników.

28Kto odrzuca prawo Mojżesza, ten bez litości, na podstawie zeznania dwóch lub trzech świadków, umiera;

29rozważcie, o ile sroższej kary winien będzie ten, kto podeptał Syna Bożego, a krew przymierza, przez którą został uświęcony, uznał za zwyczajną i znieważył Ducha łaski!

30Znamy przecież Tego, który powiedział: Do mnie należy pomsta, Ja odpłacę; oraz: Pan będzie sądził swój lud.

31Strasznie jest wpaść w ręce Boga żywego!

32Przypomnijcie zaś sobie dni wcześniejsze, w których – już oświeceni – przetrwaliście wielki bój z cierpieniami,

33czy to obelgami, czy prześladowaniami piętnowani, czy to będąc bliskimi tak traktowanych.

34Bo też z więźniami współcierpieliście i z radością przyjęliście grabież swego mienia, wiedząc, że sami posiadacie majątek lepszy – i trwały.

35Nie porzucajcie więc swojej ufnej odwagi, która ma wielką nagrodę.

36Wytrwałości wam bowiem potrzeba, abyście wypełniwszy wolę Boga, dostąpili spełnienia obietnicy.

37Bo jeszcze bardzo, bardzo krótko, a nadchodzący przyjdzie i nie będzie zwlekał;

38sprawiedliwy zaś mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie się nim cieszyć moja dusza.

39My jednak nie jesteśmy z cofających się na zgubę; ale z tych, którzy wierzą – dla zachowania duszy.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →