Hebrews 6

Polish SNPD4 (Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Dlatego pominąwszy podstawę nauki o Chrystusie, przejdźmy do doskonałości, nie kładąc znów fundamentu o odwróceniu się od martwych uczynków i wierze w Boga,

2pouczeniu o chrztach, o nakładaniu rąk, o zmartwychwstaniu umarłych i o sądzie wiecznym.

3To właśnie uczynimy, jeśli Bóg pozwoli.

4Niemożliwe jest bowiem raz oświeconych, tych, którzy też posmakowali niebieskiego daru, i którym dano stać się uczestnikami Ducha Świętego,

5i którzy posmakowali dobroci słowa Bożego oraz [przejawów] mocy przyszłego wieku –

6i którzy odpadli, ponownie odnowić ku opamiętaniu, jako tych, którzy krzyżują sobie Syna Bożego i publicznie znieważają.

7Ziemia bowiem, która często pije spadający na nią deszcz i wydaje użyteczny plon tym, przez których jest też uprawiana, uczestniczy w błogosławieństwie [pochodzącym] od Boga;

8ta natomiast, która rodzi ciernie i osty, jest bezużyteczna i bliska przekleństwa, a jej kresem – spalenie.

9Ale chociaż tak mówimy, jesteśmy co do was, kochani, przekonani o [rzeczach] lepszych i niosących zbawienie.

10Bóg bowiem nie jest niesprawiedliwy, aby zapomnieć o waszym dziele i o miłości dla Jego imienia, której dowiedliście jako ci, którzy usługiwali i usługują świętym.

11Pragniemy zaś, aby każdy z was – ze względu na całkowitą pewność nadziei – aż do końca przejawiał tę samą gorliwość,

12abyście nie stali się ociężali, lecz byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.

13Gdy bowiem Bóg składał Abrahamowi obietnicę i nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na samego siebie,

14mówiąc: Zaręczam, że ci pobłogosławię i rozmnożę cię obficie;

15a ponieważ [Abraham] był cierpliwy, doczekał się [spełnienia] obietnicy.

16Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego i przysięga przypieczętowuje koniec każdego ich sporu;

17stąd Bóg, chcąc mocniej przekonać dziedziców obietnicy o niewzruszoności swego postanowienia, poręczył je przysięgą,

18abyśmy dzięki dwom niezmiennym posunięciom, co do których niemożliwe jest, aby Bóg zawiódł, my, którzy ocaleliśmy, mieli mocną zachętę, by uchwycić się przedłożonej nam nadziei.

19Trzymamy się jej jako kotwicy duszy, pewnej i niewzruszonej, sięgającej aż poza zasłonę,

20gdzie jako przewodnik wszedł za nas Jezus, stając się na wieki Arcykapłanem według porządku Melchizedeka.

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →