Job 7

polish

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1Czy życie człowieka nie jest twardą służbą na ziemi, a jego dni nie są jak dni najemnika?

2Jak niewolnik, który pragnie cienia, i jak najemnik, który czeka swej zapłaty,

3tak ja przez całe miesiące doznawałem niedoli, a noce męki były mi przeznaczone.

4Gdy się kładę, mówię: Kiedyż nastanie dzień, abym wstał? A gdy nastanie wieczór, leżę pełen niepokoju aż do świtu.

5Moje ciało przyoblekło robactwo i strup ziemisty, moja skóra pokryła się bliznami i znów ropieje.

6Moje dni są szybsze niż tkackie czółenko i przemijają bez nadziei.

7Pomnij, że życie moje to tchnienie moje oko już nigdy nie ujrzy szczęścia.

8Już wkrótce nie ujrzy mnie oko tego, który mnie widzi, twoje oczy zwrócą się ku mnie, ale mnie nie będzie.

9Jak obłok się rozchodzi i znika, tak nie wraca ten, kto zstąpił do krainy umarłych.

10Nigdy już nie wróci do swego domu, a miejsce jego zamieszkania nie wie już nic o nim.

11Dlatego też nie mogę dłużej powstrzymać ust swoich, będę mówił w utrapieniu mojego ducha, będę narzekał w goryczy mojej duszy.

12Czyż jestem morzem lub potworem morskim, że straż ustawiasz dokoła mnie?

13Gdy pomyślę: Pocieszy mnie moje łoże, ulży narzekaniu memu moje posłanie,

14wtedy straszysz mnie snami i trwożysz mnie widziadłami,

15tak że wolałbym być uduszony i raczej ujrzeć śmierć niż moje boleści.

16Uprzykrzyło mi się życie, nie chcę żyć dłużej. Zaniechaj mnie, bo moje dni są tylko tchnieniem!

17Czymże jest człowiek, że go tak bardzo cenisz i że nań zwracasz uwagę,

18że go nawiedzasz każdego poranku i każdej chwili go doświadczasz?

19Kiedyż wreszcie odwrócisz wzrok ode mnie i zaniechasz mnie, abym przełknął moją ślinę?

20Jeśli zgrzeszyłem, to jaką szkodę ci wyrządziłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie wziąłeś na swój cel, tak że sam stałem się sobie ciężarem?

21Czemu nie odpuszczasz mojego przestępstwa i mojej winy nie przebaczasz? Bo teraz w prochu ziemi się położę, a gdy mnie będziesz szukał, nie będzie mnie.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →