Ruth 3

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1هڪڙي ڏينهن رُوت جي سس نعوميہ چيس تہ ”اي منهنجي ڌيءَ! آءٌ تنهنجي شادي ڪرڻ چاهيان ٿي، انهيءَ لاءِ تہ تو کي پناهہ ملي.

2سو بوعز، جنهن جي نوڪرياڻين سان گڏجي تو ڪم پئي ڪيو آهي، سو ئي اسان جو ويجھو مائٽ آهي. جيئن تہ اڄ رات هو ڳاهہ واري پِڙ ۾ جَوَ وائرائيندو،

3تنهنڪري تون وهنجي سهنجي، خوشبوءِ لڳائي عمدا ڪپڙا پائي ڳاهہ واري پِڙ تي هلي وڃ. پر تيستائين تون پاڻ کي مٿس ظاهر نہ ڪج، جيستائين هو کائي پي بس نہ ڪري.

4جڏهن هو سمهڻ وڃي تڏهن تون سندس سمهڻ واري جاءِ ڌيان ۾ رکي ڇڏج. پوءِ جڏهن هو سمهي پوي تڏهن تون اتي وڃي سندس پيرن تان چادر هٽائي اتي سندس پيرن وٽ ئي ليٽي پئج. پوءِ هو پاڻيهي تو کي ٻڌائيندو تہ تو کي ڇا ڪرڻو آهي.“

5تڏهن رُوت وراڻيس تہ ”جيئن تون چوين ٿي، آءٌ تيئن ئي ڪنديس.“

6سو رُوت ڳاهہ واري پِڙ ڏانهن ويئي ۽ سڀ ڪجھہ ائين ئي ڪيائين جيئن سسڻس چيو هئس.

7جڏهن بوعز کائي پي بس ڪئي تڏهن هو سٺي مزاج ۾ هو. پوءِ هو اناج جي ٻار جي ڀرسان وڃي ستو. رُوت بہ آهستي آهستي اچي سندس پيرن تان چادر هٽائي اتي ئي ليٽي پيئي.

8اڌ رات ڌاري بوعز ڇرڪ ڀريو ۽ پاسو ورايائين. تڏهن جان کڻي ڏسي تہ هڪڙي عورت سندس پيرن وٽ ليٽي پيئي آهي.

9هن کانئس پڇيو تہ ”تون ڪير آهين؟“ تڏهن هن ورندي ڏنس تہ ”آءٌ توهان جي ٻانهي رُوت آهيان. جيئن تہ اسان جو عيوضو ڀرڻ جا ذميوار عزيز اوهين ئي آهيو، تنهنڪري مون تي پنهنجي چادر جو پلئُہ وجھو.“

10هن وراڻيس تہ ” خداوند تو کي برڪت ڏئي. تو هيءَ پوئين مهرباني پنهنجي سس تي ڪيل مهربانيءَ کان بہ وڌيڪ ڏيکاري آهي. اُها هيءَ تہ تون ڪنهن نوجوان، پوءِ اهو امير هجي يا غريب، تنهن جي پٺيان نہ ويئي آهين.

11سو تون ڪابہ ڳڻتي نہ ڪر. تون جيڪي چوندينءَ سو آءٌ ڪندس. منهنجا سڀ شهرواسي ڄاڻن ٿا تہ تون سٺي ڪردار واري عورت آهين.

12اهو سچ آهي تہ آءٌ تنهنجو عيوضو ڀرڻ جو ذميوار عزيز آهيان پر مون کان بہ وڌيڪ ويجھو تنهنجو هڪڙو ٻيو اهڙو عزيز آهي.

13باقي رات هتي ترسي پئُہ. صبح جو جيڪڏهن انهيءَ تنهنجو عيوضو ڀريو تہ سٺو. جيڪڏهن نہ، تہ پوءِ آءٌ جيئري خداوند جو قسم کڻي ٿو چوان تہ آءٌ تنهنجو عيوضو ڀري تو تي هٿ رکندس. هاڻ صبح تائين هتي ئي ليٽي پئُہ.“

14سو هوءَ صبح تائين هن جي پيرن وٽ ليٽي رهي. پر هوءَ منهن انڌاري جو اُٿي، ڇاڪاڻ تہ بوعز نہ ٿي چاهيو تہ ڪنهن کي خبر پوي تہ ڪا عورت ڳاهہ جي پِڙ تي آئي هئي.

15تڏهن بوعز کيس چيو تہ ”جيڪا چادر پاتل اٿيئي سا اچي جھل.“ هُن اُها آڻي جھلي ۽ بوعز جَون جا ڇهہ ماپا انهيءَ ۾ وجھي سندس مٿي تي رکيا. پوءِ هوءَ شهر ڏانهن موٽي ويئي.

16جڏهن هوءَ پنهنجيءَ سس وٽ آئي تڏهن هن کانئس پڇيو تہ ”منهنجي ڌيءَ! ڇا وهيو واپريو؟“ تڏهن هن اهو سڀ ڪجھہ کيس ٻڌايو جيڪي بوعز ڪيو.

17رُوت کيس وڌيڪ چيو تہ ”هن هي ڇهہ ماپا جَون جا بہ ڏنا ۽ چيائين تہ ’پنهنجيءَ سس وٽ خالي هٿين نہ وڃ.‘“

18تڏهن نعوميہ کيس چيو تہ ”منهنجي ڌيءَ ماٺ ڪري ويهہ جيستائين تو کي خبر پوي تہ ڳالهہ ڪٿي ٿي بيهي. انهيءَ شخص کي تيستائين آرام نہ ملندو جيستائين هو اڄ ئي انهيءَ معاملي کي طئي نہ ڪندو.“

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →