Hebrews 13

Tajik (KMO) (Китоби Муқаддас Оммафаҳм) - No Year

← Chapter 12 Jump to:

1Ҳамеша бо имондорон бомеҳру дилсӯз бошед.

2Меҳмоннавозиро гум накунед. Охир баъзе касон меҳмон фикр карда дар асл фариштаҳоро қабул карда буданд.

3Инчунин онҳоеро дар ёд дошта бошед, ки ба хотири имонашон зиндонӣ шудаанд, гӯё ҳамроҳашон дар зиндон бошед. Онҳоеро низ фаромӯш накунед, ки нисбаташон бад рафтор мекунанд, гӯё шумо ба рӯзи онҳо гирифтор шуда бошед.

4Издивоҷро бояд ҳама ҳурмат кунанд ва пайванди занушӯйӣ бояд пок нигоҳ дошта шавад, чунки онҳоеро, ки ба ҳамсараш хиёнат мекунанд ва бадахлоқ мебошанд, Худо ҳукм мекунад.

5Дар зиндагӣ пулпараст нашаведу аз дороиятон қаноатманд бошед. Охир Худи Худо гуфтааст: «Ман ҳаргиз шуморо тарк нахоҳам кард ва танҳо нахоҳам гузошт».

6Пас мо бо дилпурӣ гуфта метавонем: «Худованд мададгори ман аст ва ман аз ҳеҷ чиз наметарсам. Инсон ба ман чӣ кор карда метавонад?»

7Роҳбарони худро, ки ба шумо каломи Худоро таълим медоданд, дар ёд доред. Ба самараи хуби ҳаёти онҳо нигоҳ кунед ва аз имонашон ибрат гиред.

8Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад бетағйир аст.

9Пас нагузоред, ки ҳар гуна таълимоти аҷибу ғариб шуморо аз роҳ берун кунад. Хуб мешавад, ки рӯҳи шуморо файзу меҳрубонии Худо мустаҳкам гардонад ва на қоидаҳои динӣ дар бораи хӯрокҳо, чунки ин қоидаҳо ба риоякунандагони он ҳеҷ фоида наоварданд.

10Мо, масеҳиён, қурбонгоҳе дорем, ки коҳинони хаймаи ибодат ҳаққи хӯрдани қурбонии онро надоранд.

11Онҳо барои пок гардондани гуноҳи халқ ҳайвонҳо қурбонӣ мекунанд. Хуни ҳайвонҳоро саркоҳин ба ҷойи муқаддастарин мебарад, вале ҷасадашон берун аз қароргоҳ сӯзонида мешавад.

12Барои ҳамин ҳам Исо берун аз дарвозаҳои шаҳр азоб кашида мурд, то ки ба воситаи хуни Худ одамонро аз гуноҳашон пок созад.

13Пас, биёед мо ҳам берун аз қароргоҳ ба пеши Ӯ баромада, ба нангу хорие, ки Ӯ кашидааст, шарик шавем.

14Охир дар ин дунё мо шаҳри доимӣ надорем, балки шаҳреро нигаронем, ки дар роҳи омадан аст.

15Инак биёед ба воситаи Исо ҳамеша ба Худо ҳамду саноро ҳамчун қурбонӣ тақдим намоем, яъне дар васфи Ӯ таърифу тавсифро ба забон гирем.

16Ҳамчунон некӣ ва хайрия карданро бе аҳамият намонед, чунки ҳамин гуна қурбониҳо ба Худо писанд меоянд.

17Роҳбарони имондори худро гӯш кунед ва ба онҳо итоат намоед, чунки онҳо ҳамчун касоне, ки назди Худо масъулият доранд, ғами ҷонҳои шуморо мехӯранд. Бигзор онҳо бо хурсандӣ ин корро кунанд ва на бо оҳу воҳ, ки дар ин ҳолат шумо фоида намебинед.

18Барои мо дуо кунед. Мо боварии қатъӣ дорем, ки дар пеши виҷдонамон пок ҳастем, чун хоҳиш дорем, ки аз ҳар ҷиҳат дуруст рафтор кунем.

19Аз ҳама бештар илтимос дорам, дуо кунед, ки Худо ҳарчи зудтар маро ба назди шумо баргардонад.

20Ҳоло бошад, ба Худои сулҳу осоиштагӣ барои шумо дуо мекунам. Ӯ Худовандамон Исоро, ки Чӯпони бузурги гӯсфандон аст, ба воситаи хуне, ки барои аҳди абадӣ рехта шуда буд, аз марг зинда гардонд. Ва дуои ман ин аст, ки

21Худо ба шумо ҳама чизи некеро, ки барои иҷро кардани хости Ӯ даркор мешавад, диҳад. Бигзор Ӯ ба воситаи Исои Масеҳ дар шумо ҳар кореро, ки табъи дилаш аст, иҷро кунад. Шукӯҳу ҷалол то абад ба Исои Масеҳ бод! Омин.

22Эй бародарону хоҳарон, илтимос мекунам, ки ба панду насиҳатгӯйии ман бо сабру тоқат гӯш диҳед, чун ман ба шумо кӯтоҳакак навиштаам.

23Хабардор мекунам, ки бародарамон Тимотиюс аз ҳабс озод шудааст. Агар вай зуд биёяд, ҳамроҳи ӯ ба дидани шумо меравам.

24Ба тамоми халқи Худо ва аз он ҷумла ба роҳбаронатон салом расонед. Онҳое, ки аз Италия ҳастанд, низ ба шумо салом мегӯянд.

25Файзу меҳрубонии Худо бо ҳамаи шумо бод!

← Chapter 12 Jump to: