1 Timothy 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1อย่าพูดสบประมาทคนมีอาวุโส, แต่จงตักเตือนเหมือนเตือนบิดา และจงเตือนคนหนุ่มๆ ทั้งหลายเหมือนเป็นพี่เป็นน้อง,

2และเตือนพวกผู้หญิงมีอาวุโสเหมือนเป็นมารดา, และผู้หญิงสาวๆ เหมือนเป็นพี่สาวน้องสาว, โดยความบริสุทธิ์ทั้งหมด

3จงนับถือบรรดาแม่ม่ายไร้ทาน.

4แต่ว่าถ้าแม่ม่ายคนใดมีลูกหลาน, ก็ให้ลูกหลานนั้นเรียนเพื่อให้รู้จักที่จะเมตตาคนในบ้านเรือนของตนก่อน, และให้ตอบแทนคุณบิดามารดา, เพราะว่าการอย่างนี้เป็นที่ชอบจำเพาะพระพักตรพระเจ้า.

5ฝ่ายผู้หญิงที่เป็นแม่ม่ายไร้ทาน และอยู่ลำพังตัวผู้เดียวนั้น, ก็ย่อมมีความหวังในพระเจ้า. และข้องอยู่ในการอธิษฐานและวิงวอนทั้งกลางวันกลางคืน.

6แต่ผู้หญิงที่ปล่อยตัวไปในการสนุกสนานก็ตายแล้วทั้งเป็นๆ อยู่.

7ข้อความเหล่านี้จงกำชับด้วย, เพื่อเขาจะปราศจากติเตียนได้.

8ถ้าแม้ผู้ใดไม่เลี้ยงดูวงศ์ญาติของตน, และคนในบ้านเรือนของตนยิ่งกว่าผู้อื่น, ผู้นั้นก็ปฏิเสธความเชื่อเสียแล้ว, และซ้ำชั่วยิ่งกว่าคนที่ไม่ได้เชื่อเลย

9อย่าให้แม่ม่ายคนใดที่มีอายุน้อยกว่าหกสิบปีลงชื่อในทะเบียนแม่ม่ายนั้น, และให้ได้เป็นภรรยาของชายผู้เดียว,

10กับได้เคยมีชื่อเสียงว่าได้กระทำการดี, เช่นได้บำรุงเลี้ยงลูก, ได้เอาใจใส่ในการรับแขก, ได้ล้างเท้าสิทธิชน, ได้สงเคราะห์คนที่ได้รับความลำบาก, และได้อุสส่าห์กระทำการดีทุกอย่าง.

11แต่แม่ม่ายสาวๆ นั้นอย่ารับขึ้นทะเบียน, เพราะว่าเมื่อเขามีใจละเลงประมาทต่อพระคริสต์แล้ว, ก็จะอยากมีสามีอีก

12เขาก็จะต้องถูกตำหนิ, เพราะเขาได้เสียคำปฏิญาณเดิม.

13และเขามักเป็นคนเกียจคร้านด้วย, คือเที่ยวไปขึ้นบ้านนี้ขึ้นบ้านโน้น และไม่ใช่เป็นคนเกียจคร้านอย่างเดียว, แต่มักเป็นคนปากบอนด้วย, และเที่ยวยุ่งกับธุระของผู้อื่น, และพูดซึ่งไม่ควรจะพูด.

14เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าปรารถนาให้พวกแม่ม่ายสาวๆ นั้นมีสามี, เกิดบุตร, และปกครองบ้านเรือน, เพื่อไม่ให้ศัตรูมีช่องจะนินทาได้

15ด้วยว่ามีบางคนได้หันตามซาตานไปแล้ว.

16ถ้าหญิงคนใดที่เชื่อแล้วมีแม่ม่ายอยู่ในบ้าน. ก็ให้เขาช่วยเลี้ยงแม่ม่ายนั้น อย่าให้เป็นภาระแก่คริสตจักร. เพื่อคริสตจักรนั้นจะได้สงเคราะห์คนที่เป็นแม่ม่ายไร้ทาน

17ผู้ปกครองที่ปกครองดีๆ นั้น, คือผู้ปกครองที่เทศนาและสั่งสอนเป็นพิเศษ, จงถือว่าสมควรจะได้เกียรติยศสองเท่า.

18เพราะพระคัมภีร์กล่าวแล้วว่า, อย่าเอาตะกร้าสวมปากโคที่นวดข้าวนั้น, และ คนที่ทำการควรจะได้ค่าจ้างของตน.

19อย่ารับพิจารณาคำฟ้องกล่าวโทษผู้ปกครองผู้ใด, เว้นเสียแต่มีพะยานสองสามปาก.

20ผู้ปกครองเหล่านั้นที่กระทำผิด จงว่ากล่าวติเขาให้แรงๆ ต่อหน้าเพื่อนผู้ปกครองด้วยกัน, เพื่อจะได้เป็นที่เกรงขามแก่คนอื่นด้วย.

21ข้าพเจ้ากำชับท่านจำเพาะพระเจ้า, จำเพาะพระเยซูคริสต์, และจำเพาะเหล่าทูตสวรรค์ที่ทรงเลือกไว้แล้วนั้น, ให้ท่านถือรักษาข้อความเหล่านี้ไว้โดยไม่เห็นแก่หน้าคนใดเลย, และโดยไม่กระทำอะไรๆ ไปด้วยใจลำเอียง.

22อย่าวางมือเจิมผู้ใดโดยเร็ว, และอย่าเข้าส่วนในการผิดของคนอื่นเลย จงรักษาตัวไว้ให้เป็นคนบริสุทธิ์

23อย่ากินแต่น้ำอย่างเดียวต่อไป, แต่จงใช้เหล้าองุ่นบ้างเล็กน้อย, เพื่อประโยชน์แก่กะเพาะอาหารของท่าน, และเพื่อบำบัดโรคที่บังเกิดแก่ท่านเนืองๆ

24การผิดของบางคนย่อมปรากฏเด่นขึ้นก่อน. แล้วก็นำเขาไปถึงที่พิพากษา แต่การผิดของบางคนนั้นมักจะตามหลังเขาไป.

25ฝ่ายการดีก็ปรากฏเด่นขึ้นด้วยเหมือนกัน, และการนอกนั้นจะปิดบังไว้ทีเดียวก็ไม่ได้

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →