Ephesians 4

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1เหตุฉะนั้นข้าพเจ้า, ผู้ที่ถูกจำจองเพราะเห็นแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า, จึงวิงวอนท่านทั้งหลายให้ประพฤติสมกับที่ท่านทั้งหลายทรงถูกเรียกแล้วนั้น,

2คือด้วยใจถ่อมลงทุกอย่าง และด้วยใจอ่อนสุภาพ, ด้วยอดกลั้นใจ, และผ่อนหนักผ่อนเบาซึ่งกันและกันด้วยความรัก.

3จงเพียรพยายามเอาสันติสุขผูกมัดความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ซึ่งพระวิญญาณทรงประทานให้นั้น.

4มีกายอันเดียวและมีพระวิญญาณองค์เดียว, เหมือนมีความหวังใจอันเดียวซึ่งเกี่ยวกับที่ท่านทั้งหลายทรงถูกเรียกนั้น

5มีองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียว, ความเชื่ออย่างเดียว, บัพติศมาอันเดียว

6พระเจ้าองค์เดียวผู้เป็นพระบิดาของคนทั้งปวง, ผู้อยู่เหนือคนทั้งปวง, และทั่วคนทั้งปวง, และในคนทั้งปวง.

7แต่ว่าพระคุณนั้นทรงโปรดประทานแก่เราทุกๆ คนตามขนาดซึ่งพระคริสต์ประทาน

8เหตุฉะนั้นพระองค์ได้ตรัสไว้แล้วว่า, ครั้นพระองค์ได้เสด็จขึ้นไปที่สูง, พระองค์จึงทรงพาเอาชะเลยนั้นไปเป็นชะเลยอีก, และได้ประทานของประทานแก่มนุษย์.

9ที่ว่า พระองค์ได้เสด็จขึ้นไป นั้น จะหมายความอย่างอื่นประการใดเล่า. นอกจากว่าพระองค์ได้เสด็จลงไปสู่เบื้องต่ำของแผ่นดินโลกก่อนด้วย?

10พระองค์ผู้ได้เสด็จลงไปนั้นก็คือองค์เดียวกันกับผู้ที่ได้เสด็จขึ้นไปยังที่สูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งปวง, เพื่อจะได้ดำรงอยู่ทั่วในสิ่งสารพัตร.

11พระองค์จึงได้ประทานให้บางคนเป็นอัครสาวก, และให้บางคนเป็นศาสดาพยากรณ์, และให้บางคนเป็นผู้เผยแพร่กิตติคุณ, และให้บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์

12สำหรับให้สิทธิชนเป็นคนดีรอบคอบ, และสำหรับใช้เพื่อปฎิบ้ติการงาน, และสำหรับบำรุงให้พระกายของพระคริสต์จำเริญขึ้น

13คือจนเราทั้งปวงจะมีความเชื่อ และมีความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้าอย่างเดียวกัน. จนถึงโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่เต็มที่ คือเต็มถึงขนาดความบริบูรณ์ของพระคริสต์

14เพื่อเราจะไม่เป็นเด็กต่อไป, ถูกชัดไปชัดมาและหันไปเหมาด้วยลมปากแห่งคำสั่งสอนทุกอย่าง, และด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ตามอุบายฉลาดอันเป็นการล่อลวง

15แต่ให้เรายึดเอาความจริงด้วยใจรัก, เพื่อจะจำเริญใหญ่ขึ้นทุกอย่างในพระองค์ผู้เป็นศีรษะ, คือพระคริสต์

16คือเนื่องจากพระองค์นั้น ร่างกายทั้งสิ้นที่ติดต่อสนิทและผูกพันกันโดยที่ทุกๆ ข้อต่อได้ช่วยชูกำลังตามขนาดแห่งอวัยวะทุกส่วน, จึงได้จำเริญเติบโตขึ้นเองด้วยความรัก

17เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงพูดและเป็นพะยานในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า, ตั้งแต่นี้ไปท่านทั้งหลายอย่าประพฤติตามอย่างคนต่างชาติที่เขาประพฤตินั้น, คือด้วยใจโง่แกมหยิ่งของเขา

18โดยที่ความคิดของเขามืดไป, และเขาอยู่ห่างจากชีวิตซึ่งมาจากพระเจ้า เพราะเหตุความโง่ซึ่งอยู่ในตัวเขา, เพราะใจเขาแข็งกะด้างไป.

19เขามีใจปราศจากความสะดุ้งต่อบาป, จึงได้ปล่อยตัวทำการลามกและละโมภ ทำการโสโครกทุกอย่าง.

20แต่ว่าท่านทั้งหลายไม่ได้เรียนรู้จักพระคริสต์อย่างนั้น.

21ถ้าแม้ท่านทั้งหลายได้ยินพระองค์, และได้เรียนรู้ในพระองค์ตามความสัตย์จริงซึ่งมีอยู่ในพระเยซูว่า

22เนื่องด้วยการที่เคยประพฤติเมื่อก่อนนั้น ให้ท่านทั้งหลายทอดทิ้งมนุษยเก่าเสีย, ซึ่งทำให้เน่าเสียไปตามความปรารถนาอันเป็นที่ล่อลวง,

23และให้วิญญาณจิตต์ของท่านทั้งหลายตั้งขึ้นใหม่,

24และให้ท่านสวมมนุษย์ใหม่ ซึ่งทรงสร้างขึ้นใหม่ตามแบบอย่างพระเจ้า ในความชอบธรรมและความบริสุทธิ์แห่งความจริง.

25เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงเลิกการพูดมุสาเสีย, และจงต่างคนต่างพูดตามความจริงกับเพื่อนบ้าน เพราะว่าเราทั้งหลายเป็นอวัยวะซึ่งกันและกัน.

26โกรธเถิด, แต่อย่าให้เป็นการบาป อย่าให้ถึงตะวันตกท่านยังโกรธอยู่

27และอย่าให้มารมีโอกาสได้.

28ฝ่ายคนที่เคยลักขะโมยก็อย่าให้ลักขะโมยอีกต่อไป แต่ให้ใช้มือกระทำการงานทีดีดีกว่า, เพื่อจะได้มีอะไรๆ แจกให้แก่คนเหล่านั้นที่ขัดสน.

29อย่าให้คำหยาบคายออกมาจากปากท่านเลย, แต่ให้ใช้คำดีตามแต่จะต้องการซึ่งจะเป็นที่ให้เกิดความจำเริญขึ้น. เพื่อจะเป็นคุณแก่คนเหล่านั้นที่ได้ยิน.

30และอย่ากระทำให้พระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้าเสียพระทัย พระวิญญาณนั้นได้ทรงประทับุตราหมายท่านทั้งหลายไว้ จนถึงวันที่ทรงไถ่ให้รอด.

31ใจขมขื่น, และใจขัดเคือง, และใจโกรธ, และการทะเลาะเถียงกัน, และการพูดเสียดสีกัน, กับการคิดปองร้ายทุกอย่าง, จงให้อยู่ห่างจากท่านทั้งหลายเถิด

32และท่านทั้งหลายจงเมตตาซึ่งกันและกัน, มีใจเอ็นดูซึ่งกันและกัน, และอภัยโทษให้กันและกัน, เหมือนพระเจ้าได้ทรงโปรดอภัยโทษให้ท่านทั้งหลายในพระคริสต์

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →