Song of Solomon 8

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 7 Jump to:

1“โอถ้าเธอได้เป็นพี่ชายของดิฉันผู้ได้ดูดนมแต่ถันของมารดาของดิฉันก็จะดี. เพราะเมื่อดิฉันพบเธอนอกบ้าน, ดิฉันจะได้จุบเธอได้, แล้วคนทั้งหลายจะได้ไม่ดูหมิ่นดูถูกดิฉัน.

2แล้วดิฉันจะได้เดินนำเธอพาเธอให้เข้ามาในเรือนของมารดา, ผู้ให้กำเนิดแม่ดิฉัน; ดิฉันจะได้ให้เธอดื่มน้ำองุ่นหอม, และดื่มน้ำทับทิมหวานของดิฉัน.

3แล้วแขนซ้ายของเธอจะได้หนุนศีรษะดิฉันไว้. และแขนขวาของเธอจะได้กอดดิฉันไว้.”

4“โอ้บุตรีแห่งกรุงยะรูซาเลมเอ๋ย, ดิฉันขอให้เธอทั้งหลายสาบานว่า, เธอทั้งหลายจะไม่เร้าหรือไม่ปลุกความรักให้ตื่นกะตือขึ้น, จนกว่าเธอจะจุใจแล้ว.”

5“แม่คนนี้ที่ขึ้นมาจากป่าดอนอิงแอบแนบมากับคู่รักคือใครที่ไหนหนอ?” “ดิฉันได้ปลุกเธอเมื่อเธออยู่ใต้ต้นทะพูอา, ที่นั่นแหละที่มารดาของเธอได้ปวดร้าวเพราะเธอ, ที่ตรงนั้นแหละที่มารดาเจ็บครรภ์คลอดเธอ.

6จงแนบดิฉันไว้ให้เป็นเนื้อเดียวดุจดวงตราประทับบนดวงใจของเธอ, ประดุจดวงตราประทับบนแขนของเธอ, เพราะว่าความรักก็มีเดชานุภาพเหมือนความมรณา, ความหึงก็เหี้ยมโหดเหมือนเมืองผี, และประกายแห่งความหึงหวงนั้นก็คือประกายเพลิง, คือประกายเพลิงฟ้าผ่าทีเดียว.

7แม่น้ำหลายสายไม่อาจดับความรักให้มอดเสียได้, หรืออุทกธารทั้งหลายไม่อาจท่วมความรักให้สำลักตายเสียได้; มาทแม้นว่าคนใดจะเอาทรัพย์สมบัติในเหย้าเรือนของตนทั้งสิ้นมาแลกกับความรักนั้น, คนนั้นคงจะได้รับความประมาทหมิ่นแก่คนทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง.”

8“เรามีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง, และเขายังไม่มีถัน; เราจะทำประการใดกับน้องสาวของเราเมื่อถึงวันที่เขาจะมาสู่ขอน้องของเรา?

9ถ้าหากน้องสาวนั้นเป็นกำแพงป้องปัด, เราก็จะสร้างป้อมเงินไว้ช่วยสอดตาดูน้อง: แต่ยังหากน้องเป็นประตูต้อนรับ, พวกเราก็จะเอากลอนไม้สนสีดาร์ขัดบานประตูเสีย.”

10“จ้ะ, น้องเป็นกำแพงจ้ะ, จริงจ้ะ, ถันทั้งสองของน้องเหมือนดังป้อมบนกำแพง: เพราะเหตุนั้นน้องถึงได้เป็นที่ต้องตาของชายผู้ได้พบความเกษมศานต์.”

11“กษัตริย์ซะโลโมได้มีสวนองุ่นอยู่แปลงหนึ่งที่เมืองบาละอาโมน; พระองค์ได้มอบสวนองุ่นนั้นแก่ผู้รักษาสวนเช่า; ทุกๆ คนนั้นต้องส่งเงินคนละพันแผ่นให้เป็นค่าเช่าสวน,

12เพราะสวนองุ่นที่อยู่เบื้องหน้านี้เป็นของข้าพเจ้า; ข้าแต่กษัตริย์ซะโลโม, พระองค์จะได้รับเงินพันแผ่น, แลเหล่าผู้ดูแลผลไม้ในสวนนั้นจะได้รับเงินสองร้อยแผ่น.”

13“โอ้แม่สาว, ผู้อยู่ในสวน, พวกเพื่อนๆ คอยฟังสำเนียงของเธออยู่: ขอให้ฉันได้ยินน้ำเสียงเถิด.”

14“พ่อเพื่อนยากของดิฉันจ๋า, เร็วๆ เข้าเถอะจ้ะ, ขอให้เธอเป็นดังเลียงผาหรือกวางหนุ่มบนภูเขาพฤกษชาติหอมหวลเถิด.”

← Chapter 7 Jump to: