2 Samuel 1

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

Jump to: Chapter 2 →

1หลังจากที่ซาอูลตาย ดาวิดเพิ่งจะกลับมาจากการโจมตีชาวอามาเลคและได้มาพักอยู่ที่ศิกลากเป็นเวลาสองวัน

2ในวันที่สาม ชายคนหนึ่งที่มาจากค่ายของซาอูลได้มาถึงศิกลาก เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและมีฝุ่นอยู่เต็มหัวไปหมด เมื่อเขามาหาดาวิด เขาก้มกราบดาวิดลงกับพื้นทำความเคารพดาวิด

3ดาวิดถามเขาว่า “เจ้ามาจากที่ไหนหรือ” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของชาวอิสราเอล”

4ดาวิดถามต่อว่า “เล่าให้เราฟังซิว่าเกิดอะไรขึ้น” เขาตอบว่า “มีคนจำนวนมากหนีไปจากสนามรบ และหลายคนล้มตายลง ส่วนซาอูลกับโยนาธานลูกชายของเขาก็ตายด้วย”

5ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่นำเรื่องนั้นมาเล่าให้ฟังว่า “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าซาอูลกับโยนาธานลูกชายของเขาตายแล้ว”

6ชายหนุ่มจึงตอบว่า “บังเอิญข้าพเจ้าอยู่ที่ภูเขากิลโบอา และเห็นซาอูลกำลังใช้หอกของเขายันตัวเขาไว้ มีรถม้าศึกและทหารม้ามากมายกำลังไล่ตามใกล้จะมาถึงตัวเขา

7เมื่อเขาหันมาเห็นข้าพเจ้า เขาเรียกข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็ถามว่า ‘ท่านจะให้ข้าพเจ้าช่วยอะไรหรือ’

8เขาถามข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าเป็นใคร’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นชาวอามาเลค’

9เขาจึงพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘มายืนค่อมเราและฆ่าเราซะ เราเจ็บปวดมากแทบขาดใจตายอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ตายสักที’

10ดังนั้นข้าพเจ้าจึงไปยืนค่อม เขาและได้ฆ่าเขาเสีย เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าล้มลงขนาดนั้นเขาจะไม่รอดแน่ และข้าพเจ้าได้เอามงกุฎที่เขาสวมอยู่บนหัวและกำไลที่แขนของเขามาที่นี่ให้กับท่านเจ้านายของข้าพเจ้า”

11แล้วดาวิดและคนของเขาทั้งหมดที่อยู่กับเขาก็ฉีกเสื้อผ้าของตนเอง

12พวกเขาร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกและอดอาหารจนกระทั่งถึงเย็นให้กับซาอูล และโยนาธานลูกชายของซาอูล และให้กับกองทัพของพระยาห์เวห์ รวมทั้งครอบครัวของชาวอิสราเอล เพราะพวกเขาต่างก็ล้มตายลงด้วยดาบ

13ดาวิดถามชายหนุ่มที่นำเรื่องนี้มาเล่าให้เขาฟังว่า “เจ้ามาจากที่ไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกของชาวต่างชาติ เป็นชาวอามาเลค”

14ดาวิดถามเขาว่า “ทำไมเจ้าถึงไม่กลัวที่จะยกมือขึ้นทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์ได้เจิมไว้”

15แล้วดาวิดก็เรียกคนของเขามาคนหนึ่งและบอกว่า “นำตัวมันไปตีให้ตาย” ดังนั้นคนของเขาจึงนำตัวชายคนนั้นไปทุบตีจนตาย

16เพราะดาวิดพูดกับเขาว่า “ที่เจ้าต้องตายนี้ก็เป็นความผิดของเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าได้ปรักปรำเจ้าตอนที่เจ้าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าคนที่พระยาห์เวห์ได้เจิมไว้’”

17ดาวิดแต่งเพลงไว้อาลัยให้กับซาอูลและโยนาธานลูกชายของซาอูล

18ดาวิดสั่งให้สอนบทเพลงไว้อาลัยนี้ให้กับคนยูดาห์ (เพลงนี้มีชื่อว่า “คันธนู” และถูกเขียนไว้ใน “หนังสือยาชาร์” )

19“อิสราเอลเอ๋ย ศักดิ์ศรีของเจ้านอนตายตามเนินเขาทั้งหลายของเจ้า ผู้กล้าหาญเหล่านั้นได้ล้มตายลง

20อย่าพูดถึงเรื่องนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศเรื่องนี้บนถนนในเมืองอัชเคโลน ไม่อย่างนั้น บรรดาสาวๆของชาวฟีลิสเตียจะดีใจ ไม่อย่างนั้น บรรดาสาวๆของผู้ที่ไม่ได้เข้าพิธีขลิบ จะร่าเริง

21ไอ้เทือกเขาของกิลโบอา ขออย่าให้มีทั้งน้ำค้างและฝนตกลงบนเจ้าอีกเลย ขออย่าให้ท้องทุ่งออกผลผลิตมาสำหรับเป็นเครื่องถวาย เพราะที่นั่น โล่ของผู้กล้าได้ถูกทำให้เสื่อมไป โล่ของซาอูลไม่มีวันถูกลูบด้วยน้ำมันอีกแล้ว

22คันธนูของโยนาธานทำให้เลือดของผู้ที่ถูกฆ่าหลั่งไหล ดาบของซาอูลเสียบเข้าไปในไขมันของผู้ที่แข็งแกร่ง และไม่ได้กลับมาเปล่าๆจากการศึก

23ซาอูลและโยนาธาน ตอนมีชีวิตอยู่ทั้งสองก็รักกันและเอื้อเฟื้อต่อกัน ตอนตายพวกเขาก็ไม่ได้ถูกแยกจากกัน พวกเขาว่องไวกว่านกอินทรี พวกเขาแข็งแรงยิ่งกว่าสิงโต

24สาวๆของอิสราเอลทั้งหลาย ร้องไห้ให้กับซาอูลเถิด ซาอูลแต่งกายของพวกท่านอย่างหรูหราด้วยเสื้อสีเลือดหมู ซาอูลประดับเสื้อผ้าของพวกท่านด้วยทองคำ

25ผู้กล้าหาญเหล่านั้นได้ล้มตายลง ในท่ามกลางศึกสงคราม โยนาธานถูกฆ่านอนตายอยู่บนเนินสูงของพวกท่าน

26พี่โยนาธานเอ๋ย ข้าพเจ้าร้องไห้คร่ำครวญเพื่อท่าน ข้าพเจ้ารักท่านมาก ความรักของท่านที่ให้กับข้าพเจ้านั้นวิเศษนัก วิเศษยิ่งกว่าความรักของผู้หญิง

27ผู้กล้าหาญเหล่านั้นได้ล้มตายลง พวกอาวุธสงครามได้พินาศไป”

Jump to: Chapter 2 →